Jocelyne François

Кіріспе

Француз жазушысы Жозелин Франсуа (; 1933 жылы Нанси, Мюрте және Мозель қаласында туған) - француз жазушысы. Ол бес лесбияндық романдардың авторы және Prix Femina сыйлығының иегері.

Мансап

Франсуа Нансиде үш баланың үлкені болып дүниеге келді; мектепте оқыған кезінде ол үлкен естелік пен жазуға қабілетті екенін дәлелдеді. Католик мектеп-интернатында алты жыл оқығаннан кейін, ол болашақ жары Мари Клер Пишодпен танысып, Нансиде философия оқыды және аздап ыңғайлылық үшін үйленді: бұл некедегі екі үлкен баланы әкесі өсірді, кішісін Франсуа және оның серіктесі. Оның серіктесі суретші, оның көркемдік сезімталдығы Франсуаға үлкен әсер етті, ол жазушы ретінде мансапқа кірісті. 1960 жылдары ақын Рене Шармен кездесуі өмірдегі үлкен өзгеріс болды. Франсуа мен Пишо оның барлық шығармаларын жариялайтын Меркур де Франспен бірге Парижге көшіп кетер алдында жиырма бес жыл Сауман де Воклюзде өмір сүрді. Ол 1980 жылы "Испания" ойыны үшін Prix Femina сыйлығын, ал 2001 жылы "Портрет дмэ au crépuscule" үшін Prix Erckmann Chatrian сыйлығын алды. Романнан басқа, ол өлеңдер мен эксперименталды проза да жазады. Ол күнделіктерін жариялай бастады; 2009 жылы төртінші том (2001-2007 жылдар) жарық көрді. Оның Prix Femina сыйлығын жеңгені әдебиеттің "институционалдық құлшылыққа" ие болуына септігін тигізді. Жанна Гальзи мен Мирей Бестпен бірге ол "гетеросексуалдық идеологияны және лесбияндық романның манифесті ретінде жыныстық сәйкестіктің жаңа көріністерін ұсыну үшін шектеу идеясын" сынға алатын лесбияндердің бейнелерін жасады. Сүйіспеншілік немесе "de l'amour qui structure les jours" - оның барлық шығармаларында, поэзиясында немесе прозасында басты тақырып болып табылады. Бірақ Анна діни қызметкердің бұйрығы бойынша қарым-қатынасын тоқтатады. Екеуі де ер адамдармен қарым-қатынаста болады: Анна үйленеді, ал Сараның үйленген ер адаммен қарым-қатынасы бар. Он жылдан кейін екеуі қайтадан қосылады. "Амандар" (1978) "Жақсылық" кітабы тоқтағаннан кейін бірнеше жылдан кейін жалғасады. Сара (суретші) Прованс қаласында аты аталмаған баяндаушымен (акын) бірге тұрады. Екеуі де құмырашы. Бір бала бар, тағы екі бала демалыс күндері келіп жатыр. Бұл теңгерімді ер досы тепе-теңдейді, бірақ баяндаушының Сараға деген адалдығы абсолютті. Алайда ер адамның қалауы басқаларға орын қалдырмай, қарым-қатынасты бұзады. Histoire de Volubilis (1986) фильмінде, Les Amantes секілді, жазушы мен суретші Сесиль мен Элизабет бейнеленген. Олардың қарым-қатынасына психолог пен оның күйеуінің айла-шарғысы қауіп төндіреді, ал Сесилдің (өскен) балаларының психикалық проблемалары одан да қиындатады. La femme sans tombe (1995) - бес романдардың соңғысы; оның жариялануы автордың ауруы салдарынан кешіктірілген. Кейбір автобиографиялық аспектілер автордың балалық шағы туралы журнал Le Cahier vert, 1961 1989 (1990) аралық басылымымен түсіндірілді, онда Мари Клер Пичауд - суретшімен және романдарында тұратын құмырашымен ұзақ уақытқа созылған қарым-қатынасы туралы баяндалады.

François was born in Nancy as the eldest of three children; early on in her schooling she gave evidence of great memory and a gift for writing. After six years in Catholic boarding school, where she met her future partner Marie Claire Pichaud, she studied philosophy in Nancy and married, more or less for convenience: the two oldest children of this marriage were raised by their father, the youngest by François and her partner. Her partner is a painter, whose artistic sensitivities greatly influenced François, who embarked on a career as a writer. A turning moment was meeting poet René Char in the 1960s. François and Pichaud lived in Saumane de Vaucluse for twenty five years before moving to Paris with Mercure de France, which publishes all her work. She received the Prix Femina for Joue nous "España" in 1980, and the Prix Erckmann Chatrian for Portrait d’homme au crépuscule in 2001. Besides novels, she also writes poetry and experimental prose. She began publishing her diaries; in 2009, the fourth volume (covering 2001 2007) was released. Her winning the Prix Femina helped signal that literature's "institutional consecration." Alongside Jeanne Galzy and Mireille Best, she is credited with creating "images of lesbians [which] challenge both the dominant heterosexist ideology and the limiting idea of the lesbian novel as manifesto in order to offer new visions of sexual identity." Love, or the "ardeur [de l'amour] qui structure les jours," is an overarching theme in all her work, poetry or prose. but Anne breaks off their relationship after being told to do so by her priest. Both have relationships with men as well: Anne marries, and Sarah has an affair with a married man. After ten years the two get back together again. Les Amantes (1978) picks up a few years after Les Bonheurs left off. Sarah (a painter) lives with the unnamed narrator (a poet) in Provence. Both are also potters. There is a child, and two other children visit for school holidays. A male friend offsets this balance, but the narrator's devotion to Sarah is absolute. The man's desire, however, leaves no room for anyone else, and destroys the relationship. Histoire de Volubilis (1986), like Les Amantes, features a writer and a painter, Cécile and Elisabeth. Their relationship is threatened by the machinations of a psychologist and her husband, and rendered even more difficult by the mental problems experienced by Cécile's (grown) children. La femme sans tombe (1995) is the last of the five novels; its publication was apparently delayed because of a sickness on the part of the author. Some of the autobiographical aspects have been clarified by the intermediate publication of Le Cahier vert, 1961 1989 (1990), a journal of the author's childhood, which includes an account of her long relationship with a Marie Claire Pichaud—a painter and a potter—versions of whom inhabit the novels.