Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Теңізші бала - теңізші болып қызмет ететін немесе осындай қызмет үшін оқытылатын бала.
Naval rating
A boy seaman (plural boy seamen) is a boy who serves as seaman or is trained for such service.
АҚШ Әскери-теңіз флоты
Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын АҚШ-тың әскери-теңіз флоты 18 жасқа толмаған ер адамдарға кемеде қызмет етуге рұқсат берді. 1828 жылы кемелерге 14 пен 18 жас аралығындағы жігіттерді алып жүруге рұқсат берілді. (яғни 44 пулемётты фрегат экипажында 22 жігіт болуы мүмкін.) 1833 жылы жарияланған Әскери-теңіз ережелерінің 464-бабында: "Керіскерлерге шақырушы офицер он үш жасқа толмаған баланы; не жиырма бір жасқа толмаған адамды ата-анасының немесе қамқоршысының келісімінсіз кіргізбейді". 1875 жылы 8 сәуірде АҚШ-тың әскери-теңіз флотына ер балаларды қабылдау туралы циркулярды әскери-теңіз флоты хатшысы Джордж М. Робсон шығарды. Ол ата-анасының келісімімен 15 мен 18 жас аралығындағы ер балаларды (яғни 18 жастан аспайтын) 21 жасқа толғанға дейін әскери қызметке алуды қарастырды. Әскерге алынатын әрбір жігіт "күшті, ақылды, дені сау, дене бітімі кемшіліксіз, ұрық-соғықсыз болуы керек". Сонымен қатар, ер балалардың бойы кемінде 1,50 метр, ал кеуделерінің көлемі 30 см болуы керек. Олар екінші сыныпқа жазылып, айына 10,50 доллар және бір рацион алады. Ұлдарға ата-аналарына үлестіруге рұқсат етілмеген, ал "кешік ақша" үшін айына бір доллар алуға рұқсат етілді. Бұл практика ресми түрде "азаматтық жасқа дейінгі әскери қызметке қабылдау" деп аталды және 1960 жылға дейін қолданыста болды, бірақ әскери қызметке қабылдаудың ең төменгі жасы көтерілді. Балаларды оқыту Нью-Йорк теңіз жағалауында орналасқан "МИНЕСОТА" пароходты кемеде жүргізілуі тиіс еді. "Миннесота" кемесі бойынша өздерінің қабілеттерін дәлелдеген жігіттер бірінші сыныпқа көтерілуі мүмкін. Балалардың 18 жасқа толған күні олар теңізге баратын кемеге ауыстырылады. 1880 жылдары капитан (кейін контр-адмирал) Стивен Б. Люс АҚШ-тың әскери-теңіз флотында шәкірттер даярлау бағдарламасын құрды, онда ата-анасының рұқсатымен 15 жастағы ер адамдар жалдануы мүмкін, содан кейін флотқа тағайындалғанға дейін оқу кемелерінде шәкірт болып қызмет етуі мүмкін. Алғашқы алты ай стационарлық оқу кемесінде өтті, онда оқушылар негізгі сауаттылықты, оқ-дәрі, теңізшілікті және кемеде қызмет көрсетуді үйренді. Оқудың келесі кезеңі - оқушыларды оқу-жаттығу кемесіне жіберу, онда оқушыларды флоттағы кемеге жіберу үшін қысқы және жазғы круизді аяқтағандары күтілді. Люс тағылымдама бағдарламасының негізі - әскери теңізге дайындықтан өткен және кемедегі өмірге бейімделген жас теңізшілерді беру. Бұл кез келген жарамды үміткерді жұмысқа алып, оларды жұмыс барысында үйрететін дәстүрлі жұмысқа алудан айырмашылығы болды. Дәстүрлі әдістің проблемасы жаңа "жердің адамдары" (яғни тәжірибесіз теңізшілер) теңізге бейімделе алмады немесе кейде қылмыскер болды. Люс тағылымдама бағдарламасы, әскери-теңіз флотына жақсы теңізшілер жасауға мүмкіндік береді деп үміттенді, бұл ұзақ мерзімді перспективада жауынгерлік қатарға жақсы даярланған және тәртіпті теңізшілерді ұсынады. Шеберлік бағдарламасы 1911 жылы Ұлы көлдердегі әскери-теңіз стансасында рекруттар оқу орталығын құрумен аяқталды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі бірнеше жылда Әскери-теңіз флоты тез кеңейіп, жаңа теңізшілерді мүмкіндігінше тез қажет етті. Нәтижесінде шәкірттер бағдарламасын жою және 8 апталық "оқу лагерін" құру болды, бұл азаматтарды теңізшілерге әлдеқайда қысқа мерзімде айналдырады. 1909 жылы әскери-теңіз әскерінің ережелері өзгертілді, сондықтан әскери қызметке кірудің ең төменгі жасы ата-анасының рұқсатымен 17 жасқа, ал 18 жасқа дейін көтерілді. 18 жасқа толмаған жауынгерлер 21 жасқа толғанға дейін қызмет етті, содан кейін олар босатылып, немесе олар қаласа, төрт жыл бойы қайтадан әскери қызметке алынады.
Prior to the First World War, the United States Navy allowed males under the age of 18 to serve on ships who were officially referred to as "boys". In 1828, ships were allowed to have boys between 14 and 18 at the ratio of one boy for every two guns the ship carried. (i. e. a 44 gun frigate could have up to 22 boys in its crew.) Article 464 of Naval Regulations published in 1833 stated, "A recruiting officer shall enter no boy under thirteen years of age; nor any person under twenty one years of age, without the consent of their parent or guardian". The Circular Relating to the Enlistment of Boys in the United States Navy issued on 8 April 1875 by Secretary of the Navy George M. Robeson, provided for the enlistment, with parental consent, of boys between the ages of 15 and 18 (i. e. not past their 18th birthday) until their 21st birthday. Each boy enlisted has to be "of robust frame, intelligent, of perfectly sound and healthy constitution, free from any physical defects or malformation; and not subject to fits." The boys also had to be at least 5 feet 1 inch high and measure 30 inches around the chest. The boys would be enlisted as second class boys and be paid $10.50 per month and one ration. Boys were not permitted to make allotments to their parents and were allowed to draw only one dollar per month for "pocket money". This practice was officially called a "minority enlistment" and remained in effect, except that the minimum age of enlistment was increased, until the 1960s. The training of the boys was to take place on the steam frigate USS Minnesota, then stationed at the New York Navy Yard. Boys who proved their abilities onboard Minnesota could be promoted to First Class Boy. The boys would be transferred to a sea going vessel upon their 18th birthday. In the 1880s, Captain (later Rear Admiral) Stephen B. Luce established an apprentice training program in the U. S. Navy where males as young as 15 could be enlisted, with their parents' permission, and then serve an apprenticeship on training ships before being assigned to the fleet. The first six months were on a stationary training ship where the apprentices learned fundamental skills which included basic literacy, gunnery, seamanship and shipboard maintenance. The next phase of training was assignment to a cruising training ship where the apprentice was expected to complete both a winter and a summer cruise before being sent to ship in the fleet. Luce's theory behind the apprentice training program was to provide the Navy with young sailors who were already trained and adapted to shipboard life. This was in contrast to traditional recruiting which would take any able bodied applicant and have them learn on the job. The problem with the traditional method was that many of the new "landsmen" (i. e. inexperienced sailors) were unable to adapt to Navy life or were sometimes criminals. The apprentice program, Luce hoped, would give the Navy the opportunity to make good sailors during their formative years which, in the long run, would provide better trained and more disciplined sailors in the enlisted ranks. The apprentice program ended with the establishment of the Recruit Training Center at Naval Station Great Lakes in 1911. In the few years prior to World War I, the Navy rapidly expanded and needed new sailors in large numbers as quickly as possible. The result was the abolition of the apprentice program and the establishment of an 8 week "boot camp" which would transform civilians into sailors in a much shorter time frame. In 1909, Navy regulations were changed so that the minimum age for enlistment was raised to 17 with parental permission and 18 without. Recruits enlisted under age 18 served until they reached age 21 at which point, they could be discharged or, if they chose, re enlist for four years.