Кіріспе
Өліп кеткен бауырымен жорғалаушылар туысы Телеократ (жабық ацетабулумына сілтеме жасап "толыққан алап" деген мағынаны білдіреді) - Танзанияның Орта Триас Манда формациясынан шыққан авеметатарсальдық археозаврлар туысы. Атауды ағылшын палеонтологы Алан Шариг өзінің 1956 жылғы докторлық диссертациясында енгізді, бірақ оны ресми түрде 2017 жылы Стерлинг Несбит және оның әріптестері жариялады. Бұл тұқымға тек T. rhadinus түрі жатады. Телеократтың туыстық байланыстары туралы белгісіздік Шариктің алғашқы жарияланғанынан бері сақталып келді; олар Несбит және басқаларға дейін шешілген жоқ. филогенетикалық талдау жүргізді. Олар Телеократтың анағұрлым құпия Ярасух, Донгусух және Спондилосомамен жақын туыстас екенін анықтады. Афанозаврлар орнитодиралардың, яғни динозаврлар мен птерозаврлар тобының туысқан тобы болып табылды. Ұзындықты өлшейтін төрт аяқты етшіл, Телеократ өзінің ерекше ұзын мойын омыртқаларымен ерекшеленеді. Оның мойын омыртқаларындағы жүйке арналары мойынның артқы жағына қарай біртіндеп ұзарады, бұл ерекшелік болуы мүмкін. Лагерпетиден немесе орнитодирадан айырмашылығы, Телеократтың артқы аяқтары жүгіруге бейімделмеген; метатарсаль сүйектері ерекше созылмаған. Лагерпетидтер мен орнитодираннан айырмашылығы, Телеократ архезаврлар арасында ата-бабалар арқылы кездесетін икемді терінің конфигурациясын мұра етті, бұл сол конфигурация Авеметатарсалияның ата-бабалары болғандығын, бірақ бірнеше тұқымдардан тәуелсіз жоғалғандығын білдіреді. Телеократтың ұзын сүйектерінің гистологиясы оның орташа жылдамдықпен өскенін көрсетеді, ол крокодилиялар мен басқа псевдосухиандарға қарағанда орнитодиранға жақын.
Teleocrater (meaning "completed basin", in reference to its closed acetabulum) is a genus of avemetatarsalian archosaur from the Middle Triassic Manda Formation of Tanzania. The name was coined by English paleontologist Alan Charig in his 1956 doctoral dissertation, but was only formally published in 2017 by Sterling Nesbitt and colleagues. The genus contains the type and only species T. rhadinus. Uncertainty over the affinities of Teleocrater have persisted since Charig's initial publication; they were not resolved until Nesbitt et al. performed a phylogenetic analysis. They found that Teleocrater is most closely related to the similarly enigmatic Yarasuchus, Dongusuchus, and Spondylosoma in a group that was named the Aphanosauria. Aphanosauria was found to be the sister group of the Ornithodira, the group containing dinosaurs and pterosaurs. A carnivorous quadruped measuring long, Teleocrater is notable for its unusually long neck vertebrae. The neural canals in its neck vertebrae gradually become taller towards the back of the neck, which may be a distinguishing trait. Unlike the Lagerpetidae or Ornithodira, the hindlimbs of Teleocrater are not adapted for running; the metatarsal bones are not particularly elongated. Also unlike lagerpetids and ornithodirans, Teleocrater inherited the more flexible ankle configuration present ancestrally among archosaurs, suggesting that the same configuration was also ancestral to Avemetatarsalia but was lost independently by several lineages. Histology of the long bones of Teleocrater indicates that it had moderately fast growth rates, closer to ornithodirans than crocodilians and other pseudosuchians.
Сипаттама
Тірі кезінде Телеократ ұзын мойынды, ет жейтін төрт аяқты жануар болған.
Бас сүйегі
Телеократтың ет жейтіндігі сақталған бір тістен анықталады, ол сығымдалған, қайталанған және екі жағында да тісті. Архозаурияның басқа мүшелері сияқты, жоғарғы жақ сүйегінің анторбитальдық фенстраның (анторбитальдық қазба) алдындағы ойығы сүйектің артқа қарай созылатын процесіне созылады және екі жоғарғы жақ сүйегінің ауыздық проекциясы бір-бірімен байланысады. Сонымен қатар, ертедегі динозаврлар сияқты, түбегейлі фенстраның (түбегейлі фенстраның) алдындағы алдыңғы сүйекте де депрессия бар.
Осілік қаңқа
Телеократтың мойын омыртқалары мойынның алдыңғы жартысынан бастап өте ұзын, биіктігінен 3,5 есе ұзын; олар триас авеметатарсалийлерінің ішіндегі ең ұзын. Пропорционалды түрде олар мойын омыртқаларының қалған бөліктеріне немесе сүйектің алдыңғы жағындағы омыртқаларға қарағанда ұзын. Мойын омыртқаларында жүйке омыртқаларының жоғарғы жақтары бесікке ұқсас, бірақ дөңгеленген және дөңестелген проекциялармен бірге жүреді; жүйке омыртқаларының алдыңғы бөліктері алдыңғы омыртқалардан қатты шығып тұрады; және мойын омыртқасының артқы жағындағы мойын омыртқалары парафизден жоғары қосымша проекцияға ие, бұған дейін Несбит "бөлінген парафиздің" бөлігі ретінде анықтаған. Бұл - афанозаврлардың ортақ ерекшеліктері. Басқа археосаурифомдардан айырмашылығы, Телеократердегі мойын нерв арналарының ашылулары үлкен, субеллипстік және мойынның алдыңғы жағында биіктіктен кең болудан мойынның артқы жағында биіктіктен биік болуға ауысады; бұл тұқымға тән болуы мүмкін. Алдыңғы және ортаңғы мойын омыртқаларынан эпипофиздер артқа қарай созылады, ал Ярасух пен кейбір псевдосухиандарда сияқты, артқы мойын омыртқалары үш басты қабырғаларды қолдаған көрінеді. Дорсаль омыртқаларда гипосфенді гипантрлы омыртқалар деп аталатын қосымша буындар жақсы дамыған. Басқа афанозаврлар сияқты, омыртқаның арқалық омыртқаларының түбінде орналасқан шұңқырлар бар. Телеократерде екі омыртқа сакрамен байланысты; Ниасасаурда мұндай үш омыртқа бар. Соңғы сакральді омыртқаға байланысты қабырғалар артқа және сыртқа қарай шығатын процестерді қамтиды, бұл тек Ярасух, Спондилосома және динозаврлардың мүшелерінде ғана көрінеді. Үлгімен байланысты сақталған сүйекті остеодермдер болған жоқ, бұл Псевдосухианнан айырмашылығы, Телеократтың остеодермдері болмағандығын көрсетеді. Бірақ птерозаврлар мен силезавридтер емес. Афанозаврлардың тағы бір ерекшелігі - бұл сүйектің төменгі жағындағы кең ұшы, бұл сүйек ұзындығының 30% -ын құрайды. Қолдың көлемі өте кішкентай болған. және Силезавр екеуінде де бар. Ацетабулумның алдындағы илийдің ішкі беті ішкі жағына қарай қисықталып, қалта құрайды. Асилизаустың екі түрі сияқты илиумның алдыңғы бөлігі сүйектің қалған бөлігінен ацетабулумның жоғарғы жиегінен тік көтерілген қырқамен бөлінеді. Басқа афанозаврлар сияқты, ишиялар орта сызықта бір-бірімен кеңінен байланысады, бірақ сүйектердің жоғарғы жағында аз; әрбір ишияның төменгі артқы бөлігі дөңгелектенген, ал әрбір ишияның білік жоғарғы жағында бойлық ойыс бар. Телеократтың жамбас сүйегі әр түрлі сипаттамалардың үйлесімін көрсетеді. Басқа афанозаврлар сияқты, жамбас сүйегінің жоғарғы жағында көлденең саңылау бар, сондай-ақ iliofemoralis externus бұлшық еттің мысықаралық сызыққа қосылуы үшін таңба бар; Денозаврлардағы алдыңғы трохантерде де дәл осындай жағдай байқалады, бірақ таңба iliotrochantericus caudalis-тен анық ажыратылған, өйткені ол Донгусухуста, Ярасухуста және ертедегі археозаврларда. Бұл даналар Лондонның Табиғи тарих мұражайында сақталған. Алан Дж. Чариг 1956 жылы Кембридж университеті үшін докторлық диссертациясында Телеократердің қалдықтарын сипаттады. 2015 жылы Паррингтон сипаттаған шамамен бір жерде Z183 деп аталатын сүйектер табылды. Бұл сүйектерде әртүрлі өлшемдегі кем дегенде үш адам бар, олардың барлығы 27 сүйекпен бейнеленген, олардың барлығы аллокотозаврдың қалдықтарымен араластырылған; бұрын белгісіз жаңа элементтерге жоғарғы жақ сүйек, төрт бұрышты, ми қабығы, ось, сакральді омыртқалар, көкірек, ишия және кальканеум кіреді. Олар Танзанияның Ұлттық мұражайында сақталған. Бұл сүйектер түпнұсқа даналар табылған жердің өзінде болуы мүмкін. 2017 жылы бұл қалдықтар, холотиппен бірге, Стерлинг Несбит және басқалар авторлық бірлестікте Nature журналында жарияланған зерттеуде сипатталды. Олар тұқымдасқа "Телеократ" және оның түрі мен жалғыз түріне "Т. радинус" деп атады. Марқұм Шариг осы зерттеудің авторларының бірі ретінде құрметке бөленді. Бұл жерде омыртқалы жануарлардың қалдықтарының көпшілігі осы жердің бір бөлігінде жиналған. Сонымен қатар қоңыр саз тастан жасалған, ұзын тастар бар. Бұл қабат биостратиграфикалық тұрғыдан Триас дәуірінің Анисиан дәуірінде орналасқан Оңтүстік Африканың Синьогнатус Ассембледж аймағының Б-субзонасымен байланысты. Бұл Teleocrater-ті бұрыннан белгілі құс желісімен шыққан археозавр етіп, алдыңғы рекордты Asilisaurus-тен алдырады. Телеократ әртүрлі түрде рауисухиан, орнитосухиан (орнитосухиа шын мәнінде Ав...
Nesbitt et al. utilized two phylogenetic datasets to analyze the affinities of Teleocrater: one published by Nesbitt himself in 2011, and poor quality of skeletal casts; these characteristics play a substantial role in the topology of basal avemetatarsalians. Traditionally, the "crocodile normal" and "advanced mesotarsal" ankle arrangements have been considered as a dichotomy among archosaurs: early archosaurs and pseudosuchians possess the more mobile "crocodile normal" configuration, while pterosaurs and dinosauromorphs (including birds) possess the stiffer "advanced mesotarsal" configuration. The presence of the "crocodile normal" ankle in Teleocrater (convex joint with the astragalus, presence of a tuber, and the convexity of the fibular facet on the calcaneum) indicates that this configuration was probably plesiomorphic for archosaurs, including avemetatarsalians, supported by reconstructions of character state evolution using the two datasets. At the same time, features associated with the "advanced mesotarsal" ankle (lack of a tuber and the concavity of the fibular facet on the calcaneum) were reconstructed as having appeared at least two different times among ornithodirans, with basal dinosaurs also possessing a mixture of "crocodile normal" and "advanced mesotarsal" characteristics. This demonstrates that the evolution of ankle morphology in avemetatarsalians is more complex than previously thought, and led Nesbitt et al. to conclude that the strict "crocodile normal"/"advanced mesotarsal" dichotomy is reductionist. and comparable to silesaurids, but less than that of Nyasasaurus,
Палеоэкология
Бүйіршектегі Z183 те, онда Телеократтың жаңа үлгілері (әлдебiр үлгі үлгісі) белгілі, фаунаны жалпы алғанда екі түрге бөлуге болады. Үлкен сүйектер - Dolichuranus sp. және Cynognathus sp. Олар жақын байланыста және жартылай буындарда, бұл өлімнен кейін сумен тасымалдаудың аз екенін көрсетеді. Кішірек сүйектер Teleocrater rhadinus, temnospondyl "Stanocephalosaurus" pronus, аталмаған аллокотозавр және тағы бір аталмаған кішкентай жорғалаушыдан шыққан; олар көбірек бөлшектенуге бейім, бұл оларды бірнеше су тасқынынан кейін киіп, тасымалдағаннан кейін, олар ақыр соңында орналасты. Жалпы алғанда, сақтау ортасы су тасқыны алабының жарылу шабағына сәйкес келеді, онда жануарлар қырылып, шабақтармен тасымалданды, содан кейін жарылу шабағы кешенімен көмілді. Төменгі Lifua мүшесінің басқа жерлерінде Hypselorhachis mirabilis ктенозаврицид те кездеседі.