Джаз сазгері Джеймс Оскар Смит (1928-2005) туралы ақпарат. Hammond B3 органын танымал етіп, джаз бен соул музыкасын байланыстырды. NEA Jazz Masters жүлдесінің иесі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық джаз органында ойнаушы (1928–2005)
American jazz organist (1928–2005)
Джеймс Оскар Смит (8 желтоқсан 1928 – 8 ақпан 2005) – американдық джаз музыканты, ол Хэммонд B-3 органының танымалдылығын арттыруға көмектесіп, джаз бен 1960-шы жылдардағы соул музыкасы арасында байланыс жасады. 2005 жылы Смит Ұлттық өнер қорынан (NEA) «Джаз шеберлері» сыйлығымен марапатталды, бұл Американың джаз музыканттарына берілетін ең жоғары наградасы.
James Oscar Smith (December 8, 1928 – February 8, 2005) was an American jazz musician who helped popularize the Hammond B 3 organ, creating a link between jazz and 1960s soul music. In 2005, Smith was awarded the NEA Jazz Masters Award from the National Endowment for the Arts, the highest honor that America bestows upon jazz musicians.
Алғашқы жылдар
Джеймс Оскар Смит Пенсильвания штатының Норристаун қаласында дүниеге келді. Алты жасында ол әкесімен бірге клубтарда ән-би нөмірлерін орындады. Ол өздігінен фортепианода ойнауды үйренді. Тоғыз жасында Смит Филадельфия радиосының таланттар конкурсында буги-вуги пианиношысы ретінде жеңіске жетті. АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызметтенгеннен кейін, 1948 жылы ол музыкалық білімін одан әрі жалғастырды, бір жыл Корольдік Гамильтон музыка колледжінде, ал 1949 жылы Филадельфиядағы Лео Орнштейн музыка мектебінде оқыды. 1951 жылы ол Хаммонд органын зерттей бастады. 1951 жылдан 1954 жылға дейін ол Дон Гарднер және Сонотон сияқты Филадельфия R&B тобында фортепианода, содан кейін органмен ойнады. 1954 жылы Уайлд Билл Дэвистің ойнағанын естігеннен кейін ол толығымен органға көшті.
James Oscar Smith was born in Norristown, Pennsylvania. He joined his father doing a song and dance routine in clubs at the age of six. He began teaching himself to play the piano. When he was nine, Smith won a Philadelphia radio talent contest as a boogie woogie pianist. After a period in the U. S. Navy, he began furthering his musical education in 1948, with a year at Royal Hamilton College of Music, then the Leo Ornstein School of Music in Philadelphia in 1949. He began exploring the Hammond organ in 1951. From 1951 to 1954, he played piano, then organ in Philly R&B bands like Don Gardner and the Sonotones. He switched to organ permanently in 1954 after hearing Wild Bill Davis.
Мансап
Ол өзінің алғашқы Hammond органын сатып алып, жаттығу үшін қойма жалдады және бір жылдан сәл астам уақыттан кейін көзге шықты. Филадельфиядағы клубтың бірінде оның ойнағанын естіген Blue Note-тың Альфред Лайон оны дереу лейблға шақырып алды, ал оның екінші альбомы "The Champ" Смитті джаз әлеміндегі жаңа жұлдыз ретінде таныстырды. Ол жемісті жазбалар жасаған музыкант болды және 1956 жылдан бастап сегіз жылдың ішінде Blue Note үшін шамамен қырық сессия жазды. Осы кезеңдегі альбомдарының ішінде "The Sermon!", "House Party", "Home Cooking'", "Midnight Special", "Back at the Chicken Shack" және "Prayer Meetin'" бар. Джимми Смит триосы "When Johnny Comes Marching Home" және "The Sermon" әндерін "Get Yourself a College Girl" (1964) фильмінде орындады. 1970 жылдары Смит Лос-Анджелестің Солтүстік Голливуд ауданында, 12910 Victory Boulevard мекенжайындағы жеке кешкі клубын ашып, онда Кенни Диксон (добыл), Герман Райли және Джон Ф. Филлипс (саксофон) пен гармоника/флейташы Стэнли Берренспен бірге тұрақты түрде ойнады. 1972 жылы жазылған "Root Down" альбомы кейінгі фанк және хип-хоп музыканттарына зор ықпал еткендігі үшін маңызды туынды саналады және клубта тікелей жазылған, бірақ басқа музыканттар тобымен.
He purchased his first Hammond organ, rented a warehouse to practice in and emerged after little more than a year. Upon hearing him playing in a Philadelphia club, Blue Note's Alfred Lion immediately signed him to the label and his second album, The Champ, quickly established Smith as a new star on the jazz scene. He was a prolific recording artist and, as a leader, dubbed The Incredible Jimmy Smith, he recorded around forty sessions for Blue Note in just eight years beginning in 1956. Albums from this period include The Sermon!, House Party, Home Cooking', Midnight Special, Back at the Chicken Shack and Prayer Meetin'. The Jimmy Smith Trio performed "When Johnny Comes Marching Home" and "The Sermon" in the film Get Yourself a College Girl (1964). In the 1970s, Smith opened his own supper club in the North Hollywood neighborhood of Los Angeles, California, at 12910 Victory Boulevard and played there regularly with Kenny Dixon on drums, Herman Riley and John F. Phillips on saxophone; also included in the band was harmonica/flute player Stanley Behrens. The 1972 album Root Down, considered a seminal influence on later generations of funk and hip hop musicians, was recorded live at the club, albeit with a different group of backing musicians.
Кейінгі мансап
Холли Максвелл, сол кезде Холли Максвелл деп аталған, 1970-ші жылдардың соңында екі жыл бойы Смитпен вокалист болып жұмыс істеді. Оңтүстік Африка гастрольдері барысында олар 1978 жылы "Jimmy Smith Plays for the People" альбомын жазды. Смит 1980-ші және 1990-шы жылдары мансабын жаңартты, қайтадан Blue Note және Verve, сондай-ақ Elektra және Milestone лейблдары үшін жазбалар жасады. Дегенмен, тур басталар алдында Смит 2005 жылдың 8 ақпанында Скотсдейлдегі үйінде қайтыс тапты, оны менеджері Роберт Клейтон тапты. Ол табиғи себептерден ұйықтағанда көз жұмды.
Holle Thee Maxwell, then known as Holly Maxwell, was Smith's vocalist for two years in the late 1970s. During a South African tour, they recorded the album Jimmy Smith Plays for the People in 1978. Smith had a career revival in the 1980s and 1990s, again recording for Blue Note and Verve, and for Elektra and Milestone. However, before the tour began, Smith died on February 8, 2005, at his Scottsdale home, where he was found by his manager, Robert Clayton. He died in his sleep of natural causes.
Музыкалық стиль
Электр органын джазда Фэтс Уоллер, Граф Бейси, Уайлд Билл Дэвис және тағы басқалар қолданғанмен, Смиттің Хаммондтағы виртуоздық импровизациялық шеберлігі электр органын джаз және блюз аспабы ретінде танымал етуге ықпал жасады. Кейін Смит Medeski, Martin & Wood және Beastie Boys сияқты топтарға әсер етті, олар Root Down альбомынан "Root Down (and Get It)" әнінің бас партиясын үлгі ретінде алып, өздерінің "Root Down" хитінде Смиттің есімін атады. Смитті көбінесе эсид-джаздың әкесі деп атайды, ол осы бағыттың өзінің орган стилін шағылыстыратынын көруге жесті. 1990 жылдары Смит өзінің Сакраментодағы мейрамханасындағы концерттерінен демалып, Нэшвиллге сапар шекті. Сол жерде, веб-мастердің көмегімен, өзінің соңғы Verve альбомын – Dot Com Blues-ті шығарды. 1999 жылы Смит Incredible! (Смиттің 1960 жылдардағы лақап аты) атты концерттік альбомының екі трегінде өнер көрсетті, ол кезде 28 жастағы органшы, шәкірті Джои ДеФранческомен бірге. Смит пен ДеФранческоның бірлескен Legacy альбомы Смит қайтыс болғаннан кейін, 2005 жылы жарық көрді.
While the electric organ had been used in jazz by Fats Waller, Count Basie, Wild Bill Davis and others, Smith's virtuoso improvisation technique on the Hammond helped to popularize the electric organ as a jazz and blues instrument. Later, Smith influenced bands such as Medeski, Martin & Wood and the Beastie Boys, who sampled the bassline from "Root Down (and Get It)" from Root Down—and saluted Smith in the lyrics—for their own hit "Root Down". Often called the father of acid jazz, Smith lived to see that movement come to reflect his organ style. In the 1990s, Smith went to Nashville, taking a break from his ongoing gigs at his Sacramento restaurant which he owned and, in Music City, Nashville, he produced, with the help of a webmaster, Dot Com Blues, his last Verve album. In 1999, Smith guested on two tracks of a live album, Incredible! (Smith's nickname during the 1960s) with his protégé, Joey DeFrancesco, a then 28 year old organist. Smith and DeFrancesco's collaborative album Legacy was released in 2005 shortly after Smith's death.