Кіріспе
Француз билеушісі және сарбазы Франсуа де Бланшфор де Крекки, кейін маркиз де Марин, 2 қазан 1629 - 3 ақпан 1687, 17 ғасырдағы француз билеушісі және сарбазы, Франция королі Людовик XIV соғыстарында қызмет етті. Ол күшті және жақсы байланыстағы отбасынан шыққан, оның атасы Карл I де Бланшфор (1578-1638) Франция маршалы болған. Фронда (1648-1653) кезінде роялистерді қолдағаны үшін марапатталған оның аға ағасы Карл (1623-1687) Людовиктің аға кеңесшісі болды, ал Франсуаның табысты әскери мансабы болды. 1668 жылы Маршалға көтерілді, ол өзінің ұрпағының басқа француз сарбаздары сияқты Конде мен Туреннің көлеңкесінде қалды. 1672 жылы сәуірде ол өз беделінен айырылып, кейіннен қайта қалпына келтірілсе де, бұрынғы беделін қайта ала алмады. 1684 жылы қызметінен зейнеткерлікке шығып, 1687 жылы Парижде қайтыс болды.
François de Blanchefort de Créquy, later Marquis de Marines, 2 October 1629 to 3 February 1687, was a 17th century French noble and soldier, who served in the wars of Louis XIV of France. He came from a powerful and well connected family, his grandfather Charles I de Blanchefort (1578–1638) being a Marshal of France. Rewarded for supporting the Royalists during The Fronde (1648–1653), his elder brother Charles (1623–1687) was a senior advisor to Louis while François had a successful military career. Promoted to Marshall in 1668, like other French soldiers of his generation he was over shadowed by Condé and Turenne. He fell from favour in April 1672 and although subsequently reinstated failed to regain his former prestige. He retired from service in 1684 and died in Paris in 1687.
Өмір
Франсуа де Бланшфор де Крекки 1629 жылы 2 қазанда Поикс де Пикардияда туған. Ол Шарль де Бланшфорт (1598-1630 жж.) мен Анн Гримоард дю Рурдың (1601-1686 жж.) үш ұлының кішісі. Отбасы 1659 жылы Франция анексиясына дейін Испан Нидерландының бөлігі болған Креки, Артуадан шыққан; филиалдар Солтүстік Франция бойынша таралған, соның ішінде Берниулл, Уффэй және Хейли, ал "де Креки" Голландия Республикасы мен Швеция армиясында қызмет етті. Оның ата-бабасы, Карл I де Бланшфор (1578-1638), Людовик XIII-нің сенімді кеңесшісі және Франция маршалы, 1636 жылы Торнавентодағы жеңіске француз әскерлеріне қолбасшылық етті; оның әкесі 1630 жылы Шамбери қоршауында қайтыс болды. Оның үлкен ағасы Карл (1623-1687) Людовик XIV-нің ең жақын кеңесшілерінің бірі болды, оның әйелі Испания королевасы Мария Терезияның бас ледиі болды. Олардың орта ағасы Альфонс (1628-1711) 1703 жылы герцог де Лесдигьер титулын мұра етті, бірақ жалпы алғанда, бауырларына қарағанда аз мансапты болды. 1657 жылы де Крекви Кэтрин де Ружеге (16411713) үйленді; олардың екі баласы болды: Франсуа Жозеф (16621702), Луццарада қаза тапты және Николас Шарль (16691696), ол Турнеде аурудан қайтыс болды. Ол 1659 жылы Валь-д'Оаздағы Маркиз де Марине иелігін сатып алғаннан кейін Маркиз де Марине болды.
Мансап
XVII ғасырдың бірінші жартысы Францияда ішкі және сыртқы қақтығыстардың қарқынды кезеңі болды. 1620 жылдары гугеноттар көтерілісі басталды, ал Габсбургтер Испаниясына қарсы голландиялық көтеріліске француздық қолдау Франко-испан соғысына (1635-1659) әкелді. Нәтижесінде пайда болған ішкі шиеленістер 1648 жылы Конде сияқты аймақтық магнаттар мен 8 жасар Людовик XIV анасы Австрияның Аннасы және кардинал Мазарин бастаған соттың арасындағы бақылау үшін күрес болып табылатын Фрондамен аяқталды. 1652 жылы бұл іс-әрекет негізінен басылды, бірақ Испаниямен соғыс жалғасты. Ағасы сияқты де Крекви Фронда кезінде роялистерді қолдады және 1658 жылы генерал-лейтенант болды. Ол маусым айында Дунадағы Туренннің француздық оң жағына қолбасшылық етті, бұл 1659 жылғы Пиреней келісіміне әкелген шешуші жеңіске әкелді. Көп ұзамай де Крекки Шатты сатып алды, оған сол кезеңнің жетекші ландшафт дизайнері Андре Ле Нотрдің ресми бақтарын қосты. Ол 1714 жылға дейін отбасында болды және 1890 жылы Пол Сезанн сурет салған. 1667 жылдың қыркүйегінде Деволюция соғысы кезінде француз әскері стратегиялық Лилль қаласын басып алды; испандық көмекші күш тым кеш келді және Тюренн Беллефонс пен де Крекидің қол астында ат әскерін бөлді. Хюмиердің қолдауымен олар 2000-ға жуық адамды құрбан етті, ал жеңіс қуанышынан Людовик үшін де Францияның маршалына көтерді. Испан Нидерландысының үлкен аумақтарын басып алғанға қарамастан, голландиялық коалиция Францияны Экс-ла-Шапель келісімінде (1668) өздерінің көп бөлігін қайтаруға мәжбүр етті және Людовик Республикаға тікелей шабуыл жасауды жоспарлай бастады. Осы процестің бір бөлігі ретінде де Крекки 1670 жылы тамызда Лотарингия герцогтігін басып алған әскерге қолбасшылық етті. 1672 жылдың басында француздықтардың дайындықтары аяқталды, бірақ Луидің жоғарылауынан туындаған проблемалар енді айқын болды. Маршалдар тек патшаға ғана бағынышты болғандықтан, олар басқа біреудің қол астында қызмет ете алмады және олардың саны әрқашан қол жетімді лауазымдардан көп болғандықтан, бұл мәртебе туралы қызу пікірталастарға әкелді. 1672 жылы сәуірде Туренн шабуыл жасағының қолбасшысы болып тағайындалғанда, Беллефонс, Хумиер және де Крекки оның қол астында қызмет етуден бас тартты; үшеуі де ішкі қуғынға кесілді, де Крекки теңіз жауынгерлеріне зейнетке шықты. Франко-голланд соғысы мамыр айында басталды және француздар бастапқыда басым жеңіске жетті. Алайда шілде айының соңында голландтар өздерінің позициясын тұрақтандырды, император Леопольд пен Испанияның Карл II қолдауымен Испания мен Рейнландта жаңа майдандарды ашты. Соғыстың кеңеюімен де Крекви 1673 жылы қызметке оралды, бірақ 1675 жылдың тамызында Конзер Брюккеде Трирді босатуға жасалған әрекеті жеңілді. Қаланы қорғауға және қорғанысты ұйымдастыруға қарсыластың желілері арқылы күресуге қарамастан, қыркүйекте жалақысы төленбеген және аштықтан өлген гарнизон көтеріліс жасап, оны берілуге мәжбүр етті. Бұл жеңіліс салыстырмалы түрде кішігірім сәтсіздік болды, бұл жеңіліс анық болды және 1715 жылы Людовиктің жерлеу рәсіміне арналған мақтау сөзінде нақты аталды. Бұл оның мәртебесіне зиян келтірсе де, 1675 жылдың шілдесінде Салцбахта Тюреннің қайтыс болуы және Конденің зейнеткерлікке шығуы де Креккиге 1678 жылдың басында жаңа команда берілді. Нимгенде келіссөздер аяқталуға жақын болғандықтан, Людовик Испаниядағы Нидерландыдағы өз позициясын нығайту үшін қысқа мерзімді науқан жоспарлады және басқа жерлерде қорғанысқа қалды. Де Крекиге ұрыстан аулақ болуға және Фрайбургті ұстауды қамтамасыз етуге нұсқау берілді, оны ол 1677 жылы қарашада күтпеген жерден басып алды және қазір Лотарингия герцогы Карл V-нің 30,000-ден тұратын император әскерімен қауіп төндірді. Ол Рейнфельден мен Ортенбахта Карлға қарсы екі жылдам жеңіске жетіп, оны Пфальцке қайтаруға мәжбүр етті, содан кейін Кельді және Рейндегі көпірді басып алды. Бұл табысы оның беделін ішінара қалпына келтірді және 1681 жылы ол Люксембург бекінісін қоршауға алды, Франция Страсбургті 1684 жылы Реюнион соғысы кезінде басып алудан бұрын оны қосып алғаннан кейін кері шегінді. Бұл оның соңғы әскери әрекеті болды; ол 1687 жылы 3 ақпанда, 13 ақпанда ағасы Карлден он күн бұрын Парижде қайтыс болды. Де Креки мен оның әйелі 1816 жылы қиратылған Париждегі Сент-Оноре монастырына қосылған шіркеуде жерленді. Олардың ескерткішін Шарль Ле Брун жобалап, Антуан Койсевокс орындады; Француз революциясы кезінде шіркеуді якобиндер клубы басып алған к�...