Кіріспе

ЮНЕСКО-ның Әлемдік мұра тізіміне енгізілген барокколық шіркеулер Филиппиннің барокколық шіркеулері - 1993 жылы ЮНЕСКО-ның Әлемдік мұра тізіміне енгізілген Филиппиннің төрт испан колониялық дәуіріндегі барокколық шіркеулерінің жиынтығы. Сонымен қатар, шіркеулер елдің ұлттық мәдени қазынасы болып саналады.

Дүниежүзілік мұралық жер 677

ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұралық жері (WHS) 677, Филиппиннің барокколық шіркеулерінің 2013 жылғы қайта қаралуы.

Тарихи мәнмәтін

Филиппиннің архитектурасында, әсіресе шіркеу архитектурасында барокко элементтерінің болуына әкелген факторлар конгломерациясы болды. Испанияның отарлау кезеңінде (1521-1898) испан миссионерлері өз діндерін ғана емес, сонымен қатар өздерінің туған жерінен әсер алған сәулет өнерін де бөлісті. Испандықтар Құдайдың құдіретіне куәлік ретінде тұрақты, ұзақ уақытқа созылған шіркеулер құруды қалаған және Филиппиндегі қазіргі шіркеу құрылыстарын ғибадат ету үшін орынды деп санамаған. Испан миссионерлерінің көпшілігі сәулет немесе инженерлік салада оқымағандықтан, жергілікті қала тұрғындары, соның ішінде филиппиндіктер мен қытайлық көшіп келушілер испан монахтарымен бірге жергілікті шіркеулерді салуға және жобалауға қатысатын. Миссионерлер мен жергілікті тұрғындардың идеялары бірігіп, испандықтардың ұлттық дизайнын ерекше шығыс стилімен біріктірді. Ғимараттың эстетикалық ерекшелігі белгілі бір материалдарға қолжетімділіктің шектеулі болуымен және өрттер мен жер сілкіністерін қоса алғанда, табиғи апаттарға бейімделу және қайта құру қажеттілігімен қалыптасты, бұл кейде жер сілкінісі барокко деп аталатын стильді жасады. Филиппиннің барокколық шіркеулері - Филиппиннің испан дәуірінде 16-18 ғасырлар аралығында салынған төрт Рим католик шіркеуінен тұратын сериялық жазу. Олар Филиппин архипелагының бөлек аймақтарында орналасқан, екеуі солтүстік Лусон аралында, біреуі Интрамурос, Маниланың жүрегінде, ал екіншісі орталық Висая аралы Илоилода. Филиппиннің төрт барокколық шіркеулері ЮНЕСКО-ның дүниежүзілік мұра орындары ретінде саналады, өйткені олардың Филиппиндегі болашақ сәулет дизайнына маңызды мәдени маңызы және әсері бар. Ғибадатханалар "барокколық бекіністі" білдіретін белгілі бір ерекшеліктерді көрсетеді, мысалы, қарақшылар мен табиғи апаттардан қорғайтын қалың қабырғалар мен биік қасбеттер. Шіркеулер тобы Филиппиндегі физикалық жағдайларға бейімделген құрылыс стилін және дизайнды қалыптастырды, бұл аймақтағы кейінгі шіркеу архитектурасына маңызды әсер етті. Төрт шіркеу барокко стилін одан әрі бейнелейді, оларда көркем иконография және Мәсіхтің өмірінен алынған егжей-тегжейлі көріністер бар. Олар Испаниядан келген дәстүрлі католик құндылықтарын пальма жапырақтары немесе дәстүрлі арал киімін киген қамқоршы қасиеттілер сияқты арал элементтерімен біріктіреді. Бұл сәнді әшекейлер сонымен қатар, "horror vacui" немесе "бос кеңістіктен қорқу" деп аталатын сәндеудің эстетикасына қатысты филиппиндік көзқарасты көрсетеді.

Маниладағы Сан-Агустин шіркеуі

Маниладағы Сан-Агустин шіркеуі, Сан-Агустиннің таза жүктілік шіркеуі деп те аталады, бұл 1571 жылы Манила испандықтардың басып алғаннан кейін Лусон аралында салынған алғашқы шіркеу. Интрамурос ауданындағы жер Филиппинде алғаш евангелизация жасаған Августин орденіне берілді. 1587 жылы ағаштан және пальма жапырақтарынан жасалған алғашқы ғимараттың орнына тас шіркеу мен тас монастырь салынды, соңғысы Филиппиндегі Августиндік ана үйіне айналды. 1854 жылы екі қоңырау мұнарасы қосылды, бірақ солтүстік бөлігі 1880 жылғы жер сілкінісінде жарылып, қиратуға тура келді. Табиғи апаттар қаупіне байланысты шіркеудің көркем көрінісін ұзақ уақытқа созылу және жұмыс істеу үшін құрбандыққа шалу керек болды. 1762 жылы Жеті жылдық соғыс кезінде британдық әскерлер шіркеуді тонаған. 1898 жылы Сан-Агустин шіркеуі америкалықтар мен испандықтардың Маниланың американдықтарға берілуін талқылау және қол қою үшін алаңға айналды. Ғимараттың ішкі бөлмесінде 19 ғасырға жататын, итальяндық суретшілер Альберони мен Дибелланың trompe l'œil суреттері бар, бірақ олар бастапқы темпералы қабырғалық суреттермен қапталған. Ғибадатханаға әдемі ретабло, амвона, лектор және хор орындықтары берілді. Ғимараттың кіреберісінде қытайлық фу иттері тәрізді шығыс бөлшектері де бар. Әсіресе, екі жағында орналасқан крипто-күрпештердің сериясы ерекше қызығушылық туғызады. Оларды бөлетін қабырғалар бекініс ретінде қызмет етеді. Тас бөшкелі күмбез, күмбез және аркалы вестибюль - бұл Филиппиндегі бірегей, сонымен қатар жергілікті өсімдіктердің пішінін алатын декорация. Бұрын монастырь кешені шіркеумен бірнеше монастырлар, аркадалар, аулалар мен бақтар арқылы байланысты болған. Чиркөө 1945 жылы Маниланы азат етуден аман қалған Интрамуростағы жалғыз құрылым болды. Ғимараттың бүйірлік шіркеуінде Филиппиннің астанасы Манила қаласының негізін қалаушы испан Мигель Лопес де Легаспидің сүйегі жатыр.

Санта-Мария шіркеуі

Санта-Мария шіркеуі, әдетте, біздің әйелдің шіркеуі ретінде белгілі, Санта-Мария муниципалитеті, Илокос-Сур. Филиппиндегі басқа қала шіркеулерінен айырмашылығы, орталық алаңда отыратын испан дәстүріне сәйкес, Санта-Мариядағы Нюстра-Сеньора-де-ла-Асунсион шіркеуі өзінің Конвентосымен қорғаныс қабырғасымен қоршалған төбеде орналасқан. Сондай-ақ, шіркеудің қасбетіне параллель орналасқан Конвентоның және nave қабырғасының ортасында орналасқан жеке қоңырау мұнарасының (Филиппин испандық архитектурасының ерекшелігі) ерекшелігі. Бұл оның орналасқан төбешігінің әсерінен болды. Кірпіштен салынған шіркеу филиппиндік стандартты орналасуды ұстанады, монументалды қасбеті тік шатыр сызығын жасырып, ұзын тікбұрышты ғимаратты қамтиды. Ол жер сілкінісі кезінде зақымданудың алдын алу үшін қатты салға салынған. Қабырғалары әшекейленбеген, бірақ әртүрлі ою-өрнектермен оюланған жанама кіреберістер мен мықты бекіністер бар. Санта-Мария шіркеуі 1993 жылы 11 желтоқсанда ЮНЕСКО-ның дүниежүзілік мұралық орындарына енген.

Паоай шіркеуі

Паоай шіркеуі, сонымен қатар Сан-Агустин шіркеуі деп те аталады, Илокос-Норте штатының Паоай қаласында орналасқан. Бұл Филиппиндегі жер сілкінісі барокко стиліне тән сәулеттің ең көрнекті үлгісі. Он төрт бекініс үлкен бүкпеге ұқсас, кішірек бір бүкпеге тіреліп, оның басына пирамида тәрізді финиелдер орнатылған. Әр кеме қабырғасының ортасында екі бекініс қабырғасы бар, олардың төбесінде баспалдақ бар. Апсиданың төменгі бөлігі және қабырғалардың көпшілігі коралл тас блоктарынан, жоғарғы деңгейлері кірпіштен бітірілген, бірақ бұл реті қасбетте кері бұрылған. Шіркеу аяқталғаннан кейін жарты ғасырдан кейін салынған массивті коралл тас қоңырау мұнарасы шіркеуден біршама қашықтықта тұр, бұл да жер сілкінісі кезінде зақымданудан қорғайды. Пой шіркеуі пісірілген кірпіштен, коралл жыныстарынан, сальботтан (ағаш шырынынан) және ағаштан салынған, оған 24 кесулі массивті арматуралар бар. Бұл - бұл аймақтың күрделі, табиғи ортасына сәулетшілдік шешім. Кеменің екі жағында да аралдардың айналасында көрінетін ең үлкен тас бекіністер орналасқан. Кіші қабатты үлкен маржан таспен, ал жоғарғы қабатты кірпішпен қаптаған. Қабырғалардың қалыңдығы 1,67 метр, олар бірдей материалдардан жасалған. Бірден орналасқан қоңырау мұнарасы ерекше қызығушылық туғызады, өйткені таяз қабаттар шығыс стилін көрсетеді, бұл пагоданың дизайнын көрсететін ерекше құрылым. Ғимараттың сыртқы жағы мәржан тастан және кірпіштен жасалған, оны басқа да қоспалармен қатар қант құмырасының шырынынан, манго жапырақтарынан және күріш сабаннан жасалған раствормен біріктіреді. Ғимараттың қасбеті де готикалық дәмге ие, жоғарыдан төменге қарай созылып, күшті тік қозғалыс жасайды. Сыртқы жағы жавалық ғибадатханаларды еске түсіретін розеткалар мен гүлдік мотивтермен безендірілген болса, ішкі жағы салыстырғанда өте ашық және салтанатты. Бастапқыда суреттелген шіркеудің ішкі төбесінде бір кездері төбеге орнатылған ұлы көріністердің эхосы ғана бар.

Миаго шіркеуі

Миагао шіркеуі, Санто-Томас де Вильянуэва шіркеуі деп те аталады, Илоилоның Миагао қаласындағы ең биік нүктеде тұр. Ғимарат мұсылман шабуылдарына қарсы қарауыл ретінде қызмет етті және ол "Қалдық бароккосының" ең жақсы сақталған үлгісі деп айтылады. Бұл сәнді қасбеті батыс сәндік элементтерінің филиппиндік түрлендіруін бейнелейді, ал алғы жағында жергілікті киім киген, арқасында Мәсіхті көтеріп, қолдауы үшін кокостұқымды тұтқа ұстап тұрған Қасиетті Кристофер бейнесі бар. Бүкіл сәнді қасбетімен қатар биік-биіксіз манаралар орналасқан. Екі қоңырау мұнарасы екі рет екі діни қызметкердің жобалауымен асимметриялық болып табылады. Шіркеудің ішкі бөлігінде 1700 жылдардағы өрттен жоғалған, бірақ 1982 жылы қалпына келтірілген алғашқы құрбандық үстелі деп саналатын үлкен құрбандық үстелі бар. Алтарь барокко стиліне тән мотивтермен алтынға боялған және ортасында айқышқа шегеленіп, Вилланованың және Иосифтің қасиетті Томасының бейнелері орналасқан үш алькоптан тұрады.

Қауіптер

Бинонда Интрамурос көпірі 2022 жылы аяқталды. Көпiр Сан-Агустин шіркеуiнен 550 метр қашықтықта болса да, ол шіркеу үшiн белгiленген буферлiк аймаққа кiрiп енген болуы мүмкiн, оған Интрамурос қабырғалары мен сыртқы аумақтар кiредi. Егер Сан-Агустин ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұралар тізіміне енбесе, Филиппиндегі тағы үш шіркеу - Илокос-Нортедегі Паоай шіркеуі, Илокос-дағы Санта-Мария шіркеуі және Илолодағы Миаг-ао шіркеуі де тізімнен шығарылады. 1993 жылы 4 шіркеу мұра тізіміне енгізілді.