Blind Joe Death

Кіріспе

1959 жылы шыққан Джон Фейдің жинақ альбомы Blind Joe Death - американдық фингерстайл гитарисі және композиторы Джон Фейдің алғашқы альбомы. Альбомның үш түрлі нұсқасы бар, ал 100 данадан аз шығарылған түпнұсқалық нұсқасы өте сирек кездеседі. 1959 жылы металл сымдық акустикалық гитара сололарын жаздыру "өте авангардты" болды. Ол Takoma Records, Фахидің жеке лейблімен шығарылды. Ол сатылмайды және американдық рекордтық сатып алушылар арасында әсер қалдырмады. Оның танымалдылығы, гитаралық музыкадағы маңызы және сыншылардың қабылдауы жылдар бойы өсті. Музыка тарихшысы Ричи Унтербергер "Блинд Джо Детт" әнін "тарихи тұрғыдан өте қызықты жазба" деп сипаттады, өйткені басқа гитаристердің көбісі 50-ші жылдардың соңы мен 60-шы жылдардың басында блюз мен халық идиомаларын осындай ерекше тәсілмен түсіндіруге тырысты". 2011 жылы 6 сәуірде Конгресс кітапханасы альбомды "мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызды" деп таныды және 2010 жылға АҚШ Ұлттық жазбалар тізіліміне қосылды.

Өмірбаян

Бастапқыда 1959 жылы өте шектеулі шығарылымда шығарылған, пластинканың бір жағы Blind Joe Death есімді мифтік блюзменге, ал екінші жағы Фахидің өзіне тиесілі. Бұл тәуелсіз суретшінің жазған және шығарған алғашқы альбомдарының бірі болды. Өзін-өзі Такома рекордсмендерінде шығарған лейбл 1963 жылға дейін ресми түрде болмаған, ол кезде Фахи мен ЭД Денсон рекордтық дистрибьютор Норман Пирспен серіктестік құрды. Барри Хансен 1972 жылы былай деп жазды: "Джон Фахи - түпнұсқа жер асты музыканты. Дилан Джон Фейхи өзінің алғашқы альбомын шығарған кезде әлі де Хиббинг орта мектебінде оқып жүрді". Фахидің алғашқы жазбалары оның досы Джо Буссардтың Fonotone компаниясы шығарған 78 айналымдық дисктерде шығарылды. 1959 жылы Фахи өзінің туған қаласы Мэриленд штатының Такома Паркінде жазылған және RCA Custom Recorders баспасында басылған жеке пластинкасын шығарды. Ол жергілікті газ стансасында газ құюдан тапқан ақшасына және епископтық дін қызметкерінен 300 доллар қарыз алып, тек 100 дана ғана басып шығарды. Кейбір көшірмелері зауыттың алдында сындырылып, басқалары достарына берілді. Фейей бүкіл елдегі фольклоршылар мен ғалымдарға көшірмелерін жіберді. Ол сондай-ақ, рекорд дүкендерінде және сәтті клиенттер үшін Goodwill қораларында көшірмелерін орналастырды. Қалған бөліктері төрт жыл ішінде сатылды. 1959 жылы Фей ойнап, композициялаған материал бірегей болды. Оның музыкаға деген қызығушылығын байқаған музыкант және досы Дик Спотсвуд былай дейді: "Ол біздің сол кездегі негізгі ағым деп санаған нәрсеге сай келмейтін адам еді. Бұл ритм мен блюз әндерінің бірден ақ нәсілді тыңдаушыларға жаңа атаумен, рок-н-роллмен таныстырылып, кең тарала бастаған кездері екенін ұмытпаңыздар. Жон бұлардың ешқайсысына қызығушылық танытпады, ол сол кездегі адамдар осы аспаппен тіршілік ететін нәрселердің ешқайсысын жасамады". Фахи мен Такома жылдар бойы ойдан шығарылған гитарист Блайнд Джо Дейтті нақты адам ретінде қарастыра берді, оның ішінде оның туралы биографиялық ақпараттар бар ЛП-мен бірге кітапшалар, оның ішінде оның сәбидің табынынан гитара жасағаны және Фахиді ойнауға үйреткені туралы "факті" бар. Кейде Фей өзінің қойылымдарына соқыр Джо туралы аңызды енгізеді, қара көзілдірікті киіп, сахнаға қолмен жетеленеді.

Initially released in 1959 in a very limited edition, one side of the record was credited to a mythical bluesman named Blind Joe Death, while the other side was credited to Fahey himself. It was one of the first albums recorded and produced by an independent artist. Self released on Takoma Records, the label did not formally exist until 1963 when Fahey and ED Denson formed a partnership with record distributor Norman Pierce. Barry Hansen wrote in 1972, "John Fahey is the original underground musician. Dylan was still at Hibbing High School when John Fahey made his first record." Fahey's earliest recordings were released on custom edition 78 rpm discs released by Fonotone, a record company run by his friend Joe Bussard. In 1959 Fahey made his own record, recorded in his hometown of Takoma Park, Maryland, and pressed by RCA Custom Recorders. He pressed only 100 copies using money he earned pumping gas at a local station and a loan of $300 from an Episcopal minister. Some of the copies were broken on their way from the plant and others given away to friends. Fahey sent copies to folklorists and scholars around the country. He also planted copies in record stores and Goodwill bins for lucky customers to come across. The remainder were slowly sold over a period of four years. The material Fahey was playing and composing was unique in 1959. As influential musicologist and friend Dick Spottswood related, "He was not someone who was going with what we perceived as the mainstream at that time. Don't forget those were the days when rhythm and blues were all of a sudden being marketed to the white audiences called by a new name, rock 'n' roll, and John certainly wasn't interested in doing any of that he wasn't doing any of those things that people made a living at on that instrument in those days." For years Fahey and Takoma continued to treat the imaginary guitarist Blind Joe Death as a real person, including booklets with their LPs containing biographical information about him including the "fact" that he had a guitar made from a baby's coffin and that he had taught Fahey to play. Fahey sometimes incorporated the myth of Blind Joe into his performances, wearing dark glasses and being led by the arm onto the stage.