Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық мұғалім және жазушы (1867-1963)
American teacher and writer (1867 1963)
Эдит Гамильтон (12 тамыз 1867 – 31 мамыр 1963) – американдық педагог және халықаралық деңгейде танымал автор, АҚШ-тағы өз заманының ең көрнекті классиктерінің бірі. Брин-Мор колледжінің түлегі, сондай-ақ Германияда Лейпциг және Мюнхен университеттерінде оқыған. Гамильтон мансабын Мэриленд штатының Балтимор қаласындағы қыздарға арналған жеке колледжге дайындық мектебі – Брин-Мор мектебінің мұғалімі және директоры ретінде бастады. Дегенмен, Гамильтон ең көп танылғаны ежелгі грек және рим өркениеттері туралы очерктерімен және бестселлер болған кітаптарымен. Гамильтонның жазушы ретіндегі екінші мансабы 1922 жылы Брин-Мор мектебінен зейнеткерлікке шыққаннан кейін басталды. Оның алғашқы кітабы – «Грек жолы», 1930 жылы жарық көргенде ол алпыс екі жаста болды. Кітап дереу сәттілікке ие болды және 1957 жылы «Айдың кітабы» клубының таңдауы болды. Гамильтонның басқа да маңызды еңбектері: «Рим жолы» (1932), «Израиль пайғамбарлары» (1936), «Мифология» (1942) және «Грекия эхосы» (1957). Сынақшылар Гамильтонның кітаптарын ежелгі мәдениеттерді көркем және жанды түрде бейнелегені үшін жоғары бағалайды. Ол классикалық ғалым ретінде «Грекияның алтын ғасырын Гомерлік күш пен қарапайымдықпен, өмір мен ой-пікірдің жарқын және айқын бейнесі ретінде көрсеткен» деп сипатталады. Эдиттің әкесі, Аллен Гамильтон, 1823 жылы Канада арқылы Индианаға келген ирланд иммигрант және Форт-Уэйнде қоныстанды. 1828 жылы ол Индиана Жоғарғы Сотының судьясы Джесси Линч Холманның қызы Эмерин Холманға үйленді. Аллен Гамильтон Форт-Уэйнде сәтті кәсіпкер және жер спекулянты болды. Форт-Уэйн қаласының көп бөлігі оның иелігінде болған жерлерге салынған. Форт-Уэйн қаласының орталық бөлігінде үш блоктан тұратын Гамильтон отбасының кең шаруашылығында үш үй орналасқан. Отбасы сонымен қатар Мичиган штатының Макинак аралында да үй салып, жаздарды сонда өткізген. Гамильтон отбасының екінші және үшінші буындары, Эдиттің отбасы, оның інілері мен сіңлілері, туыстары мұрагерлікпен келген байлықпен өмір сүрді. Оқуға құштар, бос уақытында ғылыммен айналысқан Монтгомери Гамильтон, Аллен мен Эмерин (Холман) Гамильтонның он бір баласының бірі болды, алайда олардың тек бесеуі ғана тірі қалды. Оның әкесі Принстон университеті мен Гарвард құқық мектебінде оқыған, сондай-ақ Германияда білім алған. Монтгомери Германияда тұрғанда Уолл-стриттегі бай брокердің және қант импорттаушысының қызы Гертруда Пондпен танысты. Олар 1866 жылы үйленді. Монтгомери Гамильтон Форт-Уэйндегі оптомдық азық-түлік бизнесіне серіктес болды, бірақ 1885 жылы серіктестік таратылды және бизнес сәтсіздікке ұшырағандықтан отбасы қаржылық қиындыққа тап болды. Содан кейін Монтгомери Гамильтон қоғамдық өмірден шеттеді. Эдиттің анасы Гертруда, заманауи әдебиетті жақсы көрген және бірнеше тілде сөйлей білген, қоғамдық өмірге белсенді қатысып, «кең мәдени және интеллектуалдық қызығушылықтарға» ие болды. Эдит бес бауырластың үлкені болды, олардың ішінде үш әпкесі (Алиса (1869–1970), Маргарет (1871–1969) және Нора (1873–1945)) және бір інісі (Артур "Квинт" (1886–1967)) бар, олардың барлығы өз салаларында жетістіктерге жеткен. Эдит педагог және танымал жазушы болды, Алиса – өнеркәсіптік медицинаның негізін қалаушы, Маргарет, үлкен әпкесі Эдит сияқты, Брин-Мор мектебінің педагогі және директоры, ал Нора суретші болды. Гамильтонның кіші інісі Артур одан он тоғыз жас кіші еді. Ол жазушы, испан тілінің профессоры және Иллинойс университетіндегі шетелдік студенттердің деканы болды. Артур үйленген жалғыз бауыр болды, ол әйелі Мэри Нилмен (1965 жылы қайтыс болды) баласыз болды.
Edith Hamilton (August 12, 1867 – May 31, 1963) was an American educator and internationally known author who was one of the most renowned classicists of her era in the United States. A graduate of Bryn Mawr College, she also studied in Germany at the University of Leipzig and the University of Munich. Hamilton began her career as an educator and head of the Bryn Mawr School, a private college preparatory school for girls in Baltimore, Maryland; however, Hamilton is best known for her essays and best selling books on ancient Greek and Roman civilizations. Hamilton's second career as an author began after she retired from the Bryn Mawr School in 1922. She was sixty two years old when her first book, The Greek Way, was published in 1930. It was an immediate success and a featured selection by the Book of the Month Club in 1957. Hamilton's other notable works include The Roman Way (1932), The Prophets of Israel (1936), Mythology (1942), and The Echo of Greece (1957). Critics have acclaimed Hamilton's books for their lively interpretations of ancient cultures. She is described as the classical scholar who "brought into clear and brilliant focus the Golden Age of Greek life and thought with Homeric power and simplicity in her style of writing". Edith's grandfather, Allen Hamilton, was an Irish immigrant who came to Indiana in 1823 by way of Canada and settled in Fort Wayne. In 1828 he married Emerine Holman, the daughter of Indiana Supreme Court Justice Jesse Lynch Holman. Allen Hamilton became a successful Fort Wayne businessman and a land speculator. Much of the city of Fort Wayne was built on land he once owned. The Hamilton family's large estate on a three block area of downtown Fort Wayne included three homes. The family also built a home at Mackinac Island, Michigan, where they spent many of their summers. For the most part, the second and third generations of the extended Hamilton family, which included Edith's family, as well as her uncles, aunts, and cousins, lived on inherited wealth. Montgomery Hamilton, a scholarly man of leisure, was one of Allen and Emerine (Holman) Hamilton's eleven children; however, only five of the siblings lived. Her father attended Princeton University and Harvard Law School and also studied in Germany. Montgomery met Gertrude Pond, the daughter of a wealthy Wall Street broker and sugar importer, while living in Germany. They were married in 1866. Montgomery Hamilton became a partner in a wholesale grocery business in Fort Wayne, but the partnership dissolved in 1885 and the business failure caused a financial loss for the family. Afterwards, Montgomery Hamilton retreated from public life. Edith's mother, Gertrude, who loved modern literature and spoke several languages, remained socially active in the community and had "wide cultural and intellectual interests." Edith was the oldest of five siblings that included three sisters (Alice (1869–1970), Margaret (1871–1969), and Norah (1873–1945)) and a brother (Arthur "Quint" (1886–1967)), all of whom were accomplished in their respective fields. Edith became an educator and renowned author; Alice became a founder of industrial medicine; Margaret, like her older sister, Edith, became an educator and headmistress at Bryn Mawr School; and Norah was an artist. Hamilton's youngest sibling, Arthur, was nineteen years her junior. He became a writer, professor of Spanish, and assistant dean for foreign students at the University of Illinois at Urbana Champaign. Arthur was the only sibling to marry; he and his wife, Mary Neal (d. 1965), had no children.
Білім
Эдиттің ата-анасы мемлекеттік мектептердің оқу бағдарламасын ұнатпағандықтан, балаларын үйде оқытты. Өте ерте оқуға үйренген Эдит, керемет әңгімеші болды. Гамильтон классикалық әдебиеттерді зерттеуге бағыт бергені үшін әкесіне алғыс айтады; ол жеті жасында оған латын тілін оқытуды бастады. Әкесі оны грек тілі мен әдебиетімен де таныстырды, ал анасы Гамильтон балаларына француз тілін үйретті және оларға неміс тілінен жеке сабақтар берді. Гамильтон 1886 жылы Индианаға оралып, 1891 жылы Филадельфия, Пенсильвания штатының жанындағы Брин-Мор колледжіне қабылдануға дейін төрт жыл дайындықтан өтті. Ол грек және латын тілдерін мамандық етіп оқыды және 1894 жылы бакалавр және магистр дәрежелерін алды. Гамильтон бітіргеннен кейін бір жыл Брин-Мор колледжінде латын тілінен стипендиат болып жұмыс істеді және колледждің ең жоғары наградасы – Мэри Э. Гарретт Еуропалық стипендиясын жеңіп алды. Брин-Мордан алған ақшалай сыйлық Эдит пен Элисқа, 1893 жылы Мичиган университетінде медициналық білімін аяқтаған Элисқа Германияда бір академиялық жыл бойы білім алуға мүмкіндік берді. Гамильтон Мюнхен университетіне қабылданған алғашқы әйел болды.
Because Edith's parents disliked the public school system's curriculum, they taught their children at home. Edith, who learned to read at an early age, became an excellent storyteller. Hamilton credited her father for guiding her towards studies of the classics; he began teaching her Latin when she was seven years old. Her father also introduced her to Greek language and literature, where her mother taught the Hamilton children French and had them tutored in German. Hamilton returned to Indiana in 1886 and began four years of preparation prior to her acceptance at Bryn Mawr College near Philadelphia, Pennsylvania, in 1891. She majored in Greek and Latin and was awarded a Bachelor of Arts and a Master of Arts degree in 1894. Hamilton spent the year after her graduation as a fellow in Latin at Bryn Mawr College and was awarded the Mary E. Garrett European Fellowship, the college's highest honor. The cash award from Bryn Mawr provided funds to enable Edith and Alice, who had completed her medical degree at the University of Michigan in 1893, to pursue further studies in Germany for an academic year. Hamilton became the first woman to enroll at the University of Munich.
Германияда оқу
1895 жылдың күзінде Хамильтон әпке-қарындастары Германияға аттанды, онда Элис Лейпциг университетінде патология саласындағы оқуын жалғастыруды, ал Эдит классикалық әдебиеттерді зерттеп, дәрістерге қатысуды жоспарлады. Сол кезде Солтүстік Америкадағы көптеген әйелдер, Эдит пен Элис сияқты, өз курстарында тыңдаушы ретінде тіркелді. Лейпцигке келгенде, олар университеттің студенттері арасында көптеген шетелдік әйелдерді кездестірді. Оларға әйелдердің дәрістерге қатысуына рұқсат болғанымен, «көрінбейтін» болулары және пікір-таластарға қатысуларына тыйым салынғаны айтылды. Осының салдарынан олар Мюнхен университетіне түсуге шешім қабылдады, бірақ жағдай осы жерде де көп жақсы болған жоқ. Бастапқыда Эдитке дәрістерді тыңдауға рұқсат берілері белгісіз болды, алайда ол қиын жағдайларда болса да, рұқсат алды. Эдиттің айтуынша, «Университет басшысы маған қадалып қарап, басын шайқап, әріптесіне: "Міне, көріп тұрсың ба, не болды? Біз әйелдер мәселесінің ортасында тұрмыз" деді». 1906 жылы Хамильтонның педагог және әкімшілік қызметіндегі жетістіктері мектеп тарихындағы алғашқы директорлық қызметке тағайындалғанда мойындалды. Оның студенттерге жоғары талаптар қоюы және мектеп саясаты бойынша түрлі ұсыныстар жасауы декан Томаспен келіспеушіліктерге әкелді. Хамильтон мектептегі жағдайға көңілі толмағандықтан денсаулығы да нашарлай бастады. Ол 1922 жылы, мектепке қызмет еткен жиырма алты жылдан кейін, елу төрт жасында зейнетке шықты.
In the fall of 1895 the Hamilton sisters departed for Germany, where Alice intended to continue her studies in pathology at the University of Leipzig and Edith planned to study the classics and attend lectures. At that time, most North American women, including Edith and Alice, registered as auditors for their classes. When the sisters arrived in Leipzig, they found a fair number of foreign women studying at the university. They were informed that women could attend lectures, but they were expected to remain "invisible" and would not be allowed to participate in discussions. As a result, they decided to enroll at the University of Munich, but it was not much of an improvement. Initially, it was uncertain whether Edith would be allowed to audit lectures, but she was granted permission to do so, albeit under trying conditions. Edith is quoted as saying, "the head of the University used to stare at me, then shake his head and say sadly to a colleague, 'There now, you see what's happened? We're right in the midst of the woman question.'" In 1906, Hamilton's accomplishments as an educator and administrator were recognized when she was named the first headmistress in the school's history. Her insistence on offering challenging standards to the students and different options on school policies led to confrontations with Dean Thomas. As Hamilton became increasingly frustrated with the situation at the school, her health also declined. She retired in 1922 at the age of fifty four, after twenty six years of service to the school.
Кейінгі жылдар
Гамильтон мен Дорис Рид 1943 жылға дейін Нью-Йорк қаласында тұрды, содан кейін Вашингтонға көшіп, жаздарын Мэн штатында өткізді. Вашингтонда Рид 1929 жылдан бері жұмыс істеген Лумис, Сайлс және Компания инвестициялық фирмасының жергілікті кеңселерін басқарды; ал Гамильтон жазуын жалғастырып, достарын, әріптес жазушыларын, үкімет өкілдерін және басқа да көрнекті тұлғаларды үйде жиі қабылдады. Олардың арасында Исак Динесен, Роберт Фрост, Гарвард классигі Вернер Йегер және еңбек қозғалысының көшбасшысы Джон Л. Льюис болды. Гамильтон өмірінің ең жарқын сәті деп 1957 жылы 90 жасында Грекияға жасаған саяхатын санады, онда Афинада Еродос Аттикустың ежелгі Одеон театрында Эсхилдің «Шынжырланған Прометей» атты туындысының оның аудармасы қойылды. Кешкі шараның аясында Грекия патшасы Пауль оған Грекияның жоғары наградаларының бірі – Қайырымдылық орденінің Алтын крестін табыс етті. Афина қаласының мэрі оны қаланың құрметті азаматы деп жариялады. Гамильтон осы шараны «өмірімдегі ең мақтанды сәт» деп атады.
Hamilton and Doris Reid remained in New York City until 1943, then moved to Washington, D. C., and spent their summers in Maine. In Washington, Reid was in charge of the local offices of Loomis, Sayles and Company, an investment firm that had been her employer since 1929; Hamilton continued to write and frequently entertained friends, fellow writers, government representatives, and other dignitaries at her home. Among the eminent and famous were Isak Dinesen, Robert Frost, Harvard classicist Werner Jaeger and labor leader John L. Lewis. Hamilton considered the high point of her life to be a trip to Greece at age 90 in 1957, where, in Athens, she saw her translation of Aeschylus's Prometheus Bound performed at the ancient Odeon theater of Herodes Atticus. As part of the evening's ceremonies, King Paul of Greece awarded the Golden Cross of the Order of Benefaction—one of Greece's highest honors—to her. The mayor of Athens made her an honorary citizen of the city. Hamilton called the ceremony "the proudest moment of my life."