Кіріспе

Үндістанның 15-ші Бас судьясы Мирза Хамидулла Бег (М. Х. Бег) (1913 жылы 22 ақпан - 1988 жылы 19 қараша) - Үндістанның 15-ші Бас судьясы, 1977 жылдың қаңтарынан 1978 жылдың ақпанына дейін қызмет етті.

Ерте өмір және білім

Декан мұсылман отбасында туған оның әкесі Мирза Самиулла Бег Хайдарабад штатының бас судьясы болды, бұл оны Хайдарабад штатының істерінде маңызды тұлға етті. Ол халықаралық деңгейде танымал косметолог Шахназ Хусейннің шын ағасы еді. Сол кездегі Хайдарабадтың аристократиясының көптеген балалары сияқты, Мирза Хамидулла Бег Сент-Джордж грамматикалық мектебінде оқыды, онда ол Кембридждің жоғары оқу орнының бірінші емтиханында алтын медаль алды. Үндістан әлі де британдықтардың ықпалы астында болғандықтан, бай үндістердің Англияда жоғары білім алуы, әсіресе заңгерлік мамандықты меңгеруі кең тараған. М.Х.Бег 1931 жылы атақты Тринити колледжі мен Кембридж университетінде оқып, археологиялық, антропологиялық және тарихи салаларда үздік білім алды. Ол Лондон экономика мектебінде заң, экономика және саясатты оқыды. Ол Линкольн қонақүйінің құрметті қоғамы арқылы адвокатураға кірді. 1941 жылы Англияда адвокаттық заңгерлікпен айналысады.

Сот мансабы

Бітіргеннен кейін М. Х. Бег Үндістанға оралып, Аллахабад және Меретт қалаларындағы Аллахабад жоғары сотының адвокаты болып қызмет атқарады. М.Х. Бег осы жерден сот жүйесінде тәжірибе жинақтауға кірісті. 1949 жылы ол Үндістанның Федералды сотының адвокаты болып тіркелді, ақырында ол Үндістанның Жоғарғы сотының адвокаты болды. Барлық тараптар бойынша кең тәжірибе жинағаннан кейін ол УП-ның сүнни орталық Вакф кеңесінің тұрақты кеңесшісі болды және муниципалдық органдар үшін жиі пайда болды. Бег адвокаттық қызметтен кейін 1963 жылы 11 маусымда Аллахабад жоғары сотының төрелігіне тағайындалды. Ол қылмыстық және азаматтық істер бойынша сот төрешісі, сондай-ақ салық төрешісі болды. Кейіннен ол компания судьясы болып тағайындалып, 1967-1970 жылдар аралығында жоғары соттың неке және өсиет бойынша юрисдикциясына жауапты болды. Аумақтарды қайта сызудан және Химачал-Прадеш штатын құрудан кейін көп ұзамай, 1971 жылдың қаңтарында М. Х. Бег Химачал-Прадеш жоғары сотының бас судьясы болып тағайындалды. Қысқа мерзімге Химачал-Прадеш жоғары сотының бас судьясы болғаннан кейін, Бег 1971 жылы 12 желтоқсанда Үндістанның Жоғарғы сотының судьясы болды.

Хабеас корпус туралы іс

Бег Хабиас корпус ісіне де қатысқан. Бұл оқиға 1975 жылы Үндістанның төтенше жағдай кезінде болған. Заң мәселесі азаматтың төтенше жағдай кезінде тұтқындалғандарды сот арқылы тексеруге құқығы бар екендігіне байланысты. Жоғарғы соттың бес судьясы істі тыңдады, ал төртеуі төтенше жағдай кезінде өмір сүру құқығы да тоқтатылған деген үкіметтік көзқараспен келісті (тек Х.Р. 1976 жылы сәуірде қабылданған шешімінде судья Бег былай деп атап өтті: Бірнеше айдан кейін, 1977 жылдың қаңтарында, Х. Р. Ханнадан кіші М. Х. Бегті Индира Ганди үкіметі Үндістанның бас судьясы етіп тағайындады. Бұл заңдық дәстүрге қайшы еді, бірақ ол А. Н. Рейдің тағайындалуымен басталды. Сот төрелігінің тәуелсіздігіне бұл кедергі кеңінен наразылық білдірді; кейінгі заң министрлері, әсіресе Шанти Бушан, сот тағайындауларын атқарушы биліктің емес, Бас судьяның билігіне келтіру үшін бірқатар шараларды қолға алды. Мұхаммед Хидайәтулладан кейін Бег Үндістанның екінші мұсылман бас судьясы болды. Бір жыл қызмет еткен соң, 1978 жылы ақпанда зейнеткерлікке шықты. Кейін Бег Үндістанның азшылықтар комиссиясының төрағасы болып қызмет етті.