Кіріспе

Ағылшын теледидар және радио тұлғасы (1935-2023) сэр Майкл Паркинсон (28 наурыз 1935 16 тамыз 2023) - ағылшын тележүргізушісі, хабар таратушы, журналист және жазушы. Ол өзінің теледидарлық ток-шоуы Паркинсонды 1971 жылдан 1982 жылға дейін және 1998 жылдан 2007 жылға дейін, сондай-ақ Ұлыбританияда және шетелде басқа ток-шоулар мен бағдарламаларды ұсынды. Ол радиода да жұмыс істеді және The Guardian газетінде "Ұлы британдық ток-шоу жүргізушісі" деп сипатталды.

Ерте өмір

Майкл Паркинсон 1935 жылы 28 наурызда Барнслидің маңындағы Кудворт ауылында дүниеге келді. Шахташының ұлы, ол он бір плюсты өткеннен кейін Барнсли грамматикалық мектебінде білім алды және 1951 жылы екі О деңгейін: өнер және ағылшын тілінен өтті. Ол клубтық крикетші болды және Барнсли крикет клубында оның серіктесі Дики Бердпен бірге Джеффри Бойкоттпен бірге Йоркшир үшін сынақтар өткізді. Паркинсон мектепті бітіргеннен кейін жергілікті газеттерде журналист ретінде еңбек жолын бастады. Ол Манчестер Guardian газетінде Майкл Фрейнмен бірге және кейіннен Лондонның Daily Express газетінде жұмыс істеді. Ол Египетте Суэц дағдарысында британдық армияның баспасөз байланыс офицері ретінде белсенді қызмет атқарды.

Радио

Паркинсон 1986 жылы оның құраушысы Рой Пломлидің 1985 жылы қайтыс болғаннан кейін BBC Radio 4 Desert Island Discs бағдарламасын қолға алды. Оның жесірі Паркинсонның оны алмастырғанына риза емес еді. Алты шоудан кейін, ол Би-би-сидің басқару кеңесінің "жоғалғандарды таңдауда Йоркширдің бейімділігі" үшін сынға ұшырады. Оның қонақтарының тек біреуі округте туылған. Паркинсон сын "ортадан келген адамның институтты қорлауына қарсы" деген пікірді айтты. 1996-2007 жылдар аралығында ол BBC Radio 2-де таңертеңгі бағдарлама ұсынды Паркинсонның жексенбілік қосымшасы; ол журналистердің көмегімен газет және ойын-сауық түйіндемелерін және медиа тұлғасымен ұзақ сұхбатты көрсетті. Бұл әндер оның джаз бен биг-бендке деген құштарлығын көрсететін музыкамен араластырылды. 2007 жылдың қазан айында, телесериалдан зейнеткерлікке шыққаннан кейін бірнеше ай өткен соң, Паркинсон өзінің радио шоуы да аяқталатынын айтты. Соңғы бағдарлама 2007 жылдың 2 желтоқсанында, жексенбі күні көрсетілді. Паркинсон Лондонның LBC Newstalk 97.3FM радиостанциясында таңертеңгі бағдарламаны ұсынды. Ол өзінің BBC радио шоуы кезінде джаз әншілерін кеңінен танытуға жауапты деп саналды.

Жазу

Паркинсонның The Sunday Times Colour Section басылымындағы алғашқы мақаласы "Музейде өмір сүру" (Лавенхэм ауылы туралы) 1962 жылы 8 шілдеде жарық көрді. 1965 жылы The Sunday Times газетінде спорттық колонка жазуға шақырды, ол өзінің крикет пен футбол күніндегі кейіпкерлерді суреттеді. Бұл Sunday Times мақалалары мен оның Punch журналына жазған мақалалары кейін екі кітаптың негізін құрады, олар Cricket Mad және Football Daft. 1980 жылдары Паркинсон "Вуфиттер" деп аталатын балалар кітаптарының сериясын жазды. Бұл кітаптар Йоркширдің көмір шахтасындағы Гримворт ауылында өмір сүрген ит тәрізді жануарлар туралы. Ол "The Daily Telegraph" газетінде спорттық колонка жазды және Спорт журналистерінің қауымдастығының президенті болды. Оның автобиографиясы "Парки" 2008 жылы 2 қазанда "Hodder & Stoughton" баспасында жарық көрді. 2009 жылдың сәуірінде Паркинсон "Радио Таймс" газетінде Жейд Гуди туралы жазды. Ол оны "білімсіз, надан және балалық" деп сипаттады. Гудидің үйлену тойын басқарған епископ Джонатан Блейк Паркинсонның пікірлеріне қарсылық білдірді.

Басқа жұмыстар

1971 жылы Паркинсон Данди университетінің ректоры лауазымына кандидат ретінде ұсынылды. Бұл лауазымға ең жақын бәсекелердің бірінде ол екі рет қайта санақтан өткеннен кейін қазіргі Петр Устиновтан өте аз жеңілді. Нәтиже дау туды, өйткені бұрынғы нәтижелер Паркинсонның жеңгенін көрсетті және нәтижеді растау үшін қайта санау жүргізілуі керек еді. Нәтижесінде сайлауды қайта өткізуге қысым көбейді. Университет бастапқы нәтижеге сай келеді деп шешсе, Студенттер қауымдастығы жаңа сауалнама ұйымдастырды, онда ешкінің кандидатурасы да болды. Алайда бұл жолы Устинов Паркинсон, ешкі және Пол Футтан шешуші жеңіске жетті. Паркинсон 1973 жылы Пол Маккартни мен Wings альбомының мұқабасында "Band on the Run". Пол Маккартни Паркинсонға егер Паркинсон альбомның мұқабасында пайда болса, оның шоуында шығатынын айтты, бірақ Маккартни 1999 жылға дейін уәдесін орындамады. 2005 жылы Паркинсон комедиан Питер Кеймен бірге Comic Relief компаниясының "Is This the Way to Amarillo" әнінің клипінде ойнаған. 2008 жылдың 29 қыркүйегінде Паркинсон өзінің веб-сайтын ашты, оған онлайн-интервьюлар кірді. Сайтта Паркинсонның жаңалықтарға қатысты пікірлері мен оның жинақ альбомы туралы ақпарат бар, Майкл Паркинсон: Менің өмірім музыкада, Фрэнк Синатра, Майкл Бубл, Дион Уорвик және басқалар орындаған сүйікті әндері бар. Паркинсон 2011 жылы Австралия күніне орай Сиднейде басты баяндама жасады. Паркинсон өзінің Австралия күніне қатысты жарнамасын австралиялық монархияны жоюды насихаттау үшін пайдаланды. Оның бұл жоспарды жарнамалаудағы рөлін қаржы журналисі Мартин Льюис сынға алды, ол 2012 жылы бұл жоспар клиенттер үшін "нашар" деп мәлімдеді.

Көзқарастар

Паркинсон 1990 жылға дейін Оңтүстік Африканы басқаратын апартеид жүйесін сынға алған және 1965 жылы басталғаннан кейін Апартеидке қарсы қозғалыстың ресми газеті Anti Apartheid News үшін ай сайынғы спорттық колонка жазды. Ол әсіресе апартеид үкіметінің халықаралық крикет саласындағы тілектерін қанағаттандыру тақырыбында айрықша дауыспен сөйледі. Ол Мэрилебон крикет клубын (MCC) "Sunday Times" бағандарында "ең нашар расист" деп айыптады. Ол сондай-ақ 1970 жылы Англияның жоспарланған Оңтүстік Африка турнесіне қарсы шықты, MCC-нің турнеге "клише, қызыл селінш, зигзаг, боббинг және тоқу" деп қорғанысын сипаттады және олардың "арқанды тордың барлық су өткізбейтін қасиеттері" бар деп әділдікке ұстанады. Ол Колин Шиндлердің 1970 жылғы "Борлы сым мен қыяр сэндвичтерге" қарсы науқан тарихының алғы сөзін жазды. Ол 1977 жылы Антинацистік лиганың негізін қалаушы демеушісі болды. 2009 жылы Паркинсон жалпы теледидар жағдайын айтып, "Радио Таймс" радиосына берген сұхбатында "күлкілі атаулы деректі фильмдер мен мүлік шоуларын өткізетін атақтылардың көтерілуімен шаршағанын" және "Менің теледидар жұмағымда мүлкі бар бағдарламалар, көліктерде жойбастыларды қуып жүрген полиция бағдарламалары болмайды және ең бастысы, Құдайға шүкір, менің 20 тонналық ісігім, менің үлкен семіз басым, қасқыр қыз, ұятқа қалдыратын аурулар және аяқсыз ең жылдам адам сияқты атаулары бар деректі шоулар болмайды" деп айтты. 2010 жылдың 11 қазанында Паркинсон Ричард Бейконның Radio 5 Live шоуында пайда болды және әсіресе комедиант және актер Рассел Брэндті сынға алды: "Мен оның мәнін түсінбеймін". 2013 жылы Паркинсон британдық теледидардағы сериалдарды салыстырып, "The One Show" сериалдарын жақында қайтыс болған Алан Уикер мен Дэвид Фросттың теледидарларымен салыстырып, "жастар табыны" "стандарттарды бұрмалады" деп сынға алды. Паркинсон "өндірушілерге талаптарға сай болу, денсаулық пен қауіпсіздік, сондай-ақ іске қосудың қиын-қыстау процедуралары сияқты қиындықтар тудырмаған" уақытты жақсы көреді. "The One Show" бағдарламасының жүргізушісі Алекс Джонс Паркинсонның сын-пікірін қабылдамады. 2014 жылдың тамызында Паркинсон Шотландияның қыркүйектегі референдумда Ұлыбританияның құрамында қалуына дауыс беретініне үміт білдірген The Guardian газетіне хат жазған 200 қоғам қайраткерлерінің бірі болды. Паркинсон 1975 жылы берген сұхбатында елеулі актерлердің үлкен көкіректері бола алмайтынын айтқандықтан, Хелен Мирреннен кешірім сұраған жоқ. Кейіннен Миррен оны "сексистік қарт перде" деп сипаттады. Пирс Морганның өмір тарихында Морган пікірлердің сексистік екенін айтты. Паркинсон: "Бәлкім. Бірақ ешкім жарақат алған жоқ, ешкім де өлген жоқ".

Жеке өмірі, ауруы мен өлімі

1959 жылы 22 тамызда ол Донкастерден келген Мэри Хенеганға үйленді. Олардың үш баласы болды, оның ішінде улы ұлы Майкл, комедия және актриса Фиона Алленге үйленді. 1970 жылдары Паркинсон аналық контрацепцияны қолдауға үгіт-насихат жүргізді, 1972 жылы әйелі оральды контрацепция таблеткаларын қабылдауды тоқтату үшін вазектомия жасатты. Паркинсон крикетке құмар болған және 1990 жылы Йоркширге қарсы әлемнің 11-ші құрамасына қонақ болған. Паркинсон әйелімен Беркширдің Брей қаласында тұратын. Ол досы Мишель Рукспен жексенбі күні Темза өзенінен төмен қарай, Рукске тиесілі The Waterside Inn-ге жүзіп бара жатқанда кездесті. Паркинсон 2001 жылы Беркширдегі үйінің жанында Мишлен жұлдызы бар мейрамхананы сатып алды. Ирландиялық Гей Бёрн радиосына берген сұхбатында ол өзінің агностикалық атеист екенін айтты. Темза аңғарының тұрғыны Паркинсон жергілікті хайуанаттар қайырымдылық ұйымы Swan Lifeline-дің қамқоршысы болды, ол қарлығаштар мен су құстарын құтқарып, емдейді, қайырымдылық үшін ақша жинауға және хабардар ету үшін түскі асқа қатысу арқылы істі қолдады. 2010 жылы Ұлттық портрет галереясы Паркинсонның суреттелген портретімен танысты. 2013 жылы Паркинсон өзіне простата қатерлі ісігі диагнозы қойылғанын жариялады. 2015 жылы аурудан айығып, аурудан айықты. Паркинсон 2023 жылы 16 тамызда 88 жасында қысқа аурудан кейін үйінде қайтыс болды.

Құрметтер мен марапаттар

1999 жылы Линкольн университетінен құрметті докторлық дәрежесін алды және құрметті D. Litt. 2008 жылы Хаддерсфилд университетінен. 2000 жылы қарашада Принц Чарльз оны 2000 жылғы туған күнін атап өту үшін радио хабарларын тарату қызметі үшін Британ империясы орденінің командирі (CBE) атағына ие болды. Паркинсон 2008 жылы Жаңа жылдық құрметті тізімде Батыр бакалавр атанды; ол "Барнслиден келгендей" "батырлық алу үшін тип емес" деп атап өтті. Бүгінде кез келген адамға береді". Паркинсон 2000 жылы Британдық кино институтының жасаған 100 ең үздік британдық теледидар бағдарламаларының тізімінде сегізінші орын алды. 2006 жылдың сәуірінде Паркинсонға Дублин Тринити колледжінің университеттік философиялық қоғамының құрметті қамқорлығы берілді. Ол ITV-нің "Теледидардағы ең үздік 50 жұлдыз" байқауында 20-шы орынға ие болды. 2008 жылдың 4 маусымында ол Букингем сарайында Елизавета II-нің ерлігімен марапатталды. 2008 жылдың 11 қарашасында ол Ноттингем Трент университетінің бірінші канцлері болды; рөлге университетке өкілдік ету және диплом беру рәсіміне қатысу кірді. Ол бұл құрметке ие болғанда: "Менің Нотингэм Трент университетінің канцлері болуым үшін құрметке бөленемін. Теледидарда мен әрдайым жас, амбициялық адамдармен жұмыс істедім және жастардың арманын жүзеге асыруға көмектесетін осы университетте қатысуға құштармын. Бұл маған өзімді қалай сезінгенімді көруге мүмкіндік береді!" Паркинсон 2005 жылдан бері Ұлыбританияның спорт журналистерінің қауымдастығының президенті болды, бұл әлемдегі спорт журналистерінің ең ірі ұлттық ұйымы.