Лондон қаласындағы сақтандыру нарығы: Ллойдс туралы

Кіріспе

Лондон қаласында орналасқан сақтандыру нарығы

Сақтандыру нарығы

Лондонның Ллойд нарығы, көбінесе Ллойд деп аталатын, Ұлыбританияның Лондон қаласында орналасқан сақтандыру және қайта сақтандыру нарығы болып табылады. Көптеген өнеркәсіп бәсекелестерінен айырмашылығы, ол сақтандыру компаниясы емес; керісінше, Ллойд – 1871 жылғы Ллойд заңы және одан кейінгі Парламент актілерімен басқарылатын корпоративтік орган. Ол ішінара өзара кепілдендірілген нарық ретінде жұмыс істейді, онда синдикаттарға біріккен көптеген қаржы берушілер тәуекелді біріктіріп, бөліседі. Бұл андеррайтерлер немесе «мүшелер» – корпорациялар мен жеке тұлғалардың жиынтығы, соңғылары дәстүрлі түрде «Атаулар» деп аталады. Ллойдта андеррайтингтелген бизнес көбінесе жалпы сақтандыру және қайта сақтандыру болып табылады, бірақ өмірлік сақтандырудың да шағын бөлігі бар. Нарықтың тамыры теңіз сақтандыруына дейін жетеді және ол 1689 жылы Эдвард Ллойдтың Тауэр көшесіндегі кофеханасында құрылған. Бүгінде ол Лайм-стритте орналасқан, І санатқа жататын арнайы ғимаратына ие. Дәстүрлі түрде бизнес әрбір синдикаттың ғимарат ішіндегі андеррайтинг бөлмесіндегі «жәшігінде» жүзеге асырылады, ал полис құжаты «слип» деп аталады, бірақ соңғы жылдары бизнес қашықтан және электрондық түрде жүргізілуі жиі кездеседі. Нарықтың ұраны – Fidentia, латын тілінде «сенім», және ол андеррайтерлер мен брокерлер арасындағы қарым-қатынасты көрсететін uberrima fides немесе «жоғары дәрежеде адалдық» латын фразасымен тығыз байланысты. 2023 жылы 51 «басқару агенттігі» басқаратын 78 синдикат болды, олар 381 тіркелген брокерлер орналастырған тәуекелдерге 52,1 миллиард фунт стерлингтік жалпы премия жазды. Ллойдтың премияларының шамамен жартысы Солтүстік Америкадан, ал төрттен бірі Еуропадан түседі. Тікелей сақтандыру жарналардың шамамен үштен екі бөлігін құрайды, көбінесе мүліктік және жазатайымдық (жауапкершілік) сақтандыруды қамтиды, ал қалған үштен бірі қайта сақтандыруды құрайды.

17-19 ғасырлар: Құрылыс және алғашқы Ллойд актісі

Базар Лондон қаласындағы Тауэр көшесіндегі Эдвард Ллойдқа тиесілі Ллойдтың кофеханасынан бастау алды. Ол туралы алғашқы мәлімет 1688 жылы «Лондон газетінде» жарияланған. Бұл орын теңізшілер, саудагерлер және кеме иелері үшін танымал болды, ал Ллойд оларға сенімді теңіз жаңалықтарын ұсынды. Кофехана тез арада теңіз сақтандыруын алуға қолайлы орын ретінде танылды. Бұл дүкен теңіз саласындағы барлық мамандықтардың өкілдері үшін кездесу орнына айналды, олар қай кеме портқа қауіпсіз оралатынына тігіс тігетін. Көп ұзамай, қайтып оралмайтындай болған кемелердің капитандыры олардың басқа кемелердің оралуына қарсы тігіс тігуге көшті. Осылайша Ллойдтың сақтандыру ісі басталды. Осы кезеңде кофеханаға құл саудасымен айналысқан теңізшілер де жиі келіп тұратын. Тарихшы Эрик Уильямс былай деп жазды: «Ллойд, басқа сақтандыру компаниялары сияқты, құлдар мен құл кемелерін сақтандырды және «табиғи өлім» мен «теңіз қаупі» деген ұғымдарға қатысты заңдық шешімдерге қызығушылық танытты». Ллойд құл саудасымен байланысты теңіз сақтандыру саласында монополияға ие болды және оны 1807 жылы құл саудасы тоқтатылғанға дейін сақтап тұрды. 1691 жылғы Рождестводан кейін теңіз сақтандырушыларының шағын клубы №16 Ломбард көшесіне көшті; осы оқиғаны еске түсіретін көк тақта әлі де сол жерде сақталған. Бұл келісім 1773 жылға дейін, Эдвард Ллойд 1713 жылы қайтыс болғаннан кейін де жалғасты. Корольдік биржа 1838 жылы өртенгеніне байланысты Ллойд уақытша Оңтүстік теңіз үйіне көшуге мәжбүр болды. Корольдік биржа 1844 жылы қайта жараңдалды, бірақ Ллойдтың көптеген ерте жазбалары өртте жойылды. 1871 жылы парламентте бірінші Ллойд заңы қабылданды, ол бизнеске заңдық негіз берді. Сол кезде Ллойдтың синдикатында бес немесе алтыдан аспайтын қолдаушылар болуы қалыпты жағдай еді; андеррайтингтік мүмкіндіктердің жетіспеуі Ллойдтың ірі тәуекелдерді бәсекелес сақтандыру компанияларына жоғалтуына әкелді. Теңіз сақтандырушысы Фредерик Мартен бұл мәселені бірінші болып анықтап, бастапқыда 12 сыйымдылық берушіден тұратын алғашқы «үлкен синдикатты» құрды. 1880 жылдары Мартеннің синдикаты Ллойдтан тыс көптеген ірі сақтандыру компанияларын басып өтті. Хит 1880 жылы 21 жасқа толғаннан кейін Дж. С. Берроуздың синдикатында Ллойдтың андеррайтинг мүшесі болды. Бір жыл өткен соң ол үш адамнан тұратын синдикатқа өз атынан кепілдік берді; 1883 жылы ол брокерлік бизнес ашты. 1885 жылы ол бірінші өртке қарсы қайта сақтандыру шартын жасады, «Hand in Hand» сақтандыру компаниясын қайта сақтандырды және Хиттің нарықты «теңізге жатпайтын» бизнеске кеңейтуге жасаған тырысының бастауын берді. Ол сондай-ақ Ллойдтың тұңғыш ұрлыққа қарсы сақтандыру полисін, тұңғыш «барлық тәуекелдер» зергерлік полисін жазды және «зергерлік мүліктерді сақтандыру» жүйесін ойлап тапты. Кейін Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол әуе шабуылына қарсы сақтандыру ұсынды, бұл неміс стратегиялық бомбалау қаупінен қорғады. Бір жылдан кейін, 1912 жылғы сәуірде Ллойдтың ең танымал апаты орын алды: «Титаник» кемесінің суға батуы. Ол 1 миллион фунт стерлингке сақтандырылған, бұл бүкіл нарықтың 20 пайызын құрады, бұл оны ең ірі теңіз тәуекеліне айналдырды. Оның 1912 жылғы «Жоғалғандар кітабындағы» суға батуы туралы жазбасы Ллойд ғимаратында қойылған. Қоғам 1928 жылы өзіне тиесілі алғашқы арнайы ғимаратына көшті. Ол Лиденхолл көшесі, 12-де орналасқан және сэр Эдвин Купердің жобалауымен салынған.

The market began in Lloyd's Coffee House, owned by Edward Lloyd, on Tower Street in the City of London. The first reference to it can be traced to the London Gazette in 1688. The establishment was a popular place for sailors, merchants, and ship owners, and Lloyd catered to them with reliable shipping news. The coffee house soon became recognised as an ideal place for obtaining marine insurance. The shop evolved into a meeting place for people of all types of maritime occupations, who would make bets on which ships would make it back to port. Soon, the captains of ships that were suggested to fail to return were betting against the return of other ships. It was the start of Lloyd's insurance. During this time, the coffee house was also frequented by mariners involved in the slave trade. Historian Eric Williams noted that "Lloyd's, like other insurance companies, insured slaves and slave ships, and was vitally interested in legal decisions as to what constituted 'natural death' and 'perils of the sea'". Lloyd's obtained a monopoly on maritime insurance related to the slave trade and maintained it until the abolition of the slave trade in 1807. Just after Christmas 1691, the small club of marine insurance underwriters relocated to No. 16 Lombard Street; a blue plaque on the site commemorates this. This arrangement carried on until 1773, long after the death of Edward Lloyd in 1713, when the participating members of the insurance arrangement formed a committee and underwriter John Julius Angerstein acquired two rooms at the Royal Exchange in Cornhill for "The Society of Lloyd's". The Royal Exchange was destroyed by fire in 1838, forcing Lloyd's into temporary offices at South Sea House, Threadneedle Street. The Royal Exchange was rebuilt by 1844, but many of Lloyd's early records were lost in the blaze. In 1871, the first Lloyd's Act was passed in Parliament which gave the business a sound legal footing. Around that time, it was unusual for a Lloyd's syndicate to have more than five or six backers; this lack of underwriting capacity meant Lloyd's was losing many of the larger risks to rival insurance companies. A marine underwriter named Frederick Marten is credited for first identifying this issue and creating the first "large syndicate", initially of 12 capacity providers. By the 1880s Marten's syndicate had outgrown many of the major insurance companies outside Lloyd's. Heath had become an underwriting member of Lloyd's in 1880, upon reaching the minimum age of 21, on J. S. Burrows' syndicate. Within a year he was underwriting for himself on a three man syndicate; in 1883 he also opened a brokerage business. In 1885, he wrote the first fire reinsurance contract, reinsuring the Hand in Hand Insurance Company and marking the start of Heath's push to diversify the market into "non marine" business. He also wrote Lloyd's first burglary insurance policy, its first "all risks" jewellery policy and invented "jewellers' block" cover. Later, during World War I he offered air raid insurance, protecting against the risk of German strategic bombing. A year later in April 1912 Lloyd's suffered perhaps its most famous loss: the sinking of the Titanic. It was insured for £1 million, which represented 20 per cent of the entire market's capacity, making it the largest marine risk ever insured. The record of its sinking in the 1912 "Loss Book" is on display in the Lloyd's building. The society moved into its first owned, dedicated building in 1928. It was located at 12 Leadenhall Street and had been designed by Sir Edwin Cooper.

1960 жылдар: Бетси ураны және Кромер баяндамасы

1965 жылы Ллойдс алғашқы спутниктік сақтандыру полисін жасап, Intelsat I спутнигінің ұшырылу алдындағы кезеңін қамтыды. Сол жылы Ллойдта 300 синдикатқа біріккен 6000-ға жуық мүше болғанда, «Бетси» дауылы Мексика шығанағының жағалауына соқтығысып, нарыққа 50 миллион фунт стерлингтен астам шығын келтірді. Бұл апат Ллойдқа бұрыннан ағылып келген капиталды тоқтатты, ал 1965 пен 1968 жылдар аралығында өткен сегіз жылға қарағанда екі есе көп мүшелер нарықты тастап кетті. Осы оқиғалармен бірге кең ауқымды мәселелер де туындады: біріншіден, АҚШ-та соттардың жұмысшылардың асбестозға байланысты талаптары бойынша сақтандыру жамылғысын түсіндіруі кеңейе берді, бұл Ллойдтың шығын төлеу резервтерінде үлкен олқылық тудырды, ол бастапқыда мойындалмады, содан кейін де мойындалмады. Екіншіден, онжылдықтың соңына таман, «Бірлескен корпус келісімі» сияқты, тиімді түрде ең төменгі шарттарды міндеттейтін картельдер болған нарықтық келісімдердің көп бөлігі бәсекелестіктің күшімен тоқтатылды. Үшіншіден, тәуекелді шоғырландыратын жаңа мамандандырылған полистер пайда болды: оларға бұрынғы жылдардың кепілдік міндеттемелерін ағымдағы жылға ауыстыратын «жабылу» полистері және резервтерді болашақ табыс кепілдігін сатып алуға пайдаланатын «уақыт және қашықтық» полистері кірді.

1980 жылдардың аяғы: Пайпер Альфа және LMX спиралі

Бір Ллойд синдикатының екіншісін қайта сақтандыруы бұрыннан қалыпты жағдай болды, бірақ 1988 жылдың 6 шілдесінде Солтүстік теңіздегі «Пайпер Альфа» мұнай платформасы жарылып, бастапқыда 1,4 млрд долларлық шығынға ұшыраған кезде, бұл практика соншалықты кең таралды, Lime Street-тегі андеррайтерлер бастапқыда олардың қаншалықты кең ауқымды екенін білмеді: шығын «Лондон нарығының артық шығын шегінен тыс» (LMX) деп аталатын «спираль» арқылы таратылды және талаптардың құны бақылаудан шықты. Платформа операторы «Occidental Petroleum» Ллойд андеррайтерлерінен тікелей сақтандыру полисін сатып алды, содан кейін олар тәуекел үлесінің бір бөлігін қайта сақтандыру арқылы басқа синдикаттарға берді. Бұл қайта сақтандырушылар өз кезегінде тәуекелтің бір бөлігін Ллойд ішіндегі басқа қайта сақтандырушыларға («ретроцессионерлер» деп аталады) қайта сақтандырды, және т.б. Нәтижесінде, көптеген синдикаттар, әсіресе көп көлемде артық шығын бойынша қайта сақтандыру жасайтындар, спиральдің бірнеше деңгейі арқылы бір талапқа бірнеше рет тап болды. 1989 жылы «Хьюго» дауылы және «Эксон Валдез» мұнай тасымалының апаттары да осы спиральға түсті. Сол кездегі LMX қайта сақтандырушыларының ішінде ауыр спиральдік шығындарға ұшырағандары: Gooda Walker агенттігі басқаратын көптеген синдикаттар, Devonshire синдикаты 216, Rose Thomson Young 255, R. J. Bromley 475 және Патрик Фаганның бұрыннан қиын жағдайдағы Feltrim синдикаттары 540 және 542. Gooda Walker синдикаты 298 бірінші жойылған синдикат болды, оның 13 500 полисі «Пайпер Альфа» апатына ұшырады және 1989 жылғы есебі сыйымдылықтың 650% жоғалғанын көрсетті; Feltrim сыйымдылығының 550% жоғалды. Барлық артық шығын жазушылар LMX спираліне ұшырамады; шындығында, спираль мұндай синдикаттардың аз бөлігіне ғана қатысты. Спираль бойында табысты болған көрнекті қайта сақтандырушылардың арасында C. F. Palmer синдикаты 314, M. H. Cockell 269/570 және D. P. Mann 435 болды, ал G. S. Christensen 958 1989 жылы шағын шығынға ұшырады, бірақ 1990 және 1991 жылдары жоғары пайда тапты.

It has long been normal for one Lloyd's syndicate to reinsure another, but when Piper Alpha, a North Sea oil rig, exploded on 6 July 1988 causing an initial $1.4bn loss, the practice had become so widespread that the underwriters in Lime Street initially had no idea how extensive their exposure was: the loss was passed around in what became known as the London market excess of loss (LMX) "spiral" and claim values escalated out of control. The rig's operator, Occidental Petroleum, bought a direct insurance policy from Lloyd's underwriters, who then passed part of their shares of the risk on to other syndicates via reinsurance. Those reinsurers then in turn reinsured part of the risk out to other reinsurance underwriters within Lloyd's (known as "retrocessionaires"), and so on. Consequently, many syndicates, especially those writing a large amount of excess of loss reinsurance, became exposed to the same claim multiple times through multiple layers in the spiral. Other catastrophes, including Hurricane Hugo and the Exxon Valdez oil spill in 1989, also went into the spiral. Some of the leading LMX reinsurers at the time that suffered serious spiral losses included the numerous syndicates managed by the Gooda Walker agency, Devonshire syndicate 216, Rose Thomson Young 255, R. J. Bromley 475, and Patrick Fagan's already challenged Feltrim syndicates 540 and 542. Gooda Walker syndicate 298 became the first fatal casualty, with 13,500 policies being exposed to the Piper Alpha disaster alone and its 1989 account producing a 650 per cent loss on capacity; Feltrim followed with a 550 per cent loss on capacity. Not all excess of loss writers succumbed to the LMX spiral; in fact the spiral was relatively confined to a minority of such syndicates. Among the prominent reinsurers that remained profitable throughout the spiral were C. F. Palmer syndicate 314, M. H. Cockell 269/570 and D. P. Mann 435, while G. S. Christensen 958 reported only a slight loss in 1989 but healthy profits in 1990 and 1991.

Қайта сақтандыруды жабу

Қазіргі Ллойд синдикаттарының мүшелері, бизнесді бір жылдық кезеңдермен қабылдайтындары, тарихи талаптарды төлеуге қалай жауапкершілік тартатыны бірден түсініксіз болуы мүмкін. Бұл «Ллойдтың» қайта сақтандыруды жабу (RITC) деп аталатын есептеу практикасының салдарынан туындады. Мүше синдикатқа тек бір күнтізбелік жылға «қосылады», бұл «жылдық кәсіпорын» деп танылады. Жыл аяқталысымен, синдикат тұрақты саудалық ұйым ретінде тиімді түрде таратылды. Дегенмен, әдетте синдикат келесі күнтізбелік жылға сол идентификациялық нөмірмен және шамамен сол мүшелік құрамымен қайта құрылатын. Талаптарды беру және төлеу үшін уақыт қажет болғандықтан, әрбір синдикаттың пайдасы немесе зияны көрінуіне белгілі бір уақыт өтті. «Ллойдтағы» практикаға сәйкес, жылды есептеу мақсатында «жабу» және нәтижені жариялау үшін үш жыл (яғни, бизнес жазылған жылдың басынан бастап 36 ай) күтілуі керек еді. Пайданы немесе зиянды есептеу үшін болашақ талаптарды төлеуге арналған резервтер, бұрын хабарланған, бірақ әлі төленбеген талаптар, сондай-ақ туындаған, бірақ хабарланбаған талаптардың (IBNR) бағаланған сомалары бөлінді. Бұл бағалау қиын және қате болуы мүмкін; әсіресе, ұзақ мерзімді жауапкершілік полистері полис жазылғаннан кейін ұзақ уақыттан соң талаптарды тудыруға бейім. Болашақ талаптарға арналған резерв ерекше тәсілмен құрылды. Синдикат болашақтағы кез келген талаптарды төлеу үшін RITC полисін сатып алды; алым резерв сомасына тең болды. Бұл мәміле жылды жабуға және синдикаттың пайдасын немесе зиянын жариялауға мүмкіндік берді. Қайта сақтандырушы әрқашан басқа Ллойд синдикаты (немесе синдикаттары) болды, көбінесе сол синдикаттың келесі жылы: 1985 жылы «1» синдикатының мүшелері 1984 жылы «1» синдикатының мүшелеріне болашақ талаптар бойынша міндеттемелерді қайта сақтандырды. Мүшелік бірдей болуы мүмкін, немесе өзгерген болуы мүмкін. Осылайша, бұрынғы зияндарға жауапкершілік жыл сайын ағымдағы синдикатқа жеткенше ауысуы мүмкін еді. Ұзақ тарихы бар синдикатқа қосылған мүше ондаған жылдар бұрын жазылған полистер бойынша зияндарға жауапкершілік тартуы және көбінесе тартты. Егер резервтер дәл бағаланса және тиісті RITC алымы жыл сайын төленсе, бәрі жақсы болар еді, бірақ көптеген жағдайларда бұл мүмкін болмады: ешкім АПХ зияндарының күрт өсуін болжай алмады. Сондықтан, RITC-нің келесі алымдары арқылы бұрынғы жылдардан аударылған ақша сомалары осы зияндарды жабуға жеткіліксіз болды, ал қазіргі мүшелер тапшылықты төлеуге міндетті болды. Нәтижесінде, көптеген «атаулар», олардың синдикаттары «Ллойдта» ұзақ мерзімді жауапкершілікті жазды, 1980 жылдардың соңынан 1990 жылдардың ортасына дейін елеулі қаржылық зиянға ұшырады немесе банкротқа ұшырады.

It may not be immediately clear how current members of current Lloyd's syndicates, which accept business one year at a time, could be liable to pay historical claims. This came about as a result of the Lloyd's accounting practice known as reinsurance to close (RITC). A member "joined" a syndicate for one calendar year only, known as the "annual venture". At the end of the year, the syndicate as an ongoing trading entity was effectively disbanded. However, usually the syndicate re formed for the next calendar year with the same identifying number and more or less the same membership. Since claims can take time to be reported and then paid, the profit or loss for each syndicate took time to realise. The practice at Lloyd's was to wait three years (that is, 36 months from the beginning of the year in which the business was written) before "closing" the year for accounting purposes and declaring a result. To calculate the profit or loss, reserves were set aside for future claims payments, for claims that had already been notified but not yet paid, as well as estimated amounts for claims that had been incurred but not reported (IBNR). This estimation is difficult and can be inaccurate; in particular, long tail liability policies tend to produce claims long after the policies are written. The reserve for future claims liabilities was set aside in an unusual way. The syndicate bought a RITC policy to pay any future claims; the premium was equal to the amount of the reserve. This transaction allowed the year to be closed, and the syndicate's profit or loss declared. The reinsurer was always another Lloyd's syndicate(s), often the succeeding year of the same syndicate: the members of syndicate '1' in 1985 reinsured the future claim liabilities for members of syndicate '1' in 1984. The membership might be the same, or it might have changed. In this manner, liability for past losses could be transferred year after year until it reached the current syndicate. A member joining a syndicate with a long history of such transactions could – and often did – pick up liability for losses on policies written decades previously. As long as the reserves had been accurately estimated, and the appropriate RITC premium paid every year, then all would have been well, but in many cases this had not been possible: no one could have predicted the surge in APH losses. Therefore, the amounts of money transferred from earlier years by successive RITC premiums to cover these losses were grossly insufficient, and the current members had to pay the shortfall. As a result, a great many Names whose syndicates wrote long tail liability at Lloyd's faced significant financial loss or ruin by the late 1980s to mid 1990s.

Міндеттемелерді азайту және оның салдары

1980 жылдардың басында Ллойдтың бірқатар шенеуніктері APH талаптарының күтілетін күшеюіне дейін Ллойдты капиталдандыруға көмектесу үшін жаңа «Нэймдерді» (мүшелерді) тарту бағдарламасын бастады деген күдік туды. Бұл күдік «жеткілікті мүшелерді тарту» деп белгілі болды, яғни шығындарды азайту үшін көбірек мүшелерді тарту. 1990 жылдардың басында асбестозға байланысты шығындардың ауқымдылығы белгілі болғанда, Ллойд тарихында алғаш рет көптеген мүшелер талаптарды төлеуге шамасы келмеді немесе бас тартты, көптегендері алаяқтық, қасақана бұрмалау және/немесе салғырттық құрбаны болғандарын мәлімдеді. Ллойдтағы есеп жүйесінің түсініксіздігі көптеген мүшелерге жеке және олардың синдикаттары алған жауапкершіліктің ауқымын түсінуді қиын, тіпті мүмкін емес етті. Сонымен қатар, ұзақ мерзімдік емес теңіз бизнесін жүргізетін көптеген андеррайтерлер, асбестоздық дағдарысқа ұшырауынан қорқып, басқа сақтандырушылармен өз міндеттемелерін қайта сақтандыруға тырысты. Шамамен 20 синдикат, оның ішінде Ллойдтың төрағасының орынбасары Мюррей Лоуренс, 1982 жылы жақсы қолдау тапқан 317/661 синдикаттары бойынша нарықтың асбестке қатысты тәуекелдерінің шамамен 80 пайызын қабылдау үшін өте қабілетті теңіз андеррайтері деп есептелген Ричард Х.М. Оутвейтке миллиондаған фунт стерлинг сыйлықақы төледі. Тағы бір асбестозға байланысты операция, Пулбрук синдикаттары 90/334, 1981 жылы Мерретт синдикаты 418-мен жалпы жауапкершілік бойынша қайта сақтандыру шартын жасасқан; алайда, 1990 жылы Стивен Мерретт (қазір Пулбрукты басқаратын) бұл келісімді жою туралы төрелік шешімін жеңіп алды. Одан да ертерек, 1974 жылы Р.В. Стердж синдикатының 210 андеррайтері, американдық өнеркәсіптік тәуекелдерге маманданған Ральф Рокби Джонсон, 1969 жылға дейінгі Стердждің тәуекелдері бойынша АҚШ-тағы Fireman's Fund және Kemper Insurance компанияларынан «жоғалтуды тоқтату» қайта сақтандыруын сатып алды. Бұл келісімшарт нашар дамыды, сондықтан Fireman's Fund кейіннен Стерджден алынған шығындарды өтеу үшін өз «жоғалтуды тоқтату» жабуын іздеді. Кейін Рокби Джонсон Ллойдты асбестоз мәселесі бойынша жұмыс тобын құруға итермеледі. Көптеген мүшелер үлкен есептерге тап болды, бірақ жоспар сондай-ақ олардың дауларын реттеуді, соңғы пайдаға салық салуды және «қарыздық кредиттер» түрінде қарызы бар шамамен 5 миллиард долларды жабуды қарастырды, бұл ең үлкен шығынға ұшырағандарға басымдық берілді. Бұл жоспар ұзақ талқыланды, өзгертілді және ақырында Ллойд мүшелерінің қауымдастығы (ALM) және мүшелердің іс-қимыл топтарының көпшілігі тарапынан қолдау тапты. Жаңа бас директор Рон Сэндлер оны жүзеге асыруға үлкен үлес қосты. Ақша табу үшін көптеген жолдар қолданылды, соның ішінде Ллойд ғимаратын сату және қайта жалға беру, сондай-ақ болашақ бизнеске салық салу. Жеке келісімдерге 95 пайыз мүше келісім берді. 1992 және одан бұрынғы жылдарға қатысты өткен міндеттемелер, соның ішінде Lioncover және Centrewrite бойынша міндеттемелер 1996 жылдың қыркүйегінде Equitas компаниясына берілді. «Жақсылық үшін тарту» деген айыптаулар 2000 жылы Сэр Уильям Джафрей және басқалар Ллойд қоғамына қарсы сотта сегіз ай бойы тыңдалды және судья оларды қабылдамады; 2002 жылы шағым тыңдалды және бірауыздан қабылданбады. Әр жолы «жеткілікті мүшелерді тарту» саясаты болды деген айыптама жоққа шығарылды және мүшелер келісімге келуге шақырылды; алайда, бірінші сатыдағы судья мүшелерді «көңілсіздіктің қорқынышты құрбандары» деп сипаттады және апелляциялық сот Ллойдтың қатаң аудит жүйесі бар деген мәлімдемелер жалған екенін анықтады және Ллойдтың басты куәсінің бірі, бұрынғы төраға Мюррей Лоуренс куәлігінде жалған айтқандығын күдікпен қарады. Содан кейін Ллойд бірқатар маңызды құрылымдық өзгерістер енгізді: шектеулі жауапкершілігі бар корпоративтік мүшелерге сақтандыруға қосылуға және кепілдік беруге рұқсат берілді; жаңа шексіз жауапкершілігі бар мүшелерге қосылуға рұқсат берілмеді (бірақ бірнеше жүздеген қолданыстағы мүшелер сақталды); ликвидті активтермен қамтамасыз етілмеген артық кепілдік беруді болдырмау үшін кепілдік берудің қаржылық талаптары өзгертілді; және нарықты қадағалау күшейтілді. Ллойд қайта жанданып, Дүниежүзілік сауда орталығына жасалған шабуылдан туындаған апатты шығындардан кейін қайтадан өркендеді, бірақ ол Бермудадағы және басқа нарықтарда жаңадан құрылған компаниялардан бәсекелестіктің күшеюіне тап болды. 2006 жылы Berkshire Hathaway еншілес компаниясы National Indemnity Company (NICO) Equitas-тың барлық активтері мен міндеттемелерін қабылдауға келісті, бұл болашақ талаптар төлемдері үшін қосымша 7 миллиард долларлық қайта сақтандыру жабуын қамтамасыз етті, Equitas-тың ішіндегі 8,7 миллиард долларлық қолданыстағы резервтерге қоса. Трансфер (2007 мен 2009 жылдар арасында екі кезеңде) ағылшын заңнамасы бойынша барлық зардап шеккен мүшелер үшін «аяқталуды» білдірді, енді олар 1993 жылға дейінгі шығындар бойынша «ешқандай қосымша жауапкершілікке» жауапты емес.

It was alleged that in the early 1980s some Lloyd's officials began a recruitment programme to enroll new Names to help capitalise Lloyd's prior to the expected onslaught of APH claims. This allegation became known as "recruit to dilute": in other words, recruit more Names to dilute the losses. When the huge extent of asbestosis losses came to light in the early 1990s, for the first time in Lloyd's history large numbers of members either were unable to pay the claims or refused, many alleging that they were the victims of fraud, misrepresentation, and/or negligence. The opaque system of accounting at Lloyd's made it difficult, if not impossible, for many Names to understand the extent of the liability that they personally and their syndicates had subscribed to. Also, numerous underwriters of long tail non marine business, concerned at their exposures to the impending asbestosis crisis, had sought to reinsure their liabilities with other carriers. Approximately 20 syndicates, including Lloyd's deputy chairman Murray Lawrence's, paid millions of pounds in premiums to Richard H. M. Outhwaite, then considered a highly capable marine underwriter, to assume approximately 80 per cent of the market's asbestos exposure on his well supported syndicates 317/661 in 1982. Another asbestosis hit operation, Pulbrook syndicates 90/334, had taken out reinsurance in 1981 on its general liability business with Merrett syndicate 418; however, in 1990 Stephen Merrett (who by now controlled Pulbrook) won an arbitration ruling to void that arrangement due to non disclosure of the extent of asbestos exposure, leaving the Pulbrook Names without cover for their losses of £100,000 each on average. Even earlier, in 1974, the underwriter of R. W. Sturge syndicate 210, Ralph Rokeby Johnson, who specialised in American industrial risks, bought "stop loss" reinsurance from Fireman's Fund and Kemper Insurance in the US on Sturge's pre 1969 exposures that were accumulating into the present. This contract developed so poorly that Fireman's Fund later sought its own stop loss cover for the losses assumed from Sturge. Rokeby Johnson later prompted Lloyd's to create a working party on asbestosis. Many Names faced large bills, but the plan also provided for a settlement of their disputes, a tax on recent profits, and the write off of nearly $5bn owed in the form of "debt credits", skewed towards those with the worst losses. The plan was debated at length, modified, and eventually strongly supported by the Association of Lloyd's Members (ALM) and most leaders of Names' action groups. New CEO Ron Sandler was instrumental in its implementation. Money was raised in many ways, including the sale and leaseback of the Lloyd's building, and a tax on future business. Individual offers of settlement were accepted by 95 per cent of Names. The past liabilities on the 1992 and prior years were transferred to Equitas in September 1996, including those under Lioncover and Centrewrite. The "recruit to dilute" fraud allegations were heard in an eight month trial in 2000 in the case Sir William Jaffray & Ors v. The Society of Lloyd's and were rejected by the judge; an appeal was heard in 2002 and unanimously rejected. On each occasion the allegation that there had been a policy to recruit to dilute was dismissed and Names were urged to settle; however, at first instance the judge described the Names as "the innocent victims [ ] of staggering incompetence" and the appeal court found that representations that Lloyd's had a rigorous auditing system were false and strongly hinted that one of Lloyd's main witnesses, former chairman Murray Lawrence, had lied in his testimony. Lloyd's then instituted some major structural changes: corporate members with limited liability were permitted to join and underwrite insurance; no new unlimited liability Names were allowed to join (although a few hundred existing ones remained); financial requirements for underwriting were changed, to prevent excess underwriting that was not backed by liquid assets; and market oversight significantly increased. Lloyd's rebounded and started to thrive again after the catastrophic losses arising out of the World Trade Center attack, but it faced increased competition from newly created companies in Bermuda and other markets. In 2006 the Berkshire Hathaway subsidiary National Indemnity Company (NICO) agreed to assume all of Equitas' assets and liabilities, providing $7bn of new reinsurance cover for future claims payments in addition to the $8.7bn of existing reserves within Equitas. The transfer (in two phases between 2007 and 2009) represented "finality" under English law for all affected Names, who now faced "no further liability whatsoever" to the pre 1993 losses.

Құрылымы

Ллойд – мүшелер нарығы, сақтандыру компаниясы емес. Әлемдегі ең көне, үздіксіз жұмыс істеп келе жатқан сақтандыру нарығы ретінде Ллойд бүгінгі таңдағы басқа сақтандыру ұйымдарынан өзгешелеу ерекше құрылымдар мен тәжірибелерді сақтап келді. Бастапқыда жазылысқан мүшелердің біріккен қауымдастығы ретінде құрылған, ол 1871 жылғы Ллойд заңымен корпорация болып тіркелді және қазіргі уақытта 1871 жылдан 1982 жылға дейінгі Ллойд заңдарымен басқарылады. Ллойд өзі сақтандыру бизнесін жүзеге асырмайды – оны мүшелері жүзеге асырады. Қоғам тиімді түрде нарық реттеушісі болып табылады, мүшелердің қызметін регламенттейтін ережелерді белгілейді және оларға орталықтандырылған әкімшілік қызметтер ұсынады.

Ллойд кеңесі

1982 жылғы «Ллойд» заңы нарықтың басқару құрылымы мен жұмыс істеу ережелерін анықтайды. Заңға сәйкес, Ллойд Кеңесі нарықты басқару және қадағалау үшін жауапты. Ол сақтықпен реттеу органы мен қаржылық мінез-құлық органымен реттеледі. Кеңестің құрамында әдетте алты жұмыс істейтін, алты сыртқы және алты тағайындалған мүше болады. Тағайындалған мүшелерді, оның ішінде бас атқарушы директорды тағайындауды Англия Банкінің Губернаторы бекітеді. Жұмыс істейтін және сыртқы мүшелерді Ллойд мүшелері сайлайды. Төраға және төраға орынбасарларын Кеңес жыл сайын өз мүшелерінен сайлайды. Барлық мүшелерді реттеуші органдар бекітеді. Кеңес өз функцияларының бір бөлігін шешімдер қабылдау және қаулылар, талаптар, ережелер мен жарғыларды шығару арқылы тікелей орындай алады. Кеңес күнделікті қадағалау функцияларының көп бөлігін, әсіресе нарықтың табысты жұмыс істеуін қамтамасыз етуге қатысты мәселелерді, Франчайзинг Кеңесіне жүктейді. Франчайзинг Кеңесі барлық синдикаттар үшін нұсқаулар белгілейді және бизнес жоспарлау және бақылау процесін жүзеге асырады, осы арқылы андеррайтингтің жоғары стандарттарын және тәуекелдерді басқаруды қамтамасыз етеді, соның нәтижесінде тұрақты табыстылықты арттырып, нарықтың қаржылық тұрақтылығын нығайтады. Кеңестің төрағасы Ллойдтың төрағасы болып табылады және оның құрамында үш атқарушы мүше, нарықпен байланысты үш атқарушы емес және бес тәуелсіз атқарушы емес мүше бар.

Ллойдтың бизнесі

Ллойдте екі топтағы адамдар мен фирмалар қызмет етеді. Біріншісі – мүшелер, немесе капитал ұсынушылар. Екіншісі – агенттер, брокерлер және мүшелерге қолдау көрсететін, тәуекелдерді андеррайтингтейтін және сыртқы клиенттерді (мысалы, сақтандыру іздейтін жеке тұлғалар мен компаниялар, немесе қайтасақтандыру іздейтін сақтандыру компаниялары) өкілдік ететін басқа да мамандар.

Мүшелер

Ллойдтің тарихының көп бөлігінде "Аттар" деп аталатын бай адамдар Ллойдта жасалған келісімдерді барлық жеке мүлкімен қамтамасыз етіп, шексіз жауапкершілікті мойындады. 1994 жылдан бері Ллойд нарыққа корпоративтік мүшелерді, шектеулі жауапкершілікпен қабылдай бастады. 1990 жылдардың басында асбестозға байланысты шығындар көптеген "Аттардың" қаржысын құлатты: 34 000 "Аттың" 1500-нен астамы (4,4 пайызы) банкрот деп жарияланды. Бұл жағдай басқа да ықтимал "Аттарды" қорқытып жіберді. 2011 жылы жеке "Аттар" Ллойдтың жалпы сыйымдылығының тек 11 пайызын құрады, ал Ұлыбританияда тіркелген және басқа корпоративтік мүшелер 30 пайызды, ал қалғаны халықаралық сақтандыру индустриясы арқылы қамтамасыз етілді. Шексіз жауапкершілігі бар жаңа "Аттар" қабылданбайды, және жеке "Аттардың" маңыздылығы олардың бірте-бірте шығуымен, түрленуімен (көбінесе жауапкершілігі шектеулі серіктестіктерге) немесе қайтыс болуымен азая береді. 2014 жылы шексіз жауапкершілігі бар "Аттар" Ллойдтың жалпы сыйымдылығының барлық 2 пайызын ғана құрады.

Басқарушы агенттер

Басқарушы агенттер синдикаттарды демеушілік етеді және басқарады. Олар мүшелерден сыйымдылық беру туралы міндеттемелерді жинап, синдикат құрады, андеррайтерлерді жалдайды және синдикаттың барлық қызметін қадағалайды. Басқарушы агенттер бірнеше синдикатты басқара алады, мысалы, 2023 жылы Ллойдта бизнес жүргізетін 78 синдикатты бар болғаны 51 басқарушы агент басқарды деген факті осыны көрсетеді.

Lloyd's брокерлері

Сыртқы тұлғалар, жеке тұлғалар немесе басқа сақтандыру компаниялары Ллойдтың синдикаттарымен тікелей мәмілелер жасай алмайды. Олар Ллойдтың аккредиттеген брокерін жалдауы тиіс, және олар Ллойдта клиенттермен жұмыс істейтін жалғыз ұйымдар болып табылады. Сондықтан оларды көбінесе делдалдар деп атайды. Ллойдтың брокерлері клиенттердің тәуекелдерін синдикаттар арасында ұсынып, ең жақсы жабу мен ең бәсекеге қабілетті шарттарды алуға тырысады.

Интеграцияланған Lloyd's құралдары

Корпорациялар Ллойд мүшелері ретінде қабылданғанда, көбінесе дәстүрлі құрылымды ұнатпайтын. Сақтандыру компаниялары өздері бақылай алмайтын синдикаттардың андеррайтинг шеберлігіне сенгісі келмеді, сондықтан өздерінің синдикаттарын құрды. Интеграцияланған Ллойд құралы (ILV) – бірдей меншікке ие корпоративтік мүше, басқарушы агент және синдикатты біріктіретін компаниялар тобы. Кейбір ILV-лер басқа мүшелерден аз үлесті қабылдауға мүмкіндік береді, бірақ қазіргі таңдағы көпшілігі эксклюзивті негізде жұмыс істеуге ұмтылады.

Қаржылық қамтамасыз ету

Ллойдтың капитал құрылымы, көбінесе "қауіпсіздік тізбегі" деп аталады, полис иелеріне қаржылық қауіпсіздікті және мүшелерге капитал тиімділігін қамтамасыз етеді. Корпорация мүшелердің және орталық капиталдың деңгейін белгілеуге жауапты, бұл капиталдың берік болуын және мүшелерге жоғары табыс табу мүмкіндігін береді. Тізбекте үш "буын" бар: бірінші және екінші буындағы қаражат сенімгерлікпен сақталады, негізінен тиісті мүше кепілдік берген полис иелерінің мүддесі үшін. Мүшелер өз есебінен кепілдік береді және басқа мүшелердің зияндарына жауапты емес (яғни, міндеттемелер жеке, бірлескен емес). Үшінші буын негізінен Ллойдтың Орталық қорынан тұрады, онда Корпорацияға тиесілі өзара активтер бар, олар Кеңестің қажет болған жағдайдағы мақұлдауымен кез келген мүшелердің міндеттемелерін өтеу үшін қолжетімді. Орталық қордан басқа, үшінші буын Корпорация активтерін, бағынышты қарызды және соңғы буынды толықтыру қажет болған жағдайда қолданылатын "қосымша қаражат қабатынан" тұрады. 2001 жылы күнтізбелік жылдың нәтижесі 140% жиынтық коэффициентті құрады, бұл негізінен Дүниежүзілік сауда орталығына жасалған шабуылдан туындаған талаптар, өткен жылдарға қатысты міндеттемелерге арналған резервтердің ұлғаюы және баға деңгейінің төмендеуіне байланысты болды. Алайда, кейіннен нарық көптеген жылдар бойы табысты болды, бірақ үлкен табиғи апаттардың жоғары деңгейімен ерекшеленген жылдардан басқа. Мысалы, 2005 жылғы Атлантика мұхитындағы дауыл маусымы (Катрина дауылы да осыған кірді) Ллойдтың жалпы жиынтық коэффициентін 112%-ға жеткізді, ал 2017 жылғы Атлантика мұхитындағы дауылдар Калифорниядағы жойқын өрттермен бірге Ллойд нарығының сол жылы 114% жиынтық коэффициентті көрсетуіне себеп болды.

Әр түрлі

Қазіргі Ллойд ғимараты, 1 Лайм-стрит мекенжайында, сәулетші Ричард Роджерс жобалаған және 1986 жылы аяқталған. Ол ежелгі Рим форумының орнында салынған. 1925 жылғы ғимараттың фасады сақталған, ол Лиденхолл көшесінің солтүстік жағындағы қақпалардан көрінетін қазіргі заманғы ғимаратпен қатар, ерекше көрініс тудырады. 2011 жылы ғимарат ескерткіш ретінде тіркелді. Ллойдтың негізгі андеррайтинг залында 1858 жылы құтқарылған Лутин қоңырауы орналасқан, ол кеменің "кешіккен" жағдайдағы тағдыры белгілі болғанда соғылатын. Кеме қауіпсіз болса, қоңырау екі рет соғылатын, ал кеме суға батса, бір рет соғылатын. (Бұл сол кемеге қатысты "кешіккен" қайта сақтандыру сатуын немесе сатып алуын дереу тоқтату үшін жасалған.) Бүгінде ол тек салтанатты шараларда, мысалы, құрметті қонақтың келуі немесе жылдық Еске алу күні мен маңызды әлемдік оқиғалардың жылдық мерейтойларында ғана соғылады. Брокерлер мен андеррайтерлер әдетте Лондон қаласының көптеген жақын маңдағы банктері мен қаржы институттарына қарағанда, формальды киім киюді қалайды және оған ұстанып жүреді.