Кіріспе
Этторе Паис:Этторе Паис (27 шілде 1856, Борго Сан-Дальмаццо, Пьемонт, Италия 1939, Рим) - ежелгі тарихшы, латын эпиграфы және итальяндық саясаткер. Паис Сассари, Сардинияның дворяны Микеле Паис Леони мен Пьемонттан келген Карлотта Транчероның ұлы болды. 1874 жылдан бастап Луккада және Флоренцияда оқыды, 1878 жылы Флоренциядан бітірген. Оның ұстаздары арасында Ато Ваннуччи және филолог Доменико Компаретти болды. Сардинияда бірнеше жыл болғаннан кейін, ол 1881 жылы "La Sardegna prima del dominio romano" атты еңбегін жариялады. Сол жылы ол Берлинде Теодор Моммсенмен бірге оқыды және екеуі 1884 жылы жарық көрген бесінші томды - Corpus Inscriptionum Latinarum -да бірлесіп жұмыс істеді. 1886 жылы Палермода ұстаздық қызметін бастады, 1888 жылы Пизаға көшіп барды, онда ежелгі тарих профессоры болды. Паис 1899 жылға дейін сонда қалды, содан кейін ол Неаполде, кейіннен Висконсин университеті (Мэдисон) 1905 жылдан бастап сабақ бере бастады. 1910 жылдан 1914 жылға дейін Неапольдің Ұлттық археологиялық мұражайының және Помпейдегі қазбалардың директоры болды. Паис әлемнің жетекші университеттерінде қонақ ғалым ретінде оқыды және көптеген құрметті дәрежелер алды, соның ішінде оған келесілер берді: Висконсин университеті Мадисонның тарих және римдік құқық профессоры, Оксфорд, Чикаго және Париждегі құрметті дәрежелер. Ол Париждегі Сорбоннада, Бухарест, Прага, Мадрид, Барселона, Бостон, Кембридж, Нью-Йорк және Чикагода курстар өткізді. 1911 жылы ол "La civiltà dei nuraghi e lo sviluppo sociologico della Sardegna" және 1923 жылы "Storia della Sardegna e della Corsica durante il dominio romano" атты кітаптарын жариялады. 1923 жылдан 1931 жылға дейін Рим университетінің профессоры, 1922 жылдан өлгенге дейін Италия сенатында қызмет етті.