Кіріспе

Өліп кеткен бауырымен жорғалаушылар туысы Телеократ (жабық ацетабулумына сілтеме жасап "толыққан алап" деген мағынаны білдіреді) - Танзанияның Орта Триас Манда формациясынан шыққан авеметатарсальдық археозаврлар туысы. Атауды ағылшын палеонтологы Алан Шариг өзінің 1956 жылғы докторлық диссертациясында енгізді, бірақ оны ресми түрде 2017 жылы Стерлинг Несбит және оның әріптестері жариялады. Бұл тұқымға тек T. rhadinus түрі жатады. Телеократтың туыстық байланыстары туралы белгісіздік Шариктің алғашқы жарияланғанынан бері сақталып келді; олар Несбит және басқаларға дейін шешілген жоқ. филогенетикалық талдау жүргізді. Олар Телеократтың анағұрлым құпия Ярасух, Донгусух және Спондилосомамен жақын туыстас екенін анықтады. Афанозаврлар орнитодиралардың, яғни динозаврлар мен птерозаврлар тобының туысқан тобы болып табылды. Ұзындықты өлшейтін төрт аяқты етшіл, Телеократ өзінің ерекше ұзын мойын омыртқаларымен ерекшеленеді. Оның мойын омыртқаларындағы жүйке арналары мойынның артқы жағына қарай біртіндеп ұзарады, бұл ерекшелік болуы мүмкін. Лагерпетиден немесе орнитодирадан айырмашылығы, Телеократтың артқы аяқтары жүгіруге бейімделмеген; метатарсаль сүйектері ерекше созылмаған. Лагерпетидтер мен орнитодираннан айырмашылығы, Телеократ архезаврлар арасында ата-бабалар арқылы кездесетін икемді терінің конфигурациясын мұра етті, бұл сол конфигурация Авеметатарсалияның ата-бабалары болғандығын, бірақ бірнеше тұқымдардан тәуелсіз жоғалғандығын білдіреді. Телеократтың ұзын сүйектерінің гистологиясы оның орташа жылдамдықпен өскенін көрсетеді, ол крокодилиялар мен басқа псевдосухиандарға қарағанда орнитодиранға жақын.

Сипаттама

Тірі кезінде Телеократ ұзын мойынды, ет жейтін төрт аяқты жануар болған.

Бас сүйегі

Телеократтың ет жейтіндігі сақталған бір тістен анықталады, ол сығымдалған, қайталанған және екі жағында да тісті. Архозаурияның басқа мүшелері сияқты, жоғарғы жақ сүйегінің анторбитальдық фенстраның (анторбитальдық қазба) алдындағы ойығы сүйектің артқа қарай созылатын процесіне созылады және екі жоғарғы жақ сүйегінің ауыздық проекциясы бір-бірімен байланысады. Сонымен қатар, ертедегі динозаврлар сияқты, түбегейлі фенстраның (түбегейлі фенстраның) алдындағы алдыңғы сүйекте де депрессия бар.

Осілік қаңқа

Телеократтың мойын омыртқалары мойынның алдыңғы жартысынан бастап өте ұзын, биіктігінен 3,5 есе ұзын; олар триас авеметатарсалийлерінің ішіндегі ең ұзын. Пропорционалды түрде олар мойын омыртқаларының қалған бөліктеріне немесе сүйектің алдыңғы жағындағы омыртқаларға қарағанда ұзын. Мойын омыртқаларында жүйке омыртқаларының жоғарғы жақтары бесікке ұқсас, бірақ дөңгеленген және дөңестелген проекциялармен бірге жүреді; жүйке омыртқаларының алдыңғы бөліктері алдыңғы омыртқалардан қатты шығып тұрады; және мойын омыртқасының артқы жағындағы мойын омыртқалары парафизден жоғары қосымша проекцияға ие, бұған дейін Несбит "бөлінген парафиздің" бөлігі ретінде анықтаған. Бұл - афанозаврлардың ортақ ерекшеліктері. Басқа археосаурифомдардан айырмашылығы, Телеократердегі мойын нерв арналарының ашылулары үлкен, субеллипстік және мойынның алдыңғы жағында биіктіктен кең болудан мойынның артқы жағында биіктіктен биік болуға ауысады; бұл тұқымға тән болуы мүмкін. Алдыңғы және ортаңғы мойын омыртқаларынан эпипофиздер артқа қарай созылады, ал Ярасух пен кейбір псевдосухиандарда сияқты, артқы мойын омыртқалары үш басты қабырғаларды қолдаған көрінеді. Дорсаль омыртқаларда гипосфенді гипантрлы омыртқалар деп аталатын қосымша буындар жақсы дамыған. Басқа афанозаврлар сияқты, омыртқаның арқалық омыртқаларының түбінде орналасқан шұңқырлар бар. Телеократерде екі омыртқа сакрамен байланысты; Ниасасаурда мұндай үш омыртқа бар. Соңғы сакральді омыртқаға байланысты қабырғалар артқа және сыртқа қарай шығатын процестерді қамтиды, бұл тек Ярасух, Спондилосома және динозаврлардың мүшелерінде ғана көрінеді. Үлгімен байланысты сақталған сүйекті остеодермдер болған жоқ, бұл Псевдосухианнан айырмашылығы, Телеократтың остеодермдері болмағандығын көрсетеді. Бірақ птерозаврлар мен силезавридтер емес. Афанозаврлардың тағы бір ерекшелігі - бұл сүйектің төменгі жағындағы кең ұшы, бұл сүйек ұзындығының 30% -ын құрайды. Қолдың көлемі өте кішкентай болған. және Силезавр екеуінде де бар. Ацетабулумның алдындағы илийдің ішкі беті ішкі жағына қарай қисықталып, қалта құрайды. Асилизаустың екі түрі сияқты илиумның алдыңғы бөлігі сүйектің қалған бөлігінен ацетабулумның жоғарғы жиегінен тік көтерілген қырқамен бөлінеді. Басқа афанозаврлар сияқты, ишиялар орта сызықта бір-бірімен кеңінен байланысады, бірақ сүйектердің жоғарғы жағында аз; әрбір ишияның төменгі артқы бөлігі дөңгелектенген, ал әрбір ишияның білік жоғарғы жағында бойлық ойыс бар. Телеократтың жамбас сүйегі әр түрлі сипаттамалардың үйлесімін көрсетеді. Басқа афанозаврлар сияқты, жамбас сүйегінің жоғарғы жағында көлденең саңылау бар, сондай-ақ iliofemoralis externus бұлшық еттің мысықаралық сызыққа қосылуы үшін таңба бар; Денозаврлардағы алдыңғы трохантерде де дәл осындай жағдай байқалады, бірақ таңба iliotrochantericus caudalis-тен анық ажыратылған, өйткені ол Донгусухуста, Ярасухуста және ертедегі археозаврларда. Бұл даналар Лондонның Табиғи тарих мұражайында сақталған. Алан Дж. Чариг 1956 жылы Кембридж университеті үшін докторлық диссертациясында Телеократердің қалдықтарын сипаттады. 2015 жылы Паррингтон сипаттаған шамамен бір жерде Z183 деп аталатын сүйектер табылды. Бұл сүйектерде әртүрлі өлшемдегі кем дегенде үш адам бар, олардың барлығы 27 сүйекпен бейнеленген, олардың барлығы аллокотозаврдың қалдықтарымен араластырылған; бұрын белгісіз жаңа элементтерге жоғарғы жақ сүйек, төрт бұрышты, ми қабығы, ось, сакральді омыртқалар, көкірек, ишия және кальканеум кіреді. Олар Танзанияның Ұлттық мұражайында сақталған. Бұл сүйектер түпнұсқа даналар табылған жердің өзінде болуы мүмкін. 2017 жылы бұл қалдықтар, холотиппен бірге, Стерлинг Несбит және басқалар авторлық бірлестікте Nature журналында жарияланған зерттеуде сипатталды. Олар тұқымдасқа "Телеократ" және оның түрі мен жалғыз түріне "Т. радинус" деп атады. Марқұм Шариг осы зерттеудің авторларының бірі ретінде құрметке бөленді. Бұл жерде омыртқалы жануарлардың қалдықтарының көпшілігі осы жердің бір бөлігінде жиналған. Сонымен қатар қоңыр саз тастан жасалған, ұзын тастар бар. Бұл қабат биостратиграфикалық тұрғыдан Триас дәуірінің Анисиан дәуірінде орналасқан Оңтүстік Африканың Синьогнатус Ассембледж аймағының Б-субзонасымен байланысты. Бұл Teleocrater-ті бұрыннан белгілі құс желісімен шыққан археозавр етіп, алдыңғы рекордты Asilisaurus-тен алдырады. Телеократ әртүрлі түрде рауисухиан, орнитосухиан (орнитосухиа шын мәнінде Ав...

Палеоэкология

Бүйіршектегі Z183 те, онда Телеократтың жаңа үлгілері (әлдебiр үлгі үлгісі) белгілі, фаунаны жалпы алғанда екі түрге бөлуге болады. Үлкен сүйектер - Dolichuranus sp. және Cynognathus sp. Олар жақын байланыста және жартылай буындарда, бұл өлімнен кейін сумен тасымалдаудың аз екенін көрсетеді. Кішірек сүйектер Teleocrater rhadinus, temnospondyl "Stanocephalosaurus" pronus, аталмаған аллокотозавр және тағы бір аталмаған кішкентай жорғалаушыдан шыққан; олар көбірек бөлшектенуге бейім, бұл оларды бірнеше су тасқынынан кейін киіп, тасымалдағаннан кейін, олар ақыр соңында орналасты. Жалпы алғанда, сақтау ортасы су тасқыны алабының жарылу шабағына сәйкес келеді, онда жануарлар қырылып, шабақтармен тасымалданды, содан кейін жарылу шабағы кешенімен көмілді. Төменгі Lifua мүшесінің басқа жерлерінде Hypselorhachis mirabilis ктенозаврицид те кездеседі.