Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Морис Лоял Хэггинс (Моррис Лоял Хэггинс; 1897 жылы 19 қыркүйекте, Беркли округі, Батыс Вирджиния, 1981 жылы 17 желтоқсан) - сутекті байланысу идеясын өз бетінше ойлап тапқан ғалым. Флори Хьюгинс теориясы да оның есімімен аталған.
Maurice Loyal Huggins (September 19, 1897, Berkeley County, West Virginia – December 17, 1981) was a scientist who independently conceived the idea of hydrogen bonding and who was an early advocate for their role in stabilizing protein secondary structure. An important polymer theory, Flory–Huggins theory, is also named after him.
Сутекті байланыс туралы даулар
Хэггинс Калифорния университеті, Беркли химиялық зертханасында Г.Н.Льюис студенті болған кезде сутекті байланыс концепциясын алғаш ұсынған деп сенді. Оның айтуынша, ол 1919 жылы H байланысын енгізген және ацетоацетті қышқылының таутомеризміне қолданған диссертация жазған. Өкінішке қарай, диссертацияның басылған көшірмесі жоқ. H-облигация туралы алғашқы басылым 1920 жылы Венделл Латимер мен Уорт Родебуштің басылымы болды, олар аяқ бабында Хэггинстің жарияланбаған еңбегін келтіреді. (Олар химиялық зертханада бірге жұмыс істеген ғалымдар еді.)
Huggins believed that he had been the first to suggest the concept of the hydrogen bond, while he was a student under G. N. Lewis at the Chemical Laboratory of the University of California, Berkeley. According to his account, he wrote a thesis in 1919 in which the H bond was introduced and applied to tautomerism in acetoacetic acid. Unfortunately, no hard copy of the thesis remains. The first extant publication of the H bond was that of Wendell Latimer and Worth Rodebush in 1920, who cite Huggins' unpublished work in a footnote. (They were fellow scientists at the Chemical Laboratory.)
Пептидтік байланыстың құрылымы
1937 жылы Хьюгинс Уильям Астберидің β-қағаз үлгілерін талдап, сутекті байланыстыру сипатталғандай жұмыс істей алмайтынын түсінді, өйткені амидты азоттың (содан кейін тетраэдрлі деп есептеледі) байланыстыру геометриясы сутекті карбонилді оттегіден аластатады. Ол одан әрі резонанстың пептидтік байланыстың геометриясын өзгертіп, сутекті байланыстарды сызықтық қылып жасауда рөл атқаратынын айтты. Алайда, ол пептидтік байланыстың жазықтығы туралы нақты айтпады, бұл туралы Паулинг бір мезгілде жазған.
In 1937, Huggins analyzed the β sheet models of William Astbury and realized that the hydrogen bonding could not work as described since the bond geometry of the amide nitrogen (then presumed to be tetrahedral) would deflect the hydrogen away from the carbonyl oxygen. He further suggested that resonance might play a role in changing the geometry of the peptide bond to make the hydrogen bonds more linear. However, he did not state explicitly that the peptide bond was planar, as emphasized by Pauling in a nearly simultaneous paper.
α-спиральдің құрылымы
Хаггинс 1943 жылы α спиральдің үлгісін де шығарды, бұл Линус Полинг, Роберт Кори және Герман Брэнсонның заманауи үлгісінен сегіз жыл бұрын болды.
Huggins also produced a model of the α helix in 1943, roughly eight years ahead of the modern model of Linus Pauling, Robert Corey and Herman Branson.
Жеке өмірбаяны
Хаггинс 1897 жылы Амос Уильямсон Хаггинс пен Мэри Абигейл Хаклидің отбасында дүниеге келген. Оның кем дегенде екі әпкесі, Доротея Харриет Хэггинс (1894 жылы 22 қыркүйекте туған) және Мэри Абигейл Хэггинс (1904 жылы 2 қазанда туған) болды. Ол филология ғылымдарының докторы. 1922 жылы Берклидегі Калифорния университетінің химиялық зертханасында Чарльз Уолтер Портер (Волтер Портер деп аталады) басшылығымен. 1941 жылы ол Америка физикалық қоғамының мүшесі болып сайланды. Ол Eastman Kodak Research Laboratories компаниясында химик болып жұмыс істеген.
Huggins was born in 1897 to Amos Williamson Huggins and Mary Abigail Hackley. He had at least two sisters, Dorothea Harriet Huggins (born September 22, 1894) and Mary Abigail Huggins (born October 2, 1904). He earned his Ph. D. in 1922 under Charles Walter Porter (known as Walter Porter) in the Chemistry Laboratory of the University of California, Berkeley. In 1941 he was elected a Fellow of the American Physical Society. He was employed as a chemist by Eastman Kodak Research Laboratories.