Кіріспе
Кеңес әскер-керішілерінің жоспарланған класы Кронштадт класының әскер-керішілері, Кеңес атаулары бойынша 69 жобалық ауыр крейсерлер ("Тяжёлые крейсера проекта 69"), 1930 жылдардың соңында Кеңес Әскери-теңіз флотына тапсырыс берілді. Екі кеме жасалып, бірақ Екінші дүниежүзілік соғысқа байланысты олардың ешқайсысы да аяқталмаған. Бұл кемелер күрделі және ұзақ уақытқа созылған жобалау процесіне ие болды, оған үнемі өзгеріп отыратын талаптар мен 1937 жылғы Ұлы тазалау кедергі келтірді. Олар 1939 жылы салынған, 1944 жылы аяқталатын болжам жасалған, бірақ Сталиннің теңіз құрылысының бағдарламасы кеме жасау және қару-жарақ индустриясының қолынан келмейтін. Қару-жарақ пен машиналардың прототиптері 1941 жылдың 22 маусымына дейін, құрылыс басталғаннан кейін екі жылға жуық уақыт өткенде, аяқталмаған. Сол себепті Кеңестер Германиядан 1940 жылы 12 SK C/34 пулеметін және олардың 1920 жылдары қолданылғанға ұқсас екі мұнарасын сатып алды. Кемелер құрылысын бастағаннан кейін оларды орналастыру үшін ішінара қайта жобаланды, бірақ келесі жылы Германия басып кіргенге дейін ешқандай мұнаралар жеткізілмеді. 1945 жылы Кронштадттың кемесі 10% толықтай жасалып, соғыстан аман қалды. Кеңестер оны ұшақ тасымалдағыш кемеге айналдыруды қарастырды, бірақ бұл идея қабылданбады және 1947 жылы екі корпус та жойылды.
The Kronshtadt class battlecruisers, with the Soviet designation as Project 69 heavy cruisers ("Тяжёлые крейсера проекта 69"), were ordered for the Soviet Navy in the late 1930s. Two ships were started but none were completed due to World War II. These ships had a complex and prolonged design process which was hampered by constantly changing requirements and the Great Purge in 1937. They were laid down in 1939, with an estimated completion date in 1944, but Stalin's naval construction program was more ambitious than the shipbuilding and armaments industries could handle. Prototypes of the armament and machinery had not even been completed by 22 June 1941, almost two years after the start of construction. This is why the Soviets bought twelve surplus SK C/34 guns, and their twin turrets, similar to those used in the s, from Germany in 1940. The ships were partially redesigned to accommodate them, after construction had already begun, but no turrets were actually delivered before Germany invaded the following year. Only Kronshtadts hull survived the war reasonably intact being 10% complete in 1945, although she was considered to be obsolete. The Soviets considered converting her into an aircraft carrier, but the idea was rejected and both hulls were scrapped in 1947.
Дизайн
Кронштадт класының крейсерлері 1930 жылдардың ортасында үлкен крейсерлер (болшой крейсер) үшін қажеттілік туындады. 1935 жылдың соңына дейін бірнеше жоба ұсынылды, бірақ Әскери-теңіз флоты қанағаттанбады және олардың барлығын қабылдамады. Ол 1936 жылдың басында басқа жобаны сұрады, кейіннен 22-жобаны белгіледі, бірақ бұл жоба советтер 1936 жылдың ортасында британдықтармен келіссөздер бастағаннан кейін тоқтатылды, нәтижесінде 1937 жылғы Англо-Советтік сандық әскери келісімге қол қойылды және екінші Лондон әскери-теңіз келісімінің шарттарын орындауға келісті. "Б" атты соғыс кемесі 25-жоба деп қайта аталып, оған Келісімі бойынша крейсерлер мен неміс кемелерін жою міндеті жүктелді. Жобаның 25-жобасының жобасы 1937 жылдың ортасында бронь схемасы мен машиналардың орналасуындағы үлкен өзгерістерден кейін қабылданды және 1937 жылдың аяғы мен 1938 жылдың басында төрт жобаның құрылысы басталды. Алайда, бұл шешім 1937 жылдың тамызында Ұлы тазалау басталғанға дейін және кеменің екі дизайнері тұтқындалып, бір жыл ішінде өлім жазасына кесілгенге дейін қабылданды. Жоба 25 жобасы шетелдік кемелерге қарағанда тым әлсіз болғандықтан қабылданбады және 1938 жылдың басында жобаны үлкен қарулармен өзгерту әрекеті жасалып, бүкіл бағдарлама тоқтатылды. Алайда, Кеңес теңіз флоты әлі де жау крейсерлерімен күресуге қабілетті жылдам кемеге қажеттілікті сезінді және бастапқы тұжырымдама 69-жоба ретінде қайта жаңғыртылды. Олар кеме 23000 тоннадан аспауы керектігін, оның жылдамдығы және қарулануы 9 254 мм-лік қару-жарақпен қамтамасыз етілуін қалады, бірақ бұл талап көрсетілген өлшемге қарағанда тым үлкен болып шықты және ол 1938 жылдың маусым айында ұсынылған жобаға дейін көтерілді. Алайда, бұл уақытта, 1920-жылдарға арналған мәліметтер қол жетімді болды және кеме неміс кемелеріне қарағанда төмен деп саналды. Мемлекеттік қорғаныс комитеті талаптарды қайта қарастырды және шамамен 500 м ұшақ көлемін, тоғыз пулядан тұратын қарулануды, қалың бронь белбеуін және шамамен жылдамдығын анықтады. Қазан айына қарай қайта қаралған дизайн аяқталды, ол жапондықтарға, француздарға және Шарнхорст класына қарсы болды. Ол орта қашықтықта Конгодан артық және Дюнкеркеден төмен деп саналды, бірақ жалпы алғанда Шарнхорсттан артық, дегенмен Кеңестер Конгоның қайта құрылған немесе Шарнхорсттың нақты ерекшеліктерін толық білгені күмәнді, өйткені соңғылардың орын ауыстыруы олардың шынайы орын ауыстыруынан аз. Әскери-теңіз флотының кеме жасау басқармасы бастапқы қосалқы қару-жарақтар тым кішкентай және мұнаралардағы, кондиционерлер мен алдыңғы көлденең қалқаның броньдары тым жұқа деп ойлады. 1939 жылы қаңтарда Мемлекеттік қорғаныс кеңесіне 35 000 тонналық қайта қаралған, қару-жарақ пен қосымша броньды жоба ұсынылды. Бұл мақұлданды және егжей-тегжейлі жобалау жұмыстары негізгі тұжырымдамамен басталды, ол кеменің Шарнхорст класындағы кемелерден жоғары болуы және Бисмарк класындағы шайқас кемелерінен асып түсуі керек. Бұл кезде көлденең қорғаныс толық масштабтағы сынақтардан кейін қарастырылды, бұл бомба жоғарғы палубаға да, ортаңғы палубаға да еніп, негізгі бронь палубасына жарылады. Сондықтан ортаңғы палубаның қалыңдығы арматура палубасына енетін кез келген сынықтарды ұстап қалу үшін төменгі палубамен қалыңдатылды. Бұл дегеніміз, негізгі белбеу салмағы едәуір төмен болған басты броньдық палубаға жету үшін жоғары қарай созылды. Қорғаныс комитеті эскиздік жобаны 1939 жылдың 13 шілдесінде мақұлдады, бірақ егжей-тегжейлі жоба 1940 жылдың 12 сәуірінде, алғашқы екі кемеде құрылыс басталғаннан кейін ғана мақұлданды. 305 мм-лік пушкалар мен мұнаралар жоспардан тыс қалғандығы белгілі болды, өйткені Иосиф Сталин 8 ақпан 1940 жылы Мәскеудегі неміс өкілдерінен сауда келісімін келісуді сұрады, егер жоба 69 кемелеріндегі үштік 305 мм мұнаралардың орнына үштік мұнараларды пайдалануға болады. Олар мұнаралардың өндірісі тоқтатылған, бірақ жаңаларын салуға болады деп жауап берді. Содан кейін ол екі мұнараны пайдалануға болатынын сұрады. Немістер техникалық мәліметтерді қайта тексеру керектігін айтты. Крупптың алты аяқталмаған мұнарасы бар еді, олар бастапқыда соғыстан бұрын Шарнхорст класының линкорын қайта жарақтандыруға тапсырыс берген еді, бірақ олар екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, немістер соғыс кезінде кемелер қызметтен шыға алмайтынына шешім қабылдаған кезде, олар тоқтатылды. Алдын ала сатып алу келісім-шарты жасалды сатып алу үшін он екі пушкалар ...
The Kronshtadt class ships were provided with two KOR 2 flying boats which would be launched by the catapult mounted between the funnels. Maximum speed was estimated at , using the revised propeller design, although forcing the machinery would yield an extra knot. The normal fuel oil capacity was , which provided an estimated endurance of at full speed. Maximum fuel capacity was which gave a range of at and at .
Қару-жарақ
Негізгі қару-жарақ бастапқыда электрмен жұмыс істейтін үш үштік пулемет мұнарасынан тұратын, әрқайсысында үш 54 калибрлі 305 мм B 50 пулеметтері бар. Мұнаралар MK 2 мұнараларына негізделген, олар Project 25 ірі крейсеріне арналған. Қаруларды -3°-ға дейін төмендетеді және 45°-ға дейін көтереді. Оларда 6°-дық тұрақты жүктеу бұрышы болды және олардың атыс жылдамдығы пушканы жеткізуге қажетті уақытқа байланысты өзгерді. Ол биіктікке байланысты минутына 2,36-дан 3,24-ке дейін ұшып барады. Мұнаралар секундына 10 градус жылдамдықпен көтеріліп, секундына 5,1 градус жылдамдықпен қиып өтеді. Бір қарудан 100 оқ шығарылды. Қару-жарақтан брондажды оқ ату жылдамдығы; бұл ең үлкен қашықтықты қамтамасыз етті. Екіншілік қарулану 57 калибрлі B 38 152 мм сегіз қарудан тұрады. Алдыңғы мұнаралар ішкі және сыртқы мұнаралардың үстінде орналасқан, бұл екі мұнараны да жақсы отпен қамтамасыз етті. Олардың биіктігі 5° -тен +45°-ке дейін, 8°-ге дейін орнатылған. Олардың атыс жылдамдығы да биіктікке байланысты минутына 7,5 - 4,8 ревнан өзгереді. Мұнаралар секундына 13 градус жылдамдықпен көтеріліп, секундына 6 градус жылдамдықпен қиып өтеді. Олардың ең үлкен қашықтығы - оққа қарсы ауыр ұшақтардың (АА) оғы - 56 калибрлі 100 мм B 34 қос мақсатты оқтауыштармен қамтамасыз етілді. Олар ең көп 85°-ға дейін көтеріліп, 8°-ға дейін төмендей алады. Жеңіл АА қорғанысын 70 К пулялармен жабдықталған алты төрт еселік, сумен салқындатылған монументтер қамтамасыз етті. Екі тұтқа алдыңғы түтікшеден, екеуі артқы түтікшеден, ал соңғы екеуі артқы басты оқпан мұнарасынан жоғары орналасқан артқы жоғарғы құрылыстың орта сызығында орналасқан. Бастапқыда жеті монтаж жоспарланған, бірақ 1940 жылдың басында басқа директорлар суперструктурамен бұғатталғанын түсінген кезде, кондиционерлік мұнараның үстіндегі директор 100 мм-лік пушкаларға ауыстырылды. Германия Кеңес Одағына Молотов-Риббентроп келісімінің аясында 52 калибрлі SKC/34 және оған қосылған Drh LC/34 пулеметтерін сатып берді.
The secondary armament consisted of eight 57 caliber B 38 152 mm guns mounted in four twin gun turrets concentrated at the forward end of the superstructure. The forward turrets were inboard and above the outer turrets which provided both turrets with good arcs of fire. Their elevation limits were 5° to +45° with a fixed loading angle of 8°. Their rate of fire also varied with the elevation from 7.5 to 4.8 rounds per minute. The turrets could elevate at a rate of 13 degrees per second and traverse at 6 degrees per second. They had a maximum range of with a shell at a muzzle velocity of
Heavy anti aircraft (AA) fire was provided by eight 56 caliber 100 mm B 34 dual purpose guns in four twin turrets mounted at the aft end of the superstructure with the aft turrets mounted inboard of the forward turrets. They could elevate to a maximum of 85° and depress to 8°. Light AA defense was handled by six quadruple, water cooled mounts fitted with 70 K guns. Two mounts were abreast the forward funnel, two just abaft the rear funnel and the last two on the centerline of the aft superstructure superfiring over the rear main gun turret. Initially seven mounts were planned, but the one above the conning tower was exchanged for a director for the 100 mm guns in early 1940 when the Navy realized that the other directors were blocked by the superstructure. The guns fired shells at a muzzle velocity of Their maximum range was
The Germans sold the Soviets twelve 52 caliber SKC/34 guns and their associated Drh LC/34 turrets as part of the Molotov–Ribbentrop Pact.
Өртке қарсы бақылау
Негізгі қарулануды басқару үшін екі KDP 8 III атыс басқарушы құрылғысы пайдаланылды. Олардың бірі нысананы бақылауға, екіншісі кемеге ұшыраған снарядтардың әсерінен қашықтықты өлшеуге арналған. Олардың екеуі броньмен қорғалған және артқы жоғарғы құрылыстың және мұнараның мачтасының үстіне орнатылған. Екі KDP 4t II директоры, әрқайсысы екі қашықтық өлшегішпен, қосалқы қарулануды бақылады. Екі мақсатты қаруды екі, кейіннен үш, әрқайсысы қашықтық өлшегішпен тұрақтандырылған директорлар басқаратын. Машиналардың бұзылуы кемелердi 1943 - 1944 жылдардағы тапсыру күнiнен кешiктiрмек. 1941 жылдың маусым айында неміс басқыншылығына дейін Харховский турбогенератор зауытында бірде-бір турбинаның құрылысы аяқталмаған. Тағы бір проблема 305 мм-лік пулялар мен мұнаралар болды, өйткені қару-жарақ фабрикалары Советский Союз класындағы линкордтар үшін жоғары басымдықты пуляларға назар аударды. Неміс басқыншылығы кезінде олардың прототиптері әлі де жасалмаған еді. Кемелдіктер үшін жағдай жақсы емес, өйткені 152 мм және 100 мм-лік пушкалар 22 маусымда әлі аяқталмаған болатын, ал бұл бағдарламалардың барлығы тез арада тоқтатылды.
Кемелер
Кемелер бастапқыда 1939 жылдың 1 қыркүйегінде салынуға тиіс еді, бірақ олар кеме жасау орындарын жақсартуды аяқтау үшін қарашаға дейін кейінге қалдырылды. 1939 жылдың тамызында жалпы он алты кеме салу жоспарланған болатын, бірақ бұл 1940 жылдың шілдесінде төртке дейін және 1940 жылдың қазанында екіге дейін қысқартылды, өйткені Кеңес Одағының ірі көлемдегі теңіз құрылысына дайын еместігі анық болды. Бұл кемелерде жұмыс неміс шабуылынан кейін көп ұзамай тоқтатылды. Кронштадт (Кронштадт) No 194-ші, Марти Ленинградта. Ол 1939 жылы 30 қарашада салынған және немістер шабуылдағанда 10,6% толық деп бағаланған. Оның құрылысының ұзындығы оның бүкіл ұзындығына қарағанда тым қысқа болды, сондықтан оның артқы бөлігі бөлек жасалды. Оның кейбір материалдары Ленинградты қоршау кезінде басқа кемелерді жөндеуге және қорғаныс жұмыстарына пайдаланылды, бірақ ол соғыс аяқталғаннан кейін аяқталуы мүмкін еді. Ол әуе кемесі ретінде және кит аулау флотилиясының базалық кемесі ретінде жасалуы керек еді, бірақ екі идея да қабылданбай, 24 наурызда ол бұзылды. Оның бөлшектеуі көп ұзамай басталып, келесі жылы аяқталды. Севастополь (Севастополь) No Николаевта 200 61 коммунарлық. Ол 1939 жылы 5 қарашада салынған және 1941 жылы 22 маусымда 11,6% -ға толықтай аяқталды деп бағаланды. 1941 жылдың соңында Николаевты басып алған кезде ол немістердің тұтқындарына түсті, бірақ немістер оның кейбір материалдарын қорғаныс позициялары үшін пайдаланудан басқа ештеңе істемеді, ал кейбіреулері Германияға жіберілді. Неміс әскері қаладан көшіп кетер алдында оның корпусына жарылғыш заттармен зақым келтіріп, конструктивті жағынан толықтай залал келтірді. 1947 жылы 24 наурызда ол бұзылмақ болып, көп ұзамай бөлшектеле бастады. Ол 1948 жылы аяқталды.