Кіріспе
Джон Леннонның әпкесі және ата-анасының қамқоршысы (1906-1991) суретші Жас Жюлия Леннонның күйеуінен ажырағаннан кейін, Джулия мен оның ұлы жас Джон Леннон жаңа серіктеспен бірге тұрды, бірақ Смит Ливерпульдің әлеуметтік қызметтеріне хабарласып, екі ересектермен бірге төсекте ұйықтағанына шағымданды. Ақырында Джулия Джонның күтімі Смиттерге тапсырылуына көндірілді. Ол балалық шағының көп бөлігін Смитспен бірге өткізді және әпкесіне жақын болды, тіпті ол оның музыкалық амбицияларына, қыздарына және әйелдеріне қатты қарсылық білдірді. Ол жасөспірім Леннонға жиі: "Гитара жақсы, Джон, бірақ сіз одан ешқашан өмір сүре алмайсыз" деп айтатын. 1965 жылы Джон оған Дорсет штатының Пул қаласында бір үй сатып алды. Кейіннен отбасының басқа мүшелерімен байланысы бұзылғанына қарамастан, ол Мимимен тығыз байланыста болды және 1980 жылы қайтыс болғанға дейін апта сайын оған телефон соғып отырды. Смиттердің Ливерпульдегі үйі кейіннен Ұлттық Трастқа берілді.
the artist
After her younger sister Julia Lennon separated from her husband, Julia and her son, the young John Lennon, moved in with a new partner, but Smith contacted Liverpool's Social Services and complained about his sleeping in the same bed as the two adults. Julia was eventually persuaded to hand over the care of John to the Smiths. He lived with the Smiths for most of his childhood and remained close to his aunt, even though she was highly dismissive of his musical ambitions, his girlfriends and wives. She often told the teenage Lennon: "The guitar's all right, John, but you'll never make a living out of it". In 1965, John bought her a bungalow in Poole, Dorset, where she lived until her death in 1991. Despite later losing touch with other family members, he kept in close contact with Mimi and telephoned her every week until his death in 1980. The Smiths' house in Liverpool was later donated to The National Trust.
Стенлилер отбасы
Леннонның айтуынша, Стэнлилер отбасының бүкіл Вултон ауылы бір кездері болған. Дербидің 6-шы графы Уильям Стэнлидің Вултонға иелік ету құқығы болған, бірақ Леннонның Стэнли отбасы кішіпейіл шыққан және Ливерпульге 1870 жылдары ғана келген. Смиттің ата-бабасы Бирмингемде, ал оның арғы ата-бабасы Лондонда дүниеге келген. Смиттің әкесі Джордж Эрнест Стэнли 1874 жылы Ливерпульдің Эвертон ауданында Уильям Генри Стэнли мен Элиза Джейн Гилдеаның баласы болып дүниеге келді; Элиза Ирландияның Ольстер штатының Тайрон графты Омахта дүниеге келді. 1891 жылы Стэнлилер Үстіңгі Фредерик көшесінде, Ливерпульдің сол ішкі қала аумағында, Джорджтың болашақ әйелі Энни Джейн Миллвардтың отбасында тұратын. Джордж Эрнест Стэнли мен Энни Миллвард 19 қарашада 1906 жылы Ливерпульдегі Санкт-Петер шіркеуінде (созылғаннан бері) үйленді. Стенли саудагер теңізшісі болғандықтан, кейбір санақ жазбаларында жоқ. Мими ата-анасы үйленуге жеті ай қалғанда дүниеге келген. Тағы төрт қызы болды: Элизабет Джейн ("Матер"; 19081976); Энни Георгина ("Нэнни"; 19111988); Джулия ("Джуди"; 19141958); және Харриет ("Харри"; 19161972). Қыздары дүниеге келгеннен кейін Стэнли теңізге шығуды тоқтатып, Ливерпуль мен Глазго буксирлік компаниясында сақтандыру тергеушісі болып жұмысқа орналасты. Ол отбасымен Ливерпульдің Аллертон маңындағы шағын үйде тұрды. Бітлздің өмірбаянын жазған Боб Спитцтің айтуынша, Мими Стэнли үйінде аналық рөлге ие болып, анасына көмектеседі және "желтоқсандық бау-бақша клубының кездесуіне бара жатқандай" киінеді. Леннонның достары кейінірек оның әпкесі барлық нәрсені әдептілікке, адалдыққа және қара мен аққа деген көзқарасқа негіздегенін айтты: "Сіз жеткілікті жақсы болғансыз немесе болмадыңыз". 1941 жылы Энни Стэнли қайтыс болды, ал Мими Джулияның көмегімен әкесіне қамқорлық жасау жауапкершілігін қабылдады. Басқа қыздар неке туралы ойлағанда, Смит өзінің "қасарысқан тәуелсіздігі" ұстанымынан туындаған қиындықтар мен оқиғалар туралы айтты және жиі үйленгісі келмейтінін айтты, өйткені ол "ас үйдің ыдысына байлануды" жек көреді. Ол Вултондағы ауруханада медбике болып жаттықты, кейін Манчестер мен Ливерпульде бизнесі бар өнеркәсіптік магнат болған Эрнест Викерстің жеке хатшысы болып жұмыс істеді. Ол "Ливерпуль қоғамының ғалымдары мен беделді адамдарын" көңіл көтере алу үшін бір күні Ливерпульдің "қадірлі маңындағы" үй сатып алуды ұзақ мерзімді жоспарлаған.
Неке және "мендипс"
1932 жылдың басында ол жұмыс істейтін аурухананың қарама-қарсысында тұратын және әр таңертең сүт таситын Джордж Смитпен танысады. Смит пен оның інісі Фрэнк Вултонда төрт ұрпақтан бері Смит отбасында болған сүт фермасы мен дүкенді басқаратын. Смит Мимиге ғашық бола бастады, бірақ оның бей-жайлығы мен әкесінің араласуы үнемі кедергі келтірді. Стенли ерлі-зайыптыларға тек ол немесе оның әйелі алдыңғы бөлмеде болған кезде ғана Ньюкасл жолындағы артқы бөлмеде отыруға рұқсат береді және тым кеш болмай тұрып, ол артқы бөлмеге кіріп, Смитке қатты дауыспен үйге бұйрық береді. Олар жеті жылға жуық уақыт бірге болды, бірақ Смит күтуден шаршады. Бір күні таңертең ауруханаға сүт жеткізіп келгеннен кейін, ол оған "немесе мүлдем ештеңе" деп, үйленуге ультиматум берді. Мими мен Смит ақыры 1939 жылдың 15 қыркүйегінде үйленді. Олар Ливерпульдің орта таптық ауданындағы Менлове даңғылы 251-де орналасқан Мендипс деп аталатын жартылай жеке үйді сатып алды. Менлов даңғылы Екінші дүниежүзілік соғыста қатты зақымдалған, Мимидің айтуынша, оған бақшаға түскен өрт сөндіруші бомбаларға жиі ылғал төсеу керек болған. Соғыс кезінде үкімет Смиттердің егіндік жерлерін соғыс жұмыстарына жұмсауға мәжбүр болды, ал Смит әскери қызметке шақырылды. Алайда ол үш жылдан кейін босатылып, соғыстың соңына дейін Спейкедегі ұшақ фабрикасында жұмыс істеді. Смиттің айтуынша, ол әуе шабуылының ортасында "аяғы мені көтеріп алып кете алатын жылдамдықпен" ауруханаға барды және оқтырмадан қашу үшін есіктерде жасырынуға мәжбүр болды. Смит кейінірек аурухананың сыртына құлап түскен парашютпен жүктелген минамен басталған бір оқиғаны еске алды: "Менің әпкем төсекте қалды, олар сәбиді төсектің астына қойды. Олар мені жертөлеге кіргісі келді, бірақ мен бұған келіспедім. Мен әкеме хабарласу үшін Ньюкасл жолынан қашып келдім. "Қалқаға түсіңдер!" - деп айқайлады күзетшілер. "Ой, тыныш болыңдар, - дедім мен оларға". Джулия Блэкпулге барып, Джонды үйіне алып кетеді, бірақ бірнеше аптадан кейін оны Смитке қайтарады. Джон кейін Мендипс тұрып кішкентай жатын бөлмеде, ол орналасқан үстінде есігі. Ол қамқор қамқор болса да, Смит күйеуі мен Джонның анасының тынысырақ әсеріне қарағанда өте қатаң болғандығымен танымал болды. Отбасы достары Смитті өсектей, шыдамсыз және кешірімсіз деп сипаттады, бірақ оның мысқыл сезімі де күшті екенін айтты. Ол Джонды жиі сынға алса, Джон оған әзіл-сықақ айтып жауап беріп, екеуі "айналасына айналып, бірге күлетін". Смит Джонға қысқа әңгімелер жинағын сатып алды, ал күйеуі оған бес жасында Ливерпуль Эхоның тақырыптарын дауыстап оқып, оқуға үйретті. 1949 - 1955 жылдары Смит Джонды әр жазда он сағат бойы жалғыз өзі автобуста Матер әпкесі мен оның отбасына Шотландияның солтүстік жағалауындағы Дарнесс қаласындағы Лох-Мидиге жақын орналасқан үйлеріне жіберіп тұратын. Смит сонымен қатар жыл сайын Кальдерстоунс паркіне бақ тойларына барады, онда Құтқарылу Армиясының оркестрі ойнады. Биконсфилд жолындағы Strawberry Field - бұл құтқарылу армиясының үйінің атауы, кейіннен Леннон оны Битлз тобының "Strawberry Fields Forever" әнінде мәңгілікке қалдырады. Кейінірек ол былай деді: "Джон Джордж деген ағасын жақсы көретін. Мен өзімді шетте қалғандай сезіндім. Олар менімен бірге шоколадты тақташа мен "Бақытты күн болсын" деген хат қалдырып кететін". Сол жерде тұратын студенттердің бірі Джон Кавилл болды. Кавилл пианинода ойнаған, бірақ үйде жоқ болғандықтан, ол гитара сатып алды; ол аккордтар туралы ештеңе білмейтінін мойындады: "Әкемнің скрипкасы болды және мен пиццакода ойнауға үйрендім, сондықтан гитараны алған кезде мен струндық күйлерді ойнадым, Джон [Леннон] де солай істеді ". Джордж Смит 1955 жылы маусым айында бауыр қан кетуінен қайтыс болды, оның өсиетінде 2000 фунт стерлинг қалдырылды. Үш жылдан кейін Джулия Менлов даңғылында кезекші емес полиция қызметкері Эрик Клэг басқаратын көлікпен соқтығысып қаза тапты. Смит апатты оқиғаға куә болмады, бірақ жедел жәрдем келгенше Джулияның денесінде истерикалық жылады. Клэг барлық айыптардан ақталды, оған сөгіс берілді және қысқа мерзімге қызметінен босатылды; Смит үкімді естігенде, ол "Құтқарушы!" деп айқайлады. Клэгте. Джон Леннон танымал болғаннан кейін Смит оны Ливерпуль акцентімен сөйлегені үшін сөгіп тастады, бірақ Леннон: "Бұл шоу-бизнес. Олар менің Ливерпульді көбірек сөйлейтінімді қалайды. Леннонның жұмысшы класы екендігі туралы әңгіме болғанымен, Пол Маккартни, Джордж Харрисон және Ринго Старр сияқты, ол кейінне...
Джон Леннон және музыка
Смит кейін Джонның алғашқы гитарын өзі сатып алғанын айтса да, шын мәнінде оны Джонның анасы сатып алды, өйткені Леннон оны бірнеше апта бойы үнемі мазалаған болатын. Джулия 5 фунт стерлинг құралын (£ теңестіріледі) өз үйіне апаруға мәжбүр болды, бірақ әпкесіне емес. Екі әйел бауырлас Джонның Quarrymen тобымен бірге Санкт-Петер шіркеуінде, Вултон мейрамханасында 1957 жылы 6 шілдеде алғаш рет өнер көрсеткенін көрді. Джулия ұлының өнер көрсететінін білген соң, шіркеудің артындағы даладан (қазіргі епископ Мартин мектебінің орны) музыка естіп, Смитті өзімен бірге тыңдауға тартты. Джон әпкесімен бірге келе жатқанын көріп, әннің сөздерін оның атын атап өзгертеді: "Ой, о, мынау Мими келе жатыр" Смит сол күні сахнада Джонды көргеннен кейін не ойлағанын екі нұсқада айтып берді: "Мен Джонды микрофонның алдында көргенімде қорқып қалдым" және "Оны сол жерде көру үшін Пунч сияқты қуаныштымын". Смит пен Джонның директорларының көмегімен Леннон Ливерпуль өнер колледжіне қабылданды, өйткені оның әпкесі музыкаға қызығушылық таныта бастағанына қарамастан, оның қандай да бір академиялық біліктілігі болуы керек деп талап етті. Ол Джонның топ құру идеясына қарсы болды және Пол Маккартниді "жұмысшы таптан" болғандықтан мақұлдамады, оны "Джонның кішкентай досы" деп атады. Кейін Джордж Харрисонмен кездескенде, ол оның қатты Ливерпуль акценті мен Тедди Бой киімдері үшін "оны жек көреді". Джон мен Пол жиі Мендипсте ән жазу үшін кездесіп, үйдің алдындағы шыны панельді верандада репетиция жасады, бұл оларға ойнауға рұқсат етілген жалғыз орын болды. Мими бірде өзінің інісі Стэнли Паркстен Джон мен Битлздің концертін көру үшін оны "The Cavern" театрына алып баруын сұрады. Алайда, ол айқайлап жатқан жасөспірімдерге толы жертөлеге түсіп, Паркске: "Оны [Леннонды] сыртқа шығарып жіберіңдер, оны сыртқа шығарып жіберіңдер! - Сахнадан түссін! Ол осында тұра алмайды, біз мұны тоқтатуымыз керек! Гамбургтегі топтың алғашқы резиденциясы оны ашуға салды, өйткені Леннонның оқуын жалғастыра беруін қалады, бірақ ол өзін табатын ақша сомасын тым асыра айтып, оны тыныштандырды. Ол Леннонның музыкадан шаршағанын үміттенді; жиі: "Гитара жақсы, Джон, бірақ сіз одан ешқашан өмір сүре алмайсыз" деп айтатын. Кейінгі жылдары Леннон оны осы сөзбен еске түсіріп, күміс тақтаға оның сөздерін жазып қалдырды. Кейіннен тақта туралы сұрағанда, Леннон оны өзіне емес, күйеуіне жасатқан деп жауап береді. Леннонның өлімінен кейін Оно мен Шон Леннон Смитке Ливерпульде жолыққан, ол жүрек ауруынан қарындасы Эннидің үйінде тұрған. Ол: "Шон Джонға барлық жағынан ұқсайды, оның көрінісі мен мінез-құлқы Джонның әзіл-сықақ сезімінен тұрады. Егер ол музыкадан аулақ болса, бәрі жақсы болады". Кейін Оно "Мендипс" атты кітапты сатып алып, Ұлттық қорға сыйға тартты. Ол Леннонның өмір сүрген 1950 жылдары сияқты көрінуі үшін жаңартылды, ал Оно көпшілікке ашылғанға дейін оны аралады. Леннондар ұлымен бірге 1965 жылдың жазында оған келіп, бұл үйге соңғы рет үш адам бірге барды. Кейінірек Леннон әпкесіне MBE медалін берді, бірақ кейін оны наразылық ретінде қайтару үшін қайтарып алды. Леннон Смитке аптасына 30 фунт стерлинг (£190 теңгені) берді, бірақ Леннонның бірінші әйеліне анасына да осындай сома беріліп жатқанын білгенде, ол Леннонның үйіне телефон соғып: "Синтияның анасы не істеді? Джонмен сөйлескенде, менің қатты, қатты ашуланғанымды айт", - деп, телефонын қояды. Леннон 1971 жылы Нью-Йоркке көшіп барды және Англияға қайта оралмады. Бірнеше отбасы мүшелерімен байланыссыз болса да, ол онымен тығыз байланыста болып, апта сайын телефон арқылы сөйлесіп отырды. 1981 жылы Оңтүстік теледидар репортері Кристофер Пикокпен сұхбаттасқанда Смит Леннон өлтірілгенге дейінгі түнде онымен телефон арқылы сөйлескенін айтты. Ол үйін сағынғанын және Англияға сапар шегуді жоспарлап отырғанын айтты. Леннон қайтыс болғаннан кейін Смит үйдің иесі ешқашан оған берілмегенін білгенде ашуланды, бұл Ононың үйге ие болғанын және оны кез келген уақытта сата алатынын білдірді.
Өлім
Смит 1991 жылы 6 желтоқсанда 85 жасында, көмекші медбике Линн Варко үйінде күтімде болған кезде қайтыс болды. Смит ваннада құлап қалған, сондықтан Варко оны төсегіне апарып, Смит Шейне Стоуксты тыныс алуды бастады. Варконың айтуынша, оның соңғы сөзі "Қош келдің, Джон". Стенли әпкелерінің ішіндегі ең үлкені болғанмен, Смит қайтыс болған соңғысы болды. Синтия, Шон және Оно оның жерлеу рәсіміне 1991 жылдың 12 желтоқсанында қатысты: Маккартни, Харрисон және Старр гүлдермен аранжировка жасады. Синтия мен Смит арасындағы қастыққа қарамастан, Варко Синтияның бүкіл жерлеу кезінде жылағанын еске алды және Смит әрқашан ол туралы жағымды сөйлегенін айтты. Оның күлінің қайда екені белгісіз. Оно Смиттің үйін кремация күні сатуға ұсынды; ол 1994 жылы қиратылды, сондықтан төрт бөлмелі үйді сол жерге салуға болады. Жаңа үйдің аты "Imagine" болды.
Фильмдегі суреттер
Смит "Битлздің тууы" (1979), "Джон мен Йоко: махаббат тарихы" (1985), "Өмірінде: Джон Леннонның тарихы" (2000) фильмдерінде және Кристин Скотт Томас "Жерде жоқ бала" (2009) фильмдерінде бейнеленген.