Кіріспе
Мемфис, Теннесси штатының бұрынғы қалааралық темір жол станциясы Мемфис Юнион Станциясы - Мемфистегі жолаушылар терминалы. Ол оңтүстік-батыстағы темір жолдар, Миссури Тынық мұхиты темір жолы және Сент-Луис оңтүстік-батыс темір жолы, оңтүстік-шығыстағы темір жолдар, Луисвилл және Нэшвилл темір жолы, Нэшвилл, Чаттануга және Сент-Луис темір жолы және Оңтүстік темір жолы арасында хаб ретінде қызмет етті. 1912 жылы аяқталған терминал Бо-Арты стилімен салынған және Калхун көшесінде, Оңтүстік Екінші көше мен Рейберн бульвары (қазір Оңтүстік Үшінші көше) арасында орналасқан. Ол 1969 жылы қиратылған. Бұл орын оңтүстік Мемфисте, Мемфистің басқа ірі темір жол терминалы Мемфис Гранд Централь станциясынан шамамен екі блок шығыста орналасқан.
Memphis Union Station was a passenger terminal in Memphis, Tennessee. It served as a hub between railroads of the Southwest, the Missouri Pacific Railroad and the St. Louis Southwestern Railway, and railroads of the Southeast, the Louisville and Nashville Railroad, the Nashville, Chattanooga and St. Louis Railway and the Southern Railway. The terminal, completed in 1912, was built in the Beaux Arts style and was located on Calhoun Street, between south Second Street and Rayburn Boulevard (now south Third Street). It was demolished in 1969. This location in south Memphis was approximately two blocks east of the other major Memphis railroad terminal, Memphis Grand Central Station.
Тарих
Мемфис Юнион Станциясы Компаниясы 1909 жылы 25 қыркүйекте Юнион Станциясын басқару мақсатында Теннессиде құрылды. Құрылыс 1910 жылы сәуір айында басталды, ал жаңа станция 1912 жылы 1 сәуірде пайдалануға берілді. Станцияны архитектор Дж. А. Галвин, Уолтер Ф. Шульц құрылыс инженері болып қызмет етті. Станцияның сәулет дизайны Мемфис үшін мақтаныш көзі болды, ал басты ғимарат қаладағы ең үлкен тас құрылым болды. Мемфис Юнион Станциясының мақсаты - жолаушыларды біріктіру және Мемфисте аяқталатын немесе одан өтетін негізгі темір жол желілерінің операцияларын жүзеге асыру, негізінен шығыс пен батыстың арасында. Солтүстік пен оңтүстік арасындағы қозғалысты, әдетте, Иллинойс орталық темір жолы жүргізді, оның Мемфистегі операциялары, Юнион станциясынан батысқа қарай екі блокқа бөлек орталық станцияны ақтауға жеткілікті болды. Терминалдың рельстері ұсақ дизайнға ие болды, яғни барлық пойыздар станцияның платформаларына жету үшін магистральдық рельстерден станцияға қайтуы керек еді. Станцияда жолаушылар вагондарын сақтау және қызмет көрсету үшін қосымша жолдар, сондай-ақ локомотивтерге қызмет көрсетуге мүмкіндік беретін дөңгелек үй және айналым үстелі болды. Бұл конфигурация "батыс желілерінің" негізгі мақсатына қызмет етті, мысалы, Мақта белдеуі (және оның бас компаниясы, Оңтүстік Тынық мұхиты), Рок-Айленд және Миссури Тынық мұхиты жоғарыда аталған барлық шлюздерді толықтай қызмет етті. Сондықтан Мемфис ұзақ қашықтықтан жолаушылар түсіру көзі ретінде оларға өте аз қызығушылық танытты. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін жолаушылар пойызының қозғалысы төмендеп кеткендіктен, Мемфис пойыздарының барлық операцияларын Юнион станциясында немесе Орталық станциясында біріктіру туралы зерттеулер жүргізілді. Алайда, әртүрлі теміржолдар біріктіру туралы келісімге келе алмады, ал Мемфис Юнион станциясы 1960 жылдардың басына дейін жұмыс істеді.
Өлім
Сент-Луис Оңтүстік-Батыс темір жолы 1952 жылдың қазан айында Мемфиске жолаушылар қызметін тоқтатты, ал Нэшвилл, Чаттануга және Сент-Луис темір жолы 1957 жылы Луисвилл және Нэшвилл темір жолына (L&N) біріктірілді, бұл Мемфис Юнион станциясындағы жалға алушылар санын бестен үшеуге дейін қысқартты. 1964 жылдың басында Миссури Пасифик темір жолы Мемфиске қызмет көрсететін соңғы жолаушылар пойызы Юнион станциясынан батыс Калхун көшесіндегі бұрынғы жүк пойызына ауыстырылатынын хабарлады. Миссури Пасифик Теннессиде шетелдік (Теннессиде бизнес жүргізбейтін) корпорация болудан пайдаланды, Мемлекетаралық сауда комиссиясы (ICC) алдындағы өтінішхатты Мемфиске жолаушылар қызметін тоқтату туралы естігеннен кейін, ол заңды прецедентке сүйене алды (мысалы, Gulf, Mobile & Ohio, Сент-Луистен оңтүстікке қарай қызмет көрсетуді тоқтатып, Нью-Орлеанстың Юнион станциясын қаржыландыру туралы бірлескен келісімін бұзған кезде) Мемфис Юнион станциясын басқаруға қолдау туралы бірлескен келісімін бұзған кезде. Мемфис Юнион станциясындағы қалған екі жалға алушы теміржол станцияның техникалық қызмет көрсетуі мен жұмыс істеуінің толық жүктемесін өз мойнына алуға дайын емес еді, өйткені бұл тасымалдаушылардың Мемфиске қалған жолаушылар мен экспресс жүк тасымалынан түскен кірістер станцияның жалғасуына қарағанда әлдеқайда аз табыс әкелді. Луисвилл және Нэшвилл темір жолы Мемфис орталық станциясында жалға алушы болу үшін келісім жасады, ал Оңтүстік темір жолы Лаудердейл көшесіндегі ежелгі жүк стансасына оралды. Мемфис Юнион вокзалы 1964 жылы 1 сәуірде жабылып, содан кейін 52 жыл өтті. Сосын ұзаққа созылған сот соғысы болды, Мемфис қаласы Юнион Станциясын Теннесси мемлекеттік қызмет комиссиясының рұқсатысыз тастап кеткенін мәлімдеді. Апелляциялық соттар темір жолдарға қарсы шешім шығарғаннан кейін, L&N және Southern екеуі де 1966 жылдың 1 желтоқсанында Юнион станциясының бір бөлігін қайта ашуға мәжбүр болды. Миссури Пасифик 1965 жылы тамызда Мемфисті Литл-Рокке жалғастыратын соңғы жолаушылар қызметін тоқтатты, сондықтан Мемфис Юнион станциясын қайта ашу туралы бұйрыққа әсер етпеді. Мемфиске L&N және Оңтүстік желілерінде жолаушылар қозғалысы елеусіз болды, ал Юнион станциясын қайта ашудың қосымша шығындары екі жолды да пойыздарды тоқтату бойынша іс жүргізуді бастауға мәжбүр етті. Бұл күш-жігерлер ақырында сәтті аяқталды, ал Юнион станциясы екінші рет және соңғы рет 1968 жылдың 30 наурызында Мемфистен соңғы Оңтүстік темір жол жолаушылар пойызының кетуінен кейін жабылды. Мемфис Юнион Станциясының меншігі жаңа поштаны сұрыптау қондырғысын салу үшін АҚШ пошта қызметіне сатылды және станция 1969 жылдың ақпанына дейін бұзылды.