Батыр Билли Кид: Батырлық және өлім туралы деректер
Billy the Kid
Billy the Kid (Билли Кид) – Американдық барымташы, 21 адамды өлтірген деген күдікпен айыпталған, жас шағында жетім қалған батыр шабандоз туралы мақала.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық заңсыз және қарулы жауынгер (1859–1881)
American outlaw and gunfighter (1859–1881)
Генри Маккарти (17 қыркүйек немесе 23 қараша 1859 – 14 шілде 1881), Вильям Х. Бонни деген атпен де танымал, Білли Кид – Ескі Батыстың заңсыз және қарулы жауынгері. Ол 21 жасында қаза тапқанға дейін 21 адамды өлтірген деген күдік туды. Ол сонымен қатар Нью-Мексико штатындағы Линкольн округі соғысына қатысқандығымен де белгілі, сол кезеңде үш адамды өлтіргені айтылады. Маккарти 15 жасында жетім қалды. Оның алғашқы тұтқындалуы 1875 жылы 16 жасында тамақ ұрлағаны үшін болды. Он күннен кейін ол қытай кір жууханасын тонап, қайтадан тұтқындалды, бірақ көп ұзамай қашып кетті. Ол Нью-Мексико аумағынан көршілес Аризона аумағына қашып, өзін заңнан тыс және федералды іздеп отырған қылмыскер ретінде жариялады. 1877 жылы ол өзін «Уильям Х. Бонни» деп атауды бастады. 1877 жылдың тамызында дау кезінде бір теміршіні өлтіргеннен кейін Бонни Аризонада іздестірілетін адамға айналды және Нью-Мексикоға оралды, онда ол мал ұрлаушылардың тобына қосылды. Ол 1878 жылғы Линкольн округі соғысына Регуляторлар қатарына қосылып қатысқанда аймақта кеңінен танылды. Кейіннен ол және тағы екі Регулятор Линкольн округінің шерифі Уильям Дж. Брейди және оның бір орынбасары бар үш адамды өлтіргені үшін айыпталды. Боннидің аты 1880 жылдың желтоқсанында Нью-Мексико штатының Лас-Вегас қаласындағы «Лас-Вегас газеті» мен Нью-Йорктегі «The Sun» газеттерінде оның қылмыстары туралы жарияланған мақалалардан кейін күшейді. Шериф Пэт Гарретт сол айда Бонниді ұстады. 1881 жылдың сәуір айында Бонни Брейдиді өлтіргені үшін сотталып, кінәлі деп танылды және сол жылдың мамыр айында аспанға тігілуге үкім шығарылды. 28 сәуірде ол түрмеден қашып, қашу кезінде екі шериф көмекшісін өлтірді және екі айдан астам уақыт бойы ұстаудан жалтарып келді. Гарретт 1881 жылдың 14 шілдесінде Форт-Самнерде 21 жастағы Бонниді атып өлтірді. Оның өлімінен кейінгі онжылдықтарда Бонни тірі қалды деген әңгімелер тарады, және көптеген адамдар өзін оның орнына қойды. Билли Кид сол дәуірдің ең танымал тұлғаларының бірі болып қала береді, оның өмірі мен келбеті Батыс халық мәдениетінде жиі бейнеленеді. Ол 50-ден астам фильмде және бірнеше телесериалда ойнады.
Henry McCarty (September 17 or November 23, 1859July 14, 1881), alias William H. Bonney, better known as Billy the Kid, was an American outlaw and gunfighter of the Old West who is alleged to have killed 21 men before he was shot and killed at the age of 21. He is also known for his involvement in New Mexico's Lincoln County War, during which he allegedly committed three murders. McCarty was orphaned at the age of 15. His first arrest was for stealing food at the age of 16 in 1875. Ten days later, he robbed a Chinese laundry and was arrested again but escaped shortly afterwards. He fled from New Mexico Territory into neighboring Arizona Territory, making himself both an outlaw and a federal fugitive. In 1877, he began to call himself "William H. Bonney". After killing a blacksmith during an altercation in August 1877, Bonney became a wanted man in Arizona and returned to New Mexico, where he joined a group of cattle rustlers. He became well known in the region when he joined the Regulators and took part in the Lincoln County War of 1878. He and two other Regulators were later charged with killing three men, including Lincoln County Sheriff William J. Brady and one of his deputies. Bonney's notoriety grew in December 1880 when the Las Vegas Gazette, in Las Vegas, New Mexico, and The Sun, in New York City, carried stories about his crimes. Sheriff Pat Garrett captured Bonney later that month. In April 1881, Bonney was tried for and convicted of Brady's murder, and was sentenced to hang in May of that year. He escaped from jail on April 28, killing two sheriff's deputies in the process, and evaded capture for more than two months. Garrett shot and killed Bonney, by then aged 21, in Fort Sumner on July 14, 1881. During the decades following his death, legends grew that Bonney had survived, and a number of men claimed to be him. Billy the Kid remains one of the most notorious figures from the era, whose life and likeness have been frequently dramatized in Western popular culture. He has been a feature of more than 50 movies and several television series.
Ерте өмір
Генри МакКарти Нью-Йорк қаласында ирландтық католик тегінен шыққан Кэтрин мен Патрик МакКартитің отбасында дүниеге келді. Оның 1859 жылы туғаны расталғанмен, оның нақты туған күні сол жылдың 17 қыркүйегі немесе 23 қарашасы деп дауланып келді. Манхэттендегі Санкт-Петер шіркеуінің мәліметінше, ол 1859 жылдың 28 қыркүйегінде Патрик Генри Маккарти болып тойыстырылды. Халық санағының деректеріне сәйкес, оның кіші інісі Джозеф Маккарти 1863 жылы туған. Әйелі қайтыс болғаннан кейін Кэтрин Маккарти ұлдарымен Индианаполиске көшіп, онда Уильям Генри Харрисон Антриммен танысты. Маккарти отбасы 1870 жылы Антриммен бірге Вичитаға, Канзас штатына көшті. Бірнеше жылдан кейін тағы да көшіп келген соң, Кэтрин 1873 жылдың 1 наурызында Нью-Мексико аймағындағы Санта-Федегі Бірінші пресвитериан шіркеуінде Антримге үйленді, ал Маккарти ұлдары куәгерлер болды. Одан көп ұзамай отбасы Санта-Феден Нью-Мексико штатының Сильвер-Сити қаласына көшіп, Джозеф Антримнің тегін қабылдады. 1874 жылдың 16 қыркүйегінде Маккартидің анасы туберкулезден қайтыс болғанға дейін Уильям Антрим Маккарти ұлдарын жетім қалдырып кетті.
Henry McCarty was born to parents of Irish Catholic ancestry, Catherine and Patrick McCarty, in New York City. While his birth year has been confirmed as 1859, the exact date of his birth has been disputed as either September 17 or November 23 of that year. According to Saint Peter's Church in Manhattan, he was baptized Patrick Henry McCarthy there on September 28, 1859. Census records indicate that his younger brother Joseph McCarty was born in 1863. Following the death of her husband, Catherine McCarty and her sons moved to Indianapolis, Indiana, where she met William Henry Harrison Antrim. The McCarty family moved with Antrim to Wichita, Kansas in 1870. After moving again a few years later, Catherine married Antrim on March 1, 1873, at the First Presbyterian Church in Santa Fe, New Mexico Territory, and the McCarty boys served as witnesses. Shortly afterward, the family moved from Santa Fe to Silver City, New Mexico and Joseph adopted Antrim's surname. Shortly before McCarty's mother died of tuberculosis on September 16, 1874, William Antrim abandoned the McCarty boys, leaving them orphans.
Бірінші қылмыстар
МакКарти анасы қайтыс болғанда 14 жаста еді. Сара Браун, пансион иесі, оған жұмыс істегені үшін баспана мен тамақ берді. 1875 жылдың 16 қыркүйегінде Маккарти тамақ ұрлағаны үшін ұсталды. Он күннен кейін Маккарти мен Джордж Шефер қытай кір жууханасын тонап, киім-кешек пен екі пистолет ұрлады. Маккарти ұрлық жасады деген айып тағылып, түрмеге қамалды. Екі күннен кейін ол қашып, іздеуге берілді. Осы уақытта Маккарти шотландиялық туған қылмыскер және бұрынғы АҚШ атты әскерінің жеке сарбазы Джон Р. Маккимен танысты. Макки әскерден шыққаннан кейін Аризона штатындағы Кэмп Грант әскери бекінісіне жақын тұрды. Екеуі де жергілікті сарбаздардың жылқыларын ұрлай бастады. Маккарти жас жаны, кішкентай бойы, таза шалған сыртқы келбеті және мінезі үшін "Кид Антрим" деп аталды. 1877 жылдың бір кезенде Маккарти өзін "Уильям Х. Бонни" деп атауды бастады. 1877 жылдың 17 тамызында Бонни Бонита ауылындағы салонға барғанда, оны бұрын қорлаған және бірнеше рет "қатыгез" деп атаған темірші Фрэнсис П. "Винди" Кэхиллмен дауласып қалды. Бонни Кэхиллді "ибіліс ұлы" деп атады, содан кейін Кэхилл Бонниді еденге лақтырып, оның револьвері үшін күресті. Бонни Кэхиллді атып, жан сақтап қалуға мүмкіндік бермейтін жарақат етті. Куәгердің айтуынша, "[Билли] амалсыз болды, өзінің құралын қолдануға мәжбүр болды". Кэхилл ертесі күні қайтыс болды. Бонни қашып кетті, бірақ бірнеше күннен кейін қайтып келіп, жергілікті әділет судьясы Майлс Вуд ұстады. Ол қамауға алынып, Кэмп Грант күзет үйіне жабылды, бірақ құқық қорғау органдары келгенге дейін қашып кетті. Бонни жылқы ұрлап, Аризонадан Нью-Мексикоға қашып кетті, бірақ апачилер одан жылқыны алып, оны ең жақын елді мекенге көп шақырым қашықтыққа жүріп баруға мәжбүр етті. Форт-Стентонға келгенде, аштықтан өліп бара жатып, досы және Жеті өзен сарбаздары тобының мүшесі Джон Джонстың үйіне барды, оның анасы Барбара оны емдеп, денсаулығын қалпына келтірді. Денсаулығын қалпына келтіргеннен кейін Бонни бұрынғы әскери бекініс болған Апачи Техоға барды, онда ол Линкольн округіндегі мал өсіруші магнаты Джон Чизумның малын тонаған қарақшылар тобына қосылды. Ол Сильвер-Ситиде байқалғаннан кейін, оның топпен байланысы туралы жергілікті газетте хабарланды.
McCarty was 14 years old when his mother died. Sarah Brown, the owner of a boarding house, gave him room and board in exchange for work. On September 16, 1875, McCarty was caught stealing food. Ten days later, McCarty and George Schaefer robbed a Chinese laundry, stealing clothing and two pistols. McCarty was charged with theft and was jailed. He escaped two days later and became a fugitive, During this time, McCarty became acquainted with John R. Mackie, a Scottish born criminal and former U. S. Cavalry private who, following his discharge, remained near the U. S. Army post at Camp Grant in Arizona. The two men soon began stealing horses from local soldiers. McCarty became known as "Kid Antrim" because of his youth, slight build, clean shaven appearance, and personality. At some point in 1877, McCarty began to refer to himself by the name "William H. Bonney". On August 17, 1877, Bonney was at a saloon in the village of Bonita when he got into an argument with Francis P. "Windy" Cahill, a blacksmith who reportedly had bullied him and on more than one occasion called him a "pimp". Bonney in turn called Cahill a "son of a bitch", whereupon Cahill threw Bonney to the floor and the two struggled for Bonney's revolver. Bonney shot and mortally wounded Cahill. A witness said, "[Billy] had no choice; he had to use his equalizer." Cahill died the following day. Bonney fled but returned a few days later and was apprehended by Miles Wood, the local justice of the peace. He was detained and held in the Camp Grant guardhouse but escaped before law enforcement could arrive. Bonney stole a horse and fled Arizona Territory for New Mexico Territory, but Apaches took the horse from him, leaving him to walk many miles to the nearest settlement. At Fort Stanton, starving and near death, he went to the home of friend and Seven Rivers Warriors gang member John Jones, whose mother Barbara nursed him back to health. After regaining his health, Bonney went to Apache Tejo, a former army post, where he joined a band of rustlers who raided herds owned by cattle magnate John Chisum in Lincoln County. After he was spotted in Silver City, his involvement with the gang was mentioned in a local newspaper.
Кіріспе
Нью-Мексикоға оралғаннан кейін Бонни Линкольн округінде (қазіргі Чавес округінде) Пекос өзенінің саласы – Рио-Феликске жақын жерде, ағылшын бизнесмені және ранчо иесі Джон Генри Тунсталдың (1853–1878) ковбойы болып жұмыс істеді. Тунсталл және оның бизнес-серіктесі, заңгер Александр Максуин, ирланд-американдық бизнесмендер Лоренс Мерфи, Джеймс Долан және Джон Райли құрған одаққа қарсы болды. Бұл үш адам 1870 жылдардың басынан бері Линкольн округінде экономикалық және саяси үстемдік құрды, себебі олар жақын орналасқан Форт-Стентонмен сиыр еті жөніндегі келісімшартқа және Линкольн қаласындағы танымал құрғақ тауарлар дүкеніне ие болды. 1878 жылдың ақпан айына қарай Максуин Доланға 8000 доллар қарыз болды, ол сот ордері арқылы Линкольн округінің шерифі Уильям Брэйдиден Тунсталдың мүлкі мен малын шамамен 40 000 долларға алып қоюды сұрады. Тунсталл Бонниге тоғыз таңдаулы жылқыны тапсырып, оларды қауіпсіздік үшін өз ранчосына көшіруді бұйырды. Ал шериф Брэйди Тунсталдың малын тәркілеу үшін үлкен отряд жинады. Тунсталдың өлтірілуі екі топ арасындағы қақтығысты қоздырды, ол Линкольн округі соғысы ретінде белгілі болды. Боннидің досы, АҚШ вице-маршалы Роберт Виденман және әскерлер тобы шериф Брэйдидің түрме күзетшілерін ұстап, түрмеге қамап, Бонни мен Брюерді босатты. Содан кейін Бонни Линкольн округінің реттеушілеріне қосылды; 9 наурызда олар Фрэнк Бейкер мен Уильям Мортонды ұстады, екеуі де Тунсталды өлтіргені үшін айыпталды. Бейкер мен Мортон қашуға тырысқанда өлтірілді. 1 сәуірде реттеушілер шериф Брэйди мен оның орынбасарларына шабуыл жасады; шайқас кезінде Боннидің жамбасына оқ тиді. Брэйди мен шериф орынбасары Джордж Хиндман қаза тапты. 1878 жылдың 4 сәуір таңында Блэзерс-Миллдегі атыс кезінде Бакшот Робертс пен Дик Брюер қаза тапты. Екі тараптан бірнеше қатысушыларға ордерлер берілді, ал Бонни мен тағы екеуі Брэйди, Хиндман және Робертсті өлтіргені үшін айыпталды.
After returning to New Mexico, Bonney worked as a cowboy for English businessman and rancher John Henry Tunstall (1853–1878), near the Rio Felix, a tributary of the Pecos River, in Lincoln County (now in Chaves County). Tunstall and his business partner and lawyer Alexander McSween were opponents of an alliance formed by Irish American businessmen Lawrence Murphy, James Dolan, and John Riley. The three men had wielded an economic and political hold over Lincoln County since the early 1870s, due in part to their ownership of a beef contract with nearby Fort Stanton and a well patronized dry goods store in the town of Lincoln. By February 1878, McSween owed $8,000 to Dolan, who obtained a court order and asked Lincoln County Sheriff William J. Brady to attach nearly $40,000 worth of Tunstall's property and livestock. Tunstall put Bonney in charge of nine prime horses and told him to relocate them to his ranch for safekeeping. Meanwhile, Sheriff Brady assembled a large posse to seize Tunstall's cattle. Tunstall's murder ignited the conflict between the two factions that became known as the Lincoln County War. Deputy U. S. Marshal Robert Widenmann, a friend of Bonney, and a detachment of soldiers captured Sheriff Brady's jail guards, put them behind bars, and released Bonney and Brewer. Bonney then joined the Lincoln County Regulators; on March 9 they captured Frank Baker and William Morton, both of whom were accused of killing Tunstall. Baker and Morton were killed while allegedly trying to escape. On April 1, the Regulators ambushed Sheriff Brady and his deputies; Bonney was wounded in the thigh during the battle. Brady and Deputy Sheriff George W. Hindman were killed. On the morning of April 4, 1878, Buckshot Roberts and Dick Brewer were killed during a shootout at Blazer's Mill. Warrants were issued for several participants on both sides, and Bonney and two others were charged with killing Brady, Hindman and Roberts.
Линкольн шайқасы (1878)
14 шілдеде, жексенбі күні түнде Максуин мен Регуляторлар – енді 50-60 адамнан тұратын топ – Линкольн қаласына барып, бірнеше ғимарат арасында бекінді. Максуиннің үйінде Бони, Флоренсио Чавес, Хосе Чавес и Чавес, Джим Френч, Харви Моррис, Том О'Фоллиард және Игинио Салазар, сондай-ақ басқалар да болды. Марин Чавес пен Док Скёрлок басқарып жүрген тағы бір топ салон төбесіне орналасты. Генри Ньютон Браун, Дик Смит және Джордж Коу жақын маңдағы саман үйді қорғады. 16 шілдеде, жаңа тағайындалған шериф Джордж Пеппин Максуиннің қорғаушыларын өлтіру үшін салонға мергендерді жіберді. Пеппиннің адамдары, снайпер Чарльз Кроуфордты Фернандо Эррера өлтіргеннен кейін шегінді. Содан кейін Пеппин жақын маңдағы Форт-Стентонның командирі полковник Натан Дадлиге көмек сұрады. Пеппинге жауап ретінде Дадли араласудан бас тартты, бірақ кейін әскерлерімен Линкольнге келіп, шайқасты Мёрфи-Долан фракциясының пайдасына бұрды. 19 шілде, жұма күні атыс басталды. Максуиннің жақтастары оның үйіне жиналды; Бак Пауэлл мен шериф орынбасары Джек Лонг ғимаратқа от қойғанда, ішіндегілер оқ атуды бастады. Бонни мен басқалары ғимараттан қашып кетті, барлық бөлмелерден бір ғана бөлме оттан сақталды. Дүрбелеңнің арасында Максуин Роберт В. Беквиттен атқаннан қаза тапты, ал Беквитті Бонни өлтірді.
On the night of Sunday, July 14, McSween and the Regulators—now a group of fifty or sixty men—went to Lincoln and stationed themselves in the town among several buildings. At the McSween residence were Bonney, Florencio Chavez, Jose Chavez y Chavez, Jim French, Harvey Morris, Tom O'Folliard, and Yginio Salazar, among others. Another group led by Marin Chavez and Doc Scurlock positioned themselves on the roof of a saloon. Henry Newton Brown, Dick Smith, and George Coe defended a nearby adobe bunkhouse. On Tuesday, July 16, newly appointed sheriff George Peppin sent sharpshooters to kill the McSween defenders at the saloon. Peppin's men retreated when one of the snipers, Charles Crawford, was killed by Fernando Herrera. Peppin then sent a request for assistance to Colonel Nathan Dudley, commandant of nearby Fort Stanton. In a reply to Peppin, Dudley refused to intervene but later arrived in Lincoln with troops, turning the battle in favor of the Murphy Dolan faction. A gunfight broke out on Friday, July 19. McSween's supporters gathered inside his house; when Buck Powell and Deputy Sheriff Jack Long set fire to the building, the occupants began shooting. Bonney and the other men fled the building when all rooms but one were burning. During the confusion, McSween was shot and killed by Robert W. Beckwith, who was then shot and killed by Bonney.
Заңсыздық
Бонни және Линкольн шайқасынан аман қалған тағы үш адам Мескалеро үнділік агенттігінің жанында болды, ал агенттіктің бухгалтері Моррис Бернштейн 1878 жылғы 5 тамызда өлтірілді. Төрт еуіне де кісі өлтіру айыбы тағылды, бірақ Бернштейннің констебль Атанасио Мартинес тарапынан өлтірілгеніне қатысты қайшылықты дәлелдер болды. Бонниден басқа барлық айыптаулар кейіннен күштен шығарылды. 1878 жылғы 5 қазанда АҚШ маршалы Джон Шерман, жаңа тағайындалған аумақтық губернатор және бұрынғы Одақ армиясының генералы Лью Уоллеске, "Уильям Х. Антрим, лақабы Кид, лақабы Бонни" сияқты бірнеше адамға ордерлері бар екенін, бірақ "сол округтегі жағдайдың тұрақсыздығына байланысты, олардың іс-әрекеттерінен туындаған бейкүнә адамдардың әрекеттеріне байланысты" оларды орындай алмағанын хабарлады. Уоллес 1878 жылғы 13 қарашада амнистия жариялады, ол Тунсталдың өлтірілуінен бастап Линкольн округі соғысына қатысқандарды кешірді. Ол қылмыс үшін айыпталған немесе сотталған адамдарды алып тастады, сондықтан Бонни осыдан тыс қалды. 1879 жылғы 18 ақпанда Бонни және оның досы Том О'Фоллиард Линкольн қаласында адвокат Хьюстон Чэпменді атып өлтіргенін және оның денесін өртегенін көрді. Куәгерлердің сөзінше, екеуі де Джесси Эванстың қарумен қорқытып, кісі өлтіруге куә болуға мәжбүрлеген бейкүнә адамдар еді. Бонни 1879 жылғы 13 наурызда губернатор Уоллеске хат жазып, Чапменнің өлтірілуі туралы ақпарат берсе, амнистия беруді ұсынды. 15 наурызда губернатор Уоллес жағдайды талқылау үшін құпия кездесуге келісімін берді. Ол 1879 жылғы 17 наурызда Линкольн қаласында Уоллеспен кездесті. Кездесу кезінде және одан кейінгі хат алмасуларда Уоллес Бонниге, егер ол үлкен қазылар алдында куәлік берсе, жауларынан қорғауға және кешірім беруге уәде берді. 20 наурызда Уоллес Бонниге "күдік тудырмау үшін, мен тұтқындау тобын шериф Кимбреллге [sic] тапсыруды жөн көремін, ол зорлық-зомбылық қолданылмауын қадағалауға нұсқау алады" деп жазды. Бонни сол күні жауап беріп, Уоллестің оны қамауға алып, жергілікті түрмеде қамауда ұстау туралы ұсынысын қабылдады. 21 наурызда ол Линкольн округінің шерифі Джордж Кимболл басқаратын отрядқа тұтқындалды. Келісілгендей, Бонни Чапменнің өлтірілуі туралы мәлімдеме жасады және сотта куәлік берді. Алайда, оның куәлігінен кейін жергілікті прокурор оны босатудан бас тартты. Бірнеше аптадан кейін күзетте болған Бонни Уоллес алдап соққан болуы мүмкін екенін және оған ешқашан рақымшылық бермейтінін күдіктене бастады. Ол 1879 жылғы 17 маусымда Линкольн округінің түрмесінен қашып кетті. Бонни 1880 жылғы 10 қаңтарда Нью-Мексикодағы Форт-Самнердегі Харгроув салонында аймаққа жаңа келген Джо Грантты атып өлтіргенге дейін зорлық-зомбылықтан аулақ болды. Санта-Фе Weekly New Mexican басылымы "Билли Бонни, көбінесе "Кид" деп танылатын Джо Грантты атып өлтірді. Қиындықтардың себебі анықталған жоқ" деп хабарлады. Басқа заманауи деректерге сәйкес, Бонни Грант оны өлтіруге ниеттенгені туралы ескертілген. Ол Грантқа жақындап, оның револьверіне қызығушылық танытып, оны қарап көруді сұрады. Грант оны берді. Тапаншаны қайтармас бұрын, оның ішінде үш оқ бар екенін байқаған Бонни цилиндрді келесі оқ түскенде бос патронға тиетіндей етіп бұрды. Грант кенеттен Бонниге тапаншасын сілтеп, оқты атты. Оқ атпағандықтан, ол өзінің қаруын алып, Грантты басына атып өлтірді. Лас-Вегас Оптикасының тілшісі Боннидің "бұл екі ойыншының ойыны еді және мен бірінші болдым" деген сөзін келтірді. 1880 жылы Бонни Джим Грейтхаус есімді шаруамен достық қарым-қатынас орнатты, кейіннен ол оны Дейв Рудабоға таныстырды. 1880 жылғы 29 қарашада Бонни, Рудабо және Билли Уилсон шериф орынбасары Джеймс Карлайл басқаратын отрядтан қашып кетті. Грейтхаус фермасында қоршалып, олар Грейтхаусты кепіл ретінде ұстап отырғанын мәлімдеді. Карлайл Грейтхауспен орын алмасуға ұсыныс жасады, ал Бонни ұсынысты қабылдады. Кейін Карлайл терезеден секіріп қашып құтылуға тырысты, бірақ оған үш рет оқ атылып, қаза тапты. Атысқаннан кейін тараптар келісімге келді; отряд шегінді, ал Бонни, Рудабо және Уилсон қашып кетті. Грейтхаус оқиғасынан кейін бірнеше апта өткен соң Бонни, Рудабо, Уилсон, О'Фоллиард, Чарли Боудре және Том Пикетт Форт Самнерге келді. Бонни мен оның серіктері білместен, оларды Пат Гарретт басқаратын отряд күтіп тұрды. Отряд атысты ашып, О'Фоллиардты өлтірді; қалған заңсыздықтар зардапсыз қашып кетті.
Bonney and three other survivors of the Battle of Lincoln were near the Mescalero Indian Agency when the agency bookkeeper, Morris Bernstein, was murdered on August 5, 1878. All four were indicted for the murder, despite conflicting evidence that Bernstein had been killed by Constable Atanacio Martinez. All of the indictments, except Bonney's, were later quashed. On October 5, 1878, U. S. Marshal John Sherman informed newly appointed Territorial Governor and former Union Army general Lew Wallace that he held warrants for several men, including "William H. Antrim, alias Kid, alias Bonny" but was unable to execute them "owing to the disturbed condition of affairs in that county, resulting from the acts of a desperate class of men". Wallace issued an amnesty proclamation on November 13, 1878, which pardoned anyone involved in the Lincoln County War since Tunstall's murder. It specifically excluded persons who had been convicted of or indicted for a crime, and therefore excluded Bonney. On February 18, 1879, Bonney and friend Tom O'Folliard were in Lincoln and watched as attorney Huston Chapman was shot and his corpse set on fire. According to eyewitnesses, the pair were innocent bystanders forced at gunpoint by Jesse Evans to witness the murder. Bonney wrote to Governor Wallace on March 13, 1879, with an offer to provide information on the Chapman murder in exchange for amnesty. On March 15, Governor Wallace replied, agreeing to a secret meeting to discuss the situation. He met with Wallace in Lincoln on March 17, 1879. During the meeting and in subsequent correspondence, Wallace promised Bonney protection from his enemies and clemency if he would offer his testimony to a grand jury. On March 20, Wallace wrote to Bonney, "to remove all suspicion of understanding, I think it better to put the arresting party in charge of Sheriff Kimbrell [sic] who shall be instructed to see that no violence is used." Bonney responded on the same day, agreeing to testify and confirming Wallace's proposal for his arrest and detention in a local jail to assure his safety. On March 21, he let himself be captured by a posse led by Sheriff George Kimball of Lincoln County. As agreed, Bonney provided a statement about Chapman's murder and testified in court. However, after his testimony, the local district attorney refused to set him free. Still in custody several weeks later, Bonney began to suspect Wallace had used subterfuge and would never grant him amnesty. He escaped from the Lincoln County jail on June 17, 1879. Bonney avoided further violence until January 10, 1880, when he shot and killed Joe Grant, a newcomer to the area, at Hargrove's Saloon in Fort Sumner, New Mexico. The Santa Fe Weekly New Mexican reported, "Billy Bonney, more extensively known as 'the Kid', shot and killed Joe Grant. The origin of the difficulty was not learned." According to other contemporary sources, Bonney had been warned Grant intended to kill him. He walked up to Grant, told him he admired his revolver, and asked to examine it. Grant handed it over. Before returning the pistol, which he noticed contained only three cartridges, Bonney positioned the cylinder so the next hammer fall would land on an empty chamber. Grant suddenly pointed his pistol at Bonney's face and pulled the trigger. When it failed to fire, he drew his own weapon and shot Grant in the head. A reporter for the Las Vegas Optic quoted Bonney as saying the encounter "was a game of two and I got there first". In 1880, Bonney formed a friendship with a rancher named Jim Greathouse, who later introduced him to Dave Rudabaugh. On November 29, 1880, Bonney, Rudabaugh, and Billy Wilson ran from a posse led by sheriff's deputy James Carlysle. Cornered at Greathouse's ranch, he told the posse they were holding Greathouse as a hostage. Carlysle offered to exchange places with Greathouse, and Bonney accepted the offer. Carlysle later attempted to escape by jumping through a window but he was shot three times and killed. The shootout ended in a standoff; the posse withdrew and Bonney, Rudabaugh, and Wilson rode away. A few weeks after the Greathouse incident, Bonney, Rudabaugh, Wilson, O'Folliard, Charlie Bowdre, and Tom Pickett rode into Fort Sumner. Unbeknownst to Bonney and his companions, a posse led by Pat Garrett was waiting for them. The posse opened fire, killing O'Folliard; the rest of the outlaws escaped unharmed.
Ұсталу және қашу
1880 жылдың 13 желтоқсанында губернатор Уоллес Бонниді ұстаған үшін 500 доллар сыйақы жариялады. Пат Гарретт Бонниді іздеуді жалғастырды; 23 желтоқсанда Боудре қаза болған қоршаудан кейін Гарретт және оның тобы Пикетт, Рудабо және Уилсонмен бірге Бонниді Стинкинг-Спрингсте ұстады. Тұтқындар, Бонниді қоса, тізбекке байланып, Форт-Самнерге, содан кейін Лас-Вегасқа (Нью-Мексико штаты) жеткізілді. Олар 26 желтоқсанда келгенде, көптеген қызығушылық танытқан адамдар күтіп тұрды. Келесі күні қарулы топ теміржол станциясына жиналды. Шеріф орынбасары Ромеро ашулы топпен бірге 1880 жылдың 5 сәуірінде қашуға талпынған кезде полиция қызметкері Антонио Лино Валдесті өлтірген Дейв Рудабоны қамауға беруді талап етті. Гарретт тұтқынды беруден бас тартты, содан кейін шиеленіскен жағдай туды, ол шериф пен тағы екі адамды Санта-Феге аттандыруға келісті, онда олар губернатордан Рудабоны босатуды сұрайтын болатын. Кейінгі сұхбатында Бонни оқиға кезінде қорқыныш сезінбегенін айтып: "Егерде менің Винчестерім болғанда, мен бәрін жеңіп шығарған болар едім" деді. Лас-Вегас Газеті Бонни ұсталғаннан кейін түрмеде өткен сұхбаттан жариялаған мақаласында, репортер Боннидің тыныш көрінгенін айтқанда, ол: "Нәрсенің қараңғы жағына қарамаудың қандай қажеті бар? Бұл жолы мен күлкіге толып тұрмын" деді. Заңнан тыс өмір сүрген қысқа мерзімінде Бонни АҚШ газеттерінде көптеген мақалалардың тақырыбы болды, тіпті Нью-Йорк сияқты алыс қалаларда да. Санта-Феге келгеннен кейін Бонни кешірім сұрап, келесі үш айда губернатор Уоллеске төрт хат жіберді. Уоллес араласудан бас тартты, сондықтан 1881 жылдың сәуір айында Нью-Мексико штатының Месилла қаласында сотқа барды. Екі күндік куәліктерден кейін Бонни шериф Брэйдиді өлтіргені үшін кінәлі деп танылды; бұл Линкольн округі соғысындағы барлық қатысушылардың ішіндегі жалғыз айыптау болды. 13 сәуірде судья Уоррен Бристол оны аспанға тігіп өлім жазасын берді, өлім жазасын орындау 1881 жылдың 13 мамырына белгіленді. Аңыз бойынша, сот Бонниге үкім кескен кезде, ол "өлі, өлі, өлі" болғанға дейін асылатынын айтты; оның жауабы "сен тозаққа, тозаққа, тозаққа барасың" болды. Тарихи деректерге сәйкес, ол үкім оқылғаннан кейін ештеңе айтпады. Үкім шығарылғаннан кейін Бонни Линкольнге көшірілді, онда ол қалалық сот үйінің жоғарғы қабатында күзетпен ұсталды. 1881 жылдың 28 сәуір күні кешке Гарретт Уайт-Окста салық жинап жүргенде, орынбасар Боб Олингер бес басқа тұтқынды тамақтануға көшеден алып өтті, Джеймс Беллді, тағы бір орынбасарды, Боннимен бірге түрмеде қалдырды. Ол сот үйінің артындағы дәретханаға баруды сұрады; түрмеге оралғанда, Беллдің алдында баспалдақпен өзінің камерасына қарай беттеп бара жатқан Бонни соқыр бұрышта жасырынды, қолқынаптарынан шығып, Беллді қолқынаптың бос ұшымен ұрды. Келесі қақтығыста Бонни Беллдің револьверін тартып алып, Белл қашып кетуге тырысқанда оны арқасынан атты. Бонни аяқтары тізбекке байланған күйінде Гарретттің кеңсесіне кіріп, Олингер қалдырған қаптамалы мылтықты алып кетті. Ол жоғарғы қабаттағы терезеде Олингердің Беллді өлтірген оқ дыбысын күтті және оған: "Жоғары қара, қарт дос, не алатыныңды көр" деп айғайлады. Ол жоғары қараса, Бонни оны атты. Шамамен бір сағаттан кейін Бонни балтамен аяқ тізбектерін қиып тастады. Ол атты және қаладан шығып кетті; кейбір әңгімелерге сәйкес, ол Линкольн қаласынан кетіп бара жатқанда ән шырқады.
On December 13, 1880, Governor Wallace posted a $500 bounty for Bonney's capture. Pat Garrett continued his search for Bonney; on December 23, following the siege in which Bowdre was killed, Garrett and his posse captured Bonney along with Pickett, Rudabaugh, and Wilson at Stinking Springs. The prisoners, including Bonney, were shackled and taken to Fort Sumner, then later to Las Vegas, New Mexico. When they arrived on December 26, they were met by crowds of curious onlookers. The following day, an armed mob gathered at the train depot before the prisoners, who were already on board the train with Garrett, departed for Santa Fe. Deputy Sheriff Romero, backed by the angry group of men, demanded custody of Dave Rudabaugh, who during an unsuccessful escape attempt on April 5, 1880 shot and killed deputy Antonio Lino Valdez in the process. Garrett refused to surrender the prisoner, and a tense confrontation ensued until he agreed to let the sheriff and two other men accompany the party to Santa Fe, where they would petition the governor to release Rudabaugh to them. In a later interview with a reporter, Bonney said he was unafraid during the incident, saying, "if I only had my Winchester I'd lick the whole crowd." The Las Vegas Gazette ran a story from a jailhouse interview following Bonney's capture; when the reporter said Bonney appeared relaxed, he replied, "What's the use of looking on the gloomy side of everything? The laugh's on me this time." During his short career as an outlaw, Bonney was the subject of numerous U. S. newspaper articles, some as far away as New York. After arriving in Santa Fe, Bonney, seeking clemency, sent Governor Wallace four letters over the next three months. Wallace refused to intervene, and he went to trial in April 1881 in Mesilla, New Mexico. Following two days of testimony, Bonney was found guilty of Sheriff Brady's murder; it was the only conviction secured against any of the combatants in the Lincoln County War. On April 13, Judge Warren Bristol sentenced him to hang, with his execution scheduled for May 13, 1881. According to legend, upon sentencing, the judge told Bonney he was going to hang until he was "dead, dead, dead"; his response was, "you can go to hell, hell, hell." According to the historical record, he did not speak after the reading of his sentence. Following his sentencing, Bonney was moved to Lincoln, where he was held under guard on the top floor of the town courthouse. On the evening of April 28, 1881, while Garrett was in White Oaks collecting taxes, Deputy Bob Olinger took five other prisoners across the street for a meal, leaving James Bell, another deputy, alone with Bonney at the jail. He asked to be taken outside to use the outhouse behind the courthouse; on their return to the jail, Bonney—who was walking ahead of Bell up the stairs to his cell—hid around a blind corner, slipped out of his handcuffs, and beat Bell with the loose end of the cuffs. During the ensuing scuffle, Bonney grabbed Bell's revolver and fatally shot him in the back as Bell tried to get away. Bonney, with his legs still shackled, broke into Garrett's office and took a loaded shotgun left behind by Olinger. He waited at the upstairs window for Olinger to respond to the gunshot that killed Bell and called out to him, "Look up, old boy, and see what you get." When Olinger looked up, Bonney shot and killed him. After about an hour, Bonney freed himself from the leg irons with an axe. He obtained a horse and rode out of town; according to some stories he was singing as he left Lincoln.
Қайта тұтқындалу және өлім
Бонни қашып жүрген кезде губернатор Уоллес оның басына 500 доллар сыйлық белгіледі. Қашып кеткеннен кейін үш айға жуық өткен соң, Гаррет Боннидің Форт Самнер маңында екендігі туралы қауесеттерге жауап ретінде 1881 жылдың 14 шілдесінде екі орынбасарымен бірге Линкольннен Боннидің досы Пит Максвеллді сұраққа тарту үшін кетті. Жер иесі Люсьен Максвеллдің ұлы Гарретпен сол күні бірнеше сағат сөйлесті. Түн ортасында екеуі Максвеллдің қараңғы жатын бөлмесінде отырғанда, Бонни күтпеген жерден кірді. Оқиғаның барысы туралы әртүрлі айғақтар бар. Расмий нұсқа бойынша, Бонни бөлмеге кіргенде нашар жарықтан Гарретті танымады. Ол револьверін шығарып, артқа шегініп, "¿Quién es? ¿Quién es?" (Испан тілінде "Кім ол? Кім ол?") деп сұрады. Гаррет Боннидің даусын танып, револьверін тартып, екі рет оқ атты. Бірінші оқ Боннидің жүрегінің үстінен кеудесіне тиді, ал екіншісі өткізіп кетті. Гарреттің айтуынша, Бонни бірден қайтыс болды ма, әлде біраз уақыттан кейін бе, белгісіз. Оқ атқаннан кейін бірнеше сағаттан соң жергілікті әділет судьясы алты кісіден тұратын сот құрды. Сот мүшелері Максвелл мен Гарреттен жауап алды, Боннидің денесі мен оқ атқан жері қарастырылды. Сот алдымен денені Боннидің денесі деп растады және жергілікті газеттің хабарлауынша, сот төрағасы: «Біз қараған дене – баланың денесі еді» деді. Бонниге шам жағылып, ертесіне жерленді, ал оның қабірі ағаш тақтамен белгіленді. Боннидің өлтірілгеніне бес күн өткен соң Гаррет Нью-Мексико штатының Санта-Фе қаласына губернатор Лью Уоллес оны тірі немесе өлген күйі ұстаған үшін ұсынған 500 доллар сыйақыны алуға барды. Нью-Мексиконың міндетін атқарушы губернаторы Уильям Г. Рич сыйақы төлеуден бас тартты. Келесі бірнеше аптада Лас-Вегас, Месилла, Санта-Фе, Уайт-Оукс және Нью-Мексиконың басқа қалалары Гаррет үшін 7000 доллардан астам сыйақы жинады. Боннидің қайтысынан бір жыл төрт күн өткен соң Нью-Мексиконың аймақтық заң шығарушы органы Гарретке губернатор Уоллес уәде еткен 500 доллар сыйақыны беру туралы арнайы заң қабылдады. Адамдар Гаррет Бонниге әділетсіз шабуыл жасады деген талаптар көбейгендіктен, Гаррет өзінің жағынан оқиғаны айту қажеттігін сезінді және өзінің досы, журналист Маршалл Апсонды өзі үшін кітап жазуға шақырды. «Билли, Кидтің шынайы өмірі» кітабы алғаш рет 1882 жылдың сәуір айында жарық көрді. Ол шыққаннан кейін көптеген данасы сатылмаса да, уақыт өте келе Боннидің өмірі туралы жазған кейінгі тарихшылар үшін маңызды дереккөз болып табысты.
While Bonney was on the run, Governor Wallace placed a new $500 bounty on the fugitive's head. Almost three months after his escape, Garrett, responding to rumors that Bonney was in the vicinity of Fort Sumner, left Lincoln with two deputies on July 14, 1881, to question resident Pete Maxwell, a friend of Bonney's. Maxwell, son of land baron Lucien Maxwell, spoke with Garrett the same day for several hours. Around midnight, the pair sat in Maxwell's darkened bedroom when Bonney unexpectedly entered. Accounts vary as to the course of events. According to the canonical version, as he entered the room, Bonney failed to recognize Garrett due to the poor lighting. Drawing his revolver and backing away, Bonney asked "¿Quién es? ¿Quién es?" (Spanish for "Who is it? Who is it?"). Recognizing Bonney's voice, Garrett drew his revolver and fired twice. The first bullet struck Bonney in the chest just above his heart, while the second missed. Garrett's account leaves it unclear whether Bonney was killed instantly or took some time to die. A few hours after the shooting, a local justice of the peace assembled a coroner's jury of six people. The jury members interviewed Maxwell and Garrett, and Bonney's body and the location of the shooting were examined. The jury certified the body as Bonney's and, according to a local newspaper, the jury foreman said, "It was the Kid's body that we examined." Bonney was given a wake by candlelight; he was buried the next day and his grave was denoted with a wooden marker. Five days after Bonney's killing, Garrett traveled to Santa Fe, New Mexico, to collect the $500 reward offered by Governor Lew Wallace for his capture, dead or alive. William G. Ritch, the acting New Mexico governor, refused to pay the reward. Over the next few weeks, the residents of Las Vegas, Mesilla, Santa Fe, White Oaks, and other New Mexico cities raised over $7,000 in reward money for Garrett. A year and four days after Bonney's death, the New Mexico territorial legislature passed a special act to grant Garrett the $500 bounty reward promised by Governor Wallace. Because people had begun to claim Garrett unfairly ambushed Bonney, Garrett felt the need to tell his side of the story and called upon his friend, journalist Marshall Upson, to ghostwrite a book for him. The book, The Authentic Life of Billy, the Kid, was first published in April 1882. Although only a few copies sold following its release, in time, it became a reference for later historians who wrote about Bonney's life.
Тірі қалған деген хабарлар
Уақыт өте келе, Бонни өлтірілмегені және Гаррет оқиғаны мен өлімін достық ниетпен ұйымдастырғаны, соның арқасында Бонни заңнан қашып құтыла алғаны туралы әңгімелер тарады. Келесі 50 жыл ішінде көптеген адамдар өздерін Билли Кид деп мәлімдеді. Осы мәлімдемелердің көпшілігі тез жоққа шығарылды, бірақ екеуі талқылаулар мен пікірталастардың нысаны болып қала берді. 1948 жылы Техас штатының орталық бөлігінде тұратын Олли П. Робертс, сондай-ақ Бруши Билл Робертс деген атпен танылған адам, өзін Билли Кид деп жариялап, Нью-Мексико губернаторы Томас Дж. Мабриге кешірім сұрап жүгінді. Мабри Робертстің талабын қабылдамады, ал Робертс одан көп ұзамай қайтыс болды. Дегенмен, Робертстің тұрақты жері Хико қаласы, Техас штаты, оның талабын пайдаланып, Билли Кид мұражайын ашты. Аризона штатынан Джон Миллер де Бонни екенін мәлімдеді. Оның отбасы бұл мәлімдемені 1938 жылға дейін, оның қайтысынан кейін біраз уақыт өткен соң ғана қолдады. Миллердің денесі Прескотт, Аризона штатындағы мемлекеттік меншіктегі Аризона пионерлері үйінің зиратына жерленді; 2005 жылдың мамырында оның тістері мен сүйектері штаттың рұқсатынсыз эксгумацияланып, зерттелді. ДНҚ үлгілері Даллас қаласындағы зертханаға жіберілді және Миллердің ДНҚ-сы ескі Линкольн округі сотының еденінен алынған қан үлгілерімен, сондай-ақ Боннинің денесі атылғаннан кейін қойылған деген орындықпен салыстырылды. 2012 жылға дейін оның денесі табылған жоқ. 2007 жылы, 2012 жылдың сәуір айында 133 беттік құжаттар ұсынылды; олар Гарреттің Бонниді өлтіргені туралы қалыптасқан оқиғаны растайтын немесе жоққа шығаратын нақты дәлелдер ұсынбады. Сот процесінің нәтижесінде Линкольн округіне шамамен 300 000 доллар шығын келді. 2015 жылдың ақпан айында тарихшы Роберт Сталл Форт-Самнердегі аудандық сотқа Нью-Мексико штатынан Бонниге өлім куәлігі беруді сұрап өтініш жасады.
Over time, legends grew claiming that Bonney was not killed, and that Garrett staged the incident and death out of friendship so that Bonney could evade the law. During the next 50 years, a number of men claimed they were Billy the Kid. Most of these claims were easily disproven, but two have remained topics of discussion and debate. In 1948, a central Texas man, Ollie P. Roberts, also known as Brushy Bill Roberts, began claiming he was Billy the Kid and went before New Mexico Governor Thomas J. Mabry seeking a pardon. Mabry dismissed Roberts' claims, and Roberts died shortly afterward. Nevertheless, Hico, Texas, Roberts' town of residence, capitalized on his claim by opening a Billy the Kid museum. John Miller, an Arizona man, also claimed he was Bonney. This was unsupported by his family until 1938, some time after his death. Miller's body was buried in the state owned Arizona Pioneers' Home Cemetery in Prescott, Arizona; in May 2005, Miller's teeth and bones were exhumed and examined, without permission from the state. DNA samples from the remains were sent to a laboratory in Dallas and tested to compare Miller's DNA with blood samples obtained from floorboards in the old Lincoln County courthouse and a bench where Bonney's body allegedly was placed after he was shot. as of 2012, her body had not been exhumed. In 2007, In April 2012, 133 pages of documents were provided; they offered no conclusive evidence confirming or disproving the generally accepted story of Garrett's killing of Bonney, The lawsuit ultimately cost Lincoln County nearly $300,000. In February 2015, historian Robert Stahl petitioned a district court in Fort Sumner asking the state of New Mexico to issue a death certificate for Bonney.
Суреттер
2021 жылға дейін Биллидің суреті түскен бір ғана расталған фотосурет бар; оны бейнелейді деп саналатын басқа суреттердің рас екендігі күмәнді.
as of 2021, only one authenticated photograph showing Billy exists; others thought to depict him are disputed.
Дедрик ферротипі
Боннидің өмірінен сақталған аз ғана артефакттардың бірі – оның 1879 жылдың соңында немесе 1880 жылдың басында фотограф Бен Виттикке жатқызылатын ферротип суреті. Суретте Бонни свитер астына жилет киіп, кеңқол шапан мен матадан байланган бас киім киген, ал 1873 жылғы «Винчестер» мылтығының салдағы еденге тіреліп тұр. Көп жылдар бойы бұл сурет ғалымдар мен тарихшылар тарапынан мойындалған Боннидің жалғыз суреті болды. Суретте Бонни сол жағына бекітілген «Colt» револьверін кигені көрінеді. Бұл оның солқай екеніне сендіруге әкелді, бірақ ферротип процесі кері бейнелейтіні ескерілмеді. 1954 жылы батыс тарихшылары Джеймс Д. Хоран мен Пол Санн Боннидің оңқай екенін және тапаншасын оң жамбасында таситынын жазды. Бұл пікірді Ұлттық кино және теледидар архивінің бұрынғы кураторы Клайд Жевсон да растады. Бірнеше тарихшы Боннидің екі қолды болғанын айтты.
One of the few remaining artifacts of Bonney's life is a ferrotype photograph of him, attributed to photographer Ben Wittick in late 1879 or early 1880. The image shows Bonney wearing a vest under a sweater, a slouch hat and a bandana, while holding an 1873 Winchester rifle with its butt resting on the floor. For years, this was the only photograph of Bonney accepted by scholars and historians. The image shows Bonney wearing his holstered Colt revolver on his left side. This led to the belief that he was left handed, without taking into account that the ferrotype process produces reversed images. In 1954, western historians James D. Horan and Paul Sann wrote that Bonney was right handed and carried his pistol on his right hip. The opinion was confirmed by Clyde Jeavons, a former curator of the National Film and Television Archive. Several historians have written that Bonney was ambidextrous.
Крокет түстес
2010 жылы Калифорния штатының Фресно қаласындағы естелік дүкенінен сатып алынған ферротипте Бонни мен Регуляторлардың мүшелері крокет ойнап жатқандары бейнеленген. Егер бұл сурет шынайы болса, онда Білли Кид пен Регуляторлардың бірге түсірілген жалғыз суреті және олардың әйелдері мен әйел серіктерін көрсететін жалғыз фотосурет болар еді. 2013 жылы коллекционер Роберт Г. Маккаббин мен заңнан тыс өмірді зерттеуші Джон Боссенекер фотосуретте Боннидің жоқ екенін мәлімдеді. 2015 жылдың тамызында Линкольн мемлекеттік ескерткішінің өкілдері мен Нью-Мексико мәдениет департаменті жаңа зерттеулерге қарамастан, суретте Бонни немесе Линкольн округі соғысы кезіндегі басқа адамдар бар екенін растай алмайтындарын хабарлады, деді ескерткіштің басқарушысы Гэри Коззенс. Губернаторлар сарайы мұрағатының фотосуреттер кураторы Дэниел Кошарек бұл суреттің "көп жағынан мәселілі" екенін, оның ішінде суреттегі адамдардың кішкентай болуын және фондық пейзаждың Линкольн округіне немесе штатқа жалпы алғанда ұқсамауын атап көрсетті. 2015 жылдың қазан айының басында "Кагинс, Инк." нумизматикалық сараптама фирмасы, National Geographic Channel телеарнасының бағдарламасымен байланысты бірнеше сарапшылар зерттегеннен кейін, суреттің шынайы екенін мәлімдеді.
A ferrotype purchased at a memorabilia shop in Fresno, California, in 2010 has been claimed to show Bonney and members of the Regulators playing croquet. If authentic, it is the only known photo of Billy the Kid and the Regulators together and the only image to feature their wives and female companions. Collector RobertG. McCubbin and outlaw historian John Boessenecker concluded in 2013 that the photograph does not show Bonney. In August 2015, Lincoln State Monument officials and the New Mexico Department of Cultural Affairs said that despite the new research, they could not confirm that the image showed Bonney or others from the Lincoln County War era, according to Monument manager Gary Cozzens. A photograph curator at the Palace of the Governors archives, Daniel Kosharek, said the image is "problematic on a lot of fronts", including the small size of the figures and the lack of resemblance of the background landscape to Lincoln County or the state in general. In early October 2015, Kagin's, Inc., a numismatic authentication firm, said the image was authentic after a number of experts, including those associated with a recent National Geographic Channel program,
examined it.
Өлімнен кейін кешірім сұрау
2010 жылы Нью-Мексико губернаторы Билл Ричардсон шериф Уильям Брейдиді өлтіргені үшін Бонниге өлімнен кейін кешірім беру туралы өтінішті қабылдамады. Бұл кешірім губернатор Лью Уоллестің 1879 жылғы Бонниге берген уәдесін орындау мақсатында қарастырылған болатын. Ричардсон "тарихи нақтылықтың жоқтығына" сүйеніп, 2010 жылдың 31 желтоқсанында, өкіліктің соңғы күні шешімін жариялады.
In 2010, New Mexico Governor Bill Richardson turned down a request for a posthumous pardon of Bonney for the murder of Sheriff William Brady. The pardon was considered to fulfill Governor Lew Wallace's 1879 promise to Bonney. Richardson's decision, citing "historical ambiguity", was announced on December 31, 2010, his last day in office.
Қабір таңбалары
1931 жылы Форт Самнер қорымындағы бейресми гид Чарльз В. Фур Бонни, О'Фоллиард және Боудренің қабірлеріне тұрақты ескерткіш орнату үшін қаржы жинау науқанына кірісті. Оның күш-жігерінің нәтижесінде, үш ер адамның есімдері мен қайтыс болған күндері «Достар» деген сөздің астына жазылған тас ескерткіш қабірлердің ортасына орнатылды. 1940 жылы Колорадо штатының Салида қаласынан келген тас кесуші Джеймс Н. Уорнер Боннидің қабірі үшін жаңа ескерткіш жасап, қорымға сыйлады. Ол 1981 жылдың 8 ақпанында ұрланды, бірақ бірнеше күннен кейін Калифорния штатының Хантингтон-Бич қаласынан табылды. Нью-Мексико губернаторы Брюс Кинг округ шерифін Калифорнияға ұшырып, оны Форт Самнерге қайтаруын ұйымдастырды, ол 1981 жылдың мамырында қайта орнатылды. Екі ескерткіш те темір қоршаудың артында болса да, 2012 жылдың маусым айында вандалдардың бір тобы түнде қоршауға кіріп, тасты құлатып жіберді.
In 1931, CharlesW. Foor, an unofficial tour guide at Fort Sumner Cemetery, campaigned to raise funds for a permanent marker for the graves of Bonney, O'Folliard, and Bowdre. As a result of his efforts, a stone memorial marked with the names of the three men and their death dates beneath the word "Pals" was erected in the center of the burial area. In 1940, stone cutter James N. Warner of Salida, Colorado, made and donated to the cemetery a new marker for Bonney's grave. It was stolen on February 8, 1981, but recovered days later in Huntington Beach, California. New Mexico Governor Bruce King arranged for the county sheriff to fly to California to return it to Fort Sumner, where it was reinstalled in May 1981. Although both markers are behind iron fencing, a group of vandals entered the enclosure at night in June 2012 and tipped the stone over.
Әдебиет пен өнерде
Билли Кидтің өмірі мен келбеті комикстерде, әдебиетте, кинода, музыкада, театрларда, радиода, теледидарда және бейне ойындарда жиі көрсетілген.
The life and likeness of Billy the Kid have been frequently represented in comics, literature, film, music, theater, radio, television, and video games.