Кіріспе

Аргентинаның сәулет өнерін испан отарлауының басында басталды деп айтуға болады, бірақ 18-ғасырда елдің қалалары өзінің сән-салтанатына жетті. Кордова, Салта, Мендоса, Буэнос-Айрес сияқты қалалар, қалалардың өсуіне қарамастан, олардың тарихи испан отарлау архитектурасының көп бөлігін сақтап қалды.

Тарих

Риоплатенс барокко стильінің қарапайымдылығын Буэнос-Айресте, Андре Бланки мен Антонио Маселла сияқты итальяндық сәулетшілердің жұмыстарында, Сан-Игнасио, Нюэстра-Сеньора-дель-Пилар, собор мен Кабилдо шіркеулерінде айқын бағалауға болады. XIX ғасырдың басында тәуелсіздік үшін соғыстан кейін итальяндық және француздық ықпал артты, бірақ академиялық стиль XX ғасырдың алғашқы онжылдықтарына дейін сақталды. Қайта жаңарту әрекеттері 19-ғасырдың екінші жартысында және 20-ғасырдың басында, еуропалық үрдістер елге енген кезде, Буэнос-Айрестің көптеген маңызды ғимараттарында көрініс тапты, мысалы, Эрнесто Бунгедің Санта Фелицитас шіркеуі; Орталық пошта кеңсесі; Норберт Майлларттың Әділет сарайы; Витторио Меаноның Ұлттық конгрессі және Франческо Тамбуринидің Колон опера театры. Бірқатар жас итальяндық сәулетшілер, соның ішінде Вирджинио Коломбо, Франсиско Джанотти және Марио Паланти, ол Италия павильонын жобалаған Халықаралық жүз жылдық көрменің (1910), Буэнос-Айресте бірнеше стильде, соның ішінде модерн стилінде жұмыс істеген. Олардың ғимараттары 20-ғасырдағы Буэнос-Айрестегі ең маңызды ғимараттардың бірі болды және қаладағы сәулет пейзажын айқындауда маңызды рөл атқарады. XX ғасырдың екінші жартысындағы сәулет өнерінде француз неоклассикалық сәулет өнерінің адаптациясы жалғасты, мысалы, Аргентина Ұлттық Банкінің бас кеңсесі және Алехандро Бустильо салған NH Gran Hotel Provincial және Мартин Ноэльдің Museo de Arte Hispano Fernández Blanco. Алайда, 1930 жылдардың басында рационалистік архитектураның және Ле Корбюзье ықпалы жергілікті сәулетшілер арасында басым болды, олардың ішінде Альберто Пребиш пен Амансио Уильямс осы жаңа тамырда ерекшеленеді. 1950 жылдан кейін Буэнос-Айресте көкжиектер құрылысы көбейді, бірақ жаңа буын олардың "жұрттық" дегенін қабылдамай, архитектуралық сәйкестікті іздеуге тырысты. Бұл бірегейлікті іздеу 1967 жылы Диего Пералта Рамос, Альфредо Агостини және Сантьяго Санчес Элиямен бірге Клориндо Тестаның аяқтаған Лондон банкі ғимаратында көрінеді. Келесі онжылдықтарда сәулетшілердің жаңа буыны әрқашанда Еуропаның авангардтық стильдерін және жаңа әдістерді енгізді. 20-ғасырдың соңғы кезеңінен бастап Аргентиналық сәулетшілер еліміздегі ең үздік жылжымайтын мүлік жобаларын жобалауда, мысалы Марио Роберто Альварес жасаған Le Parc мұнарасы мен Torre Aqualina және Санчес Элия жасаған Torre Fortabat, сондай-ақ бүкіл әлем бойынша, әсіресе Северо-Запад орталығы мен Петронас мұнаралары, екеуі де Сесар Пеллидің. Аргентиналық көршіліктер әр ғимараттың өзіндік ерекшеліктерімен ерекшеленеді. Үйлердің көпшілігінің жеке дизайны бар. Трактілік тұрғын үйлер жоққа жақын, әдетте мемлекет кедейлер үшін жасаған субсидиялы үйлерге арналған.