Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тринидадтық саясаткер, заңгер және жазушы (18691911) Генри Сильвестр Уильямс (24 наурыз 1867 немесе 15 ақпан 186926 наурыз 1911) - Тринидадтық заңгер, белсенді, кеңесші және жазушы, Пан-Африка қозғалысының негізін қалаушылардың бірі. Жас кезінде Уильямс білімін арттыруға АҚШ пен Канадаға сапар шегеді, кейін Англияға көшіп барады, онда 1897 жылы Африка қауымдастығын құрды. Ол "Британияның колонияларында және басқа жерлерде, әсіресе Африкада, африкалықтардың тұқым қуалауын толық немесе ішінара мәлімдеген барлық азаматтардың мүдделерін қорғауға және қорғауға бағытталған. 1900 жылы Уильямс Лондондағы Вестминстер қала залында өткен Бірінші панафрикалық конференцияны ұйымдастырды. 1903 жылы ол Оңтүстік Африкаға барристер ретінде практикаға барды, Кейп колониясында адвокаттық қызметке шақырылған алғашқы қара нәсілді адам болды.
Trinidadian politician, lawyer and writer (1869–1911)
Henry Sylvester Williams (24 March 1867 or 15 February 186926 March 1911) was a Trinidadian lawyer, activist, councillor and writer who was among the founders of the Pan African movement. As a young man, Williams travelled to the United States and Canada to further his education, before subsequently moving to England, where he founded the African Association in 1897 to "promote and protect the interests of all subjects claiming African descent, wholly or in part, in British colonies and other place, especially Africa, by circulating accurate information on all subjects affecting their rights and privileges as subjects of the British Empire, by direct appeals to the Imperial and local Governments." In 1900, Williams organised the First Pan African Conference, held at Westminster Town Hall in London. In 1903 he went to practise as a barrister in Southern Africa, becoming the first black man to be called to the bar in the Cape Colony.
Ерте өмір
Уильямстың туған күні мен жері даулы. Ол 1869 жылы Тринидадтың Арука қаласында дүниеге келген. Ол Барбадостан келген Генри Бишоп Уильямс пен Элизабеттің үлкен ұлы болды. Уильямс тұрғындардың басым көпшілігі африкалықтар тұратын Арука ауылында өскен. 1895 жылы Лондонға барып, Лондон Король колледжіне оқуға түседі, бірақ ол жерде оқығаны белгілі болса да, сол кезде оның оқуы туралы дерек жоқ. Уильямстың өмірі туралы жазған Оуэн Матурин: "Уильямстың жағдайы бай ата-анасының қаржысына мамандықтар бойынша білім алуға келген немесе мемлекеттік стипендияға ие болып, ерекше ақша алған Тринидадтан келген кейбір адамдар сияқты болмады", - деп жазды. Сондықтан 1897 жылы ғана ол Gray's Inn студенті ретінде оқуға оқуға түсті. Ол латын, ағылшын және тарих пәндерінен алдын ала емтихан тапсырып, оқуға түсу талаптарын орындады. Уильямс жалпыафрикалық мүдделерге қатысты газеттер мен журналдарға хаттар жазды және осы уақыт ішінде Англия шіркеуінің тынығу қоғамына лекция оқып, біраз ақша тапты. Бұл оны Британ аралдарының барлық жерлеріне алып барды, ол жергілікті шіркеулердің қолдауымен сөйледі. Ол сонымен қатар Ұлттық үнемдеу қоғамының төрағасы доктор Гревилл Уолполл үшін үнемдеу туралы дәріс берді, оның төрағасы доктор Гревилл Уолполл Уильямстың "өмір сүру үшін ерлікпен күресі оның құрметіне ие болды, өйткені ол өзінің дәрістерінен аз табыс таба алды, ол өмір сүру шығындарын өтеді". Ол кезде 29 жастағы Уильямс 32 жастағы Агнес Пауэллмен дос болды. Ол жергілікті масондық және консервативті саяси ортада танымал болған Кенттік капитан Фрэнсис Пауэллдің үш ұлы мен төрт қызының ең үлкені болды. Уильямс пен Агнес Пауэлл 1898 жылы Уильямсты қабылдаудан бас тартқан әкесі қатты қарсылық көрсеткен кезде үйленді. Олардың бес баласы болды; біріншісі Генри Фрэнсис Сильвестр келесі жылы дүниеге келді.
The date and place of birth for Williams is contested. He was born in 1869 in Arouca, Trinidad, He was the eldest son of Elizabeth and Henry Bishop Williams, a wheelwright from Barbados. Williams grew up in Arouca, a village where the majority of residents were of African descent. In 1895, he went to London and entered King's College London, but although it is known he studied there, there is no record of his enrolment at that time. In his book on the life of Williams, Owen Mathurin notes: "Williams was not as fortunate as some of his fellow Trinidadians who had come to study for professions at the expense of wealthy parents or as young winners of a government scholarship who received singular remittances." It was therefore not until 1897 he enrolled as a student of Gray's Inn to read for the bar. He satisfied the entrance requirements by passing a preliminary examination in Latin, English and History. Williams wrote to newspapers and journals on matters touching on Pan African interests and during this time earned some money through lecturing for the Church of England Temperance Society. This took him to all parts of the British Isles speaking under the auspices of parish churches. He also lectured on thrift for the National Thrift Society whose chairman, Dr Greville Walpole, wrote that Williams's "heroic struggle to make ends meet won his admiration because the little he was able to earn by his lectures simply defrayed the cost of living." The then 29 year old Williams became friendly with 32 year old Agnes Powell, who worked as a secretary with the Temperance Society. She was the eldest of a family of three sons and four daughters of Captain Francis Powell of Kent, who was prominent in local Masonic and Conservative political circles. Williams and Agnes Powell married in 1898 in the face of the strongest opposition of her father, who refused to give his consent and thereafter refused to receive Williams. They had five children; the first, Henry Francis Sylvestre, was born the following year.
Генри Сильвестр Пан-Африка перспективасы
1897 жылдың маусым айынан кейін Уильямс Африка қауымдастығын (кейін Pan African Association деп аталды) құрды. Оның жақсы досы, Тринидадтың адвокаты Эммануэль Мзамбо Лазар, сол кезде Лондонға барып, Тринидад Жеңіл жаяу әскерінің офицері ретінде Тринидад патшайымы Викторияның 60 жылдығын мерекелеуге қатысты. Уильямсқа Оңтүстік Африканың әйел адамдары туралы, А. В. Кинлохтың, Лазар Лондондағы Жазушылар клубының кездесуінде "Африканың қара нәсілдері қандай қысымшылықта өмір сүргенін" талқылағандығын естіген. Кейін Уильямс өзі Оңтүстік Африка туралы сөйлесіп, аборигендерді қорғау қоғамы (APS) атынан Британияға саяхаттап келген Кинлохпен кездесті. Осы пікірлердің бірігуі Африка қауымдастығының құрылуына әкелді. "Қара ер адамдардың дауысы өз істерінде тәуелсіз түрде естілуі керек уақыт келді" деп мәлімдеген Уильямс өзінің бірінші сөзін құрметті бас хатшы ретінде Грей Инннің ортақ бөлмесінде айтты, ал Кинлох қауымдастықтың бірінші қазынашысы болды. Кейбір ағылшындықтар қауымдастық үш айға созылмайды деп ойлады, бірақ 1900 жылы Уильямс алғашқы Пан-Африка конференциясын өткізуге дайын болды (кейінгі жиналыстар Конгресс деп аталды). Үш күндік жиын 23, 24 және 25 шілдеде Вестминстер қала залында өтті. Оған Батыс және Оңтүстік Африка, Батыс Үндістан, АҚШ және Либериядан келген "африкалық қан мен тектес ерлер мен әйелдер" қатысты. W. E. B. Кейінгі Панафрикалық конгресстерде қозғалыстың факелін көтеріп жүретін Дю Буи қатысып, оның "ХХ ғасырдың проблемасы - бұл түстер сызығының проблемасы" деген пайғамбарлық мәлімдемесі бар халықтарға арналған сөзі конференцияның айқындаушы мәлімдемесі ретінде қарастырылды. Осыдан кейін Уильямс сөзді таратуға кірісті және ол Ямайка, Тринидад және Құрама Штаттарда филиалдар құру үшін лекция турларына кірісті. 1901 жылы 28 маусымда Панафрикалық қауымдастықтың Тринидадтағы филиалы құрылды, оның Напарима, Сангре-Гранде, Арима, Манзанилла, Тунапуна, Арука және Чагуанас қалаларында филиалдары болды. Ол екі ай бойы осы жерде болды, ал АҚШ-қа кеткеннен кейін тағы да жергілікті филиалдар құрылды. Алайда, осыдан кейін қауымдастықтың беделі төмендеді, өйткені ол оған толық көңіл бөле алмады. Сол жылы Лондонға оралғаннан кейін ол Pan African деп аталатын ай сайынғы журнал шығарды, ол бірнеше нөмірге ғана созылды. Ол заңгерлік емтихандарын аяқтады және сол уақытта Махатма Ганди сияқты Оңтүстік Африкаға барып, 1903-1905 жылдары сол жерде жаттықты. Уильямс 1903 жылы 29 қазанда Кейптаунда адвокаттық қызметке қабылданған алғашқы қара нәсілді адам болды. Ол 20 қыркүйекте Кейптаундағы сотқа өзінің куәлігін растайтын куәлікті ұсынды. Мистер Сильвестр Уильямс өткен айда Кейптаундағы Жоғарғы Сотта адвокаттық қызметке қабылданды. Ол - Батыс үнділік. Ол негізінен Канададағы Далхаузи университетінде білім алды, онда сегіз жыл оқып, бітіруші болды. Кейін ол Лондонның Грей Инннің мүшесі болды. Ол бірнеше жыл бойы Лондонда, негізінен Олд Бейлиде жаттықты. Индияның пікірлері, 12 қараша 1903 жыл. Ол ақ тәнді емес адамдарға жаман қаралатынын білгенмен, осы қадамға барды. Көп ұзамай ол қара нәсілділердің құқықтарын қорғау үшін агитация бастады. Сонымен қатар, ол батыс үндістермен жұмыс істейтін түсті дайындық мектебінің ашылуына төрағалық етті. Кейп Юрлинг қоғамы ақырында оған бойкот жариялады, өйткені ол "азаматтарға ақ адамға қарсы бүлікшіл ілімдерді уағыздады" деп саналды.
Some time after June 1897, Williams formed the African Association (later called the Pan African Association). His good friend, Trinidad attorney Emmanuel Mzumbo Lazare, who at the time was in London taking part in Queen Victoria's 60th anniversary celebrations as an officer of the Trinidad Light Infantry Volunteers, mentioned to Williams a South African woman, Mrs A. V. Kinloch, whom Lazare had heard discuss "under what oppressions the black races of Africa lived" at a meeting of the Writers' Club in London. Williams himself subsequently met Kinloch, who was touring Britain on behalf of the Aborigines' Protection Society (APS), speaking in particular about South Africa. The meeting of these minds resulted in the formation of the African Association. Stating that "the time has come when the voice of Black men should be heard independently in their own affairs", Williams gave his first address as honorary general secretary in the common room at Gray's Inn, and Kinloch was the association's first treasurer. Some English people felt the Association would not last three months but by 1900 Williams was ready to hold the first Pan African Conference (subsequent gatherings were known as Congresses). The three day gathering took place at Westminster Town Hall on 23, 24, and 25 July with delegates comprising "men and women of African blood and descent" from West and South Africa, the West Indies, the United States and Liberia. W. E. B. Du Bois, who was to become the movement's torchbearer at subsequent Pan African Congresses, was a participant and his Address to the Nations with its prophetic statement "The problem of the twentieth century is the problem of the colour line" came to be regarded as the defining statement of the conference. After this Williams set about spreading the word and he embarked on lecture tours to set up branches in Jamaica, Trinidad and the United States. On 28 June 1901 the Trinidad branch of the Pan African Association was formed, with branches in Naparima, Sangre Grande, Arima, Manzanilla, Tunapuna, Arouca and Chaguanas. He spent two months here and after his departure for the US even more local branches were formed. However, after this the profile of the Association suffered because he was not able to give it his full attention. Returning to London that year, he published a monthly journal called the Pan African, which lasted only a few issues. He finished his bar exams and, like Mahatma Gandhi around the same time, went on to practise in South Africa, staying there from 1903 to 1905. Williams was the first black man to be admitted to the bar in the Cape Colony, on 29 October 1903, having presented to the court in Cape Town a certificate issued on 20 September confirming his credentials: Mr. Sylvester Williams was admitted as a barrister in the Supreme Court of Cape Colony last month. He is a West Indian. He was educated for the most part at Dalhousie University, Canada, where he spent eight years and took his degree. Afterwards he became a member of Gray's Inn, London. He has practised for several years in London, mainly at the Old Bailey. – Indian Opinion, 12 November 1903. He knew that non whites were badly treated, but still he took this step. He was soon agitating for the rights of blacks. He also presided over the opening of a coloured preparatory school staffed by West Indians. He was eventually boycotted by the Cape Law Society for it was felt he was "preaching seditious doctrines to the natives against the white man".
Лондонға оралу
Лондонға оралғаннан кейін Уильямс мемлекеттік қызметке үміткер болуды шешті, өйткені ол парламентте африкалық өкіл болуы керек деп санады және оның Оңтүстік Африкадағы тәжірибесі оған осы мәселелер бойынша құзыретті сөйлеуге қажетті білім берді. Қара және түстілер "менің халқым" болды және ол келген кезде отарлау кеңсесіне өз пікірлерін айтты. "Біз теріміздің түсіне байланысты тең құқықтығынан айырылғанымыз дұрыс емес" деді ол. Уильямс Фабиан қоғамына және Ұлттық либералды клубқа қосылды, бірақ Парламентке кіре алмады. Ол Джон Арчермен бірге Ұлыбританияда мемлекеттік қызметке сайланған алғашқы африкалықтардың қатарында болды. Алайда, кеңесші ретінде қызмет ету оны Африкаға деген қызығушылығынан және оған деген берілгендігінен аластаған жоқ. Ол Либерия ісіне араласып, 1908 жылы президент Артур Барклейдің шақыруымен Либерияға барды. 1908 жылы Тринидадқа оралып, төрт жылдан кейін қайтыс болғанға дейін адвокаттық қызметпен айналысты. Уильямс 1911 жылы 26 наурызда 42 жасында қайтыс болды. Ол Порт-оф-Испаниядағы Лапейруз зиратында жерленген.
On his return to London, Williams decided to run for public office, as he felt there should be an African spokesman in Parliament and his South African experience had given him the knowledge he needed to speak competently on these affairs. The blacks and coloureds were "my people" and on his arrival he gave the Colonial Office his views. "We should not be deprived of equal justice because of the colour of our skins," he said. Williams joined the Fabian Society and the National Liberal Club, but did not make it to Parliament. He and John Archer were among the first people of African descent to be elected to public office in Britain. However, service as a councillor did not take him away from his interest in and devotion to Africa. He became involved with Liberian affairs and went there in 1908 at the invitation of president Arthur Barclay. In 1908, he returned to Trinidad, where he rejoined the bar and practised until his death four years later. Williams died on 26 March 1911, at the age of 42. He was buried at Lapeyrouse Cemetery, Port of Spain.
Мұра
Вест-Индия университеті, Сент-Августин, Тринидад және Тобаго 2001 жылдың 7-12 қаңтарында "Генри Сильвестр Уильямс және панафриканизм: ретроспекция және проекция" тақырыбында конференция өткізді. Оның бұрынғы Лондон үйінің 38-ші шіркеу көшесіндегі жерінде мемориалдық тақта 2007 жылдың 12 қазанында ашылды. 2003 жылы Уильямс "100 Ұлы Қара британдықтардың" тізімінде 16-шы орын алды.
The University of the West Indies, St. Augustine, Trinidad and Tobago, held a conference on "Henry Sylvester Williams and Pan Africanism: A Retrospection and Projection" on 7–12 January 2001. A memorial plaque on the site of his former London home at 38 Church Street, Marylebone, was unveiled on 12 October 2007. Williams was named 16th on a 2003 list of the "100 Great Black Britons".