Кіріспе

Француз елшісі Марк Антуан Рене де Войер, маркиз де Полми және маркиз д'Аргенсон (1757) (22 қараша 1722, Валенсиан, 13 тамыз 1787) - Швейцария, Польша, Венеция және Киелі орындағы француз елшісі, кейіннен Соғыс министрі болды. Ол сондай-ақ кітапхана сүйгіш және өнер туындыларын жинаушы ретінде танымал болды.

Өмірбаян

Марк Антуан Рене де Войер - Рене Луи де Войер де Полми, маркиз д'Аргенсонның жалғыз ұлы. Оны өзінің ата-бабасы Марк Ренемен немесе оның ата-бабасы Марк Ренемен немесе оның туысы Марк Рене де Войер д'Аргенсонмен (1721-1782) шатастыруға болмайды. Парламентте кеңесші болып тағайындалды (1744), және maître des requêtes (1747), ол әкесімен бірге сыртқы істер министрлігінде және оның ағасы Марк Пьермен бірге соғыс министрлігінде болды. Осы тәжірибені мойындау үшін оған әскерлер мен бекіністерді тексеру тапсырылды және елшілікке жіберілді Швейцарияға (1748). 1750 жылы ол король Людовик XV-нің тұрақтарын басқаруға тағайындалды және 1754 жылы Винсенс сарайының губернаторы болып тағайындалды. Швейцариядан басқа, ол Польшада, Венецияда және Киелі орында Франция елшісі болып қызмет етті. Ол 1757 жылы мадам де Помпадурдың ықпалымен соңынан әскери министр болып тағайындалған. Жеті жылдық соғыс басталғаннан кейін бұл лауазымға ие болу өте қиын болды, ол 1758 жылы 23 наурызда отставкаға кетті. Ол белгілі библиофил және өнер жинаушы болды, оның жеке үміті, оның естеліктерінде баяндалғандай, Бэтимент дю Ройдің директоры болып тағайындалды, бұл пост Mme de Pompadour-дің өте қабілетті ағасына берілді. Ол 1750 жылы Аньерде, өзінің адал ағайындысын ренжіп, сарайға тон орнату және солтүстік қайта өрлеу шеберлерінің шығармаларын жинау үшін, шығындармен сарай салдырды. 1748-58 жылдары ол марксанд-мэрсиер Лазар Дювоның күнделігінде бірнеше рет пайда болады, ол көбінесе француздық алтын қоладан жасалған рококодағы қытайлық келадон фарфорын сатып алады, тіпті Дювоға өзінің жеке коллекциясынан өзінің дәміне сәйкес орнатылатын үлгілерді әкеледі. 1769 жылы қаржы мәселесімен үйді сатуға мәжбүр болды. Оның кітапханасы жеке тұлғаның ең жақсы жинақтарының бірі болды. Оның ішінде 100 000-ға жуық кітап бар еді. Ол кітапхананы өзі каталогтады, өзінің біліктілігі мен дәміне ие құжаттарды жазып немесе жазып отырды. Кітапхананы 1785 жылы корольдің ағасы Артуа граф сатып алды, ол Аргенсонға оны өмір бойы сақтауға рұқсат берді. Бұл кітапхана Bibliothèque de l'Arsenal-дың негізін құрады, өйткені ол артиллерияның ұлы шебері ретінде Арсеналды өзінің кітапханасын орналастыру үшін қолданған.

Әдеби шығармалар мен академиялық лауазымдар

Ол 1775 және 1778 жылдар аралығында 40 октавалық томда жарық көрген Bibliothèque universelle des romans романдарының жинағын жоспарлады, оның ішінде кейбір өз жазбалары бар. Оның жеке романдары 1782 жылы Choix de petits romans de différents genres деп жарияланды. Сондай-ақ, ол өзінің кітапханасынан үзінділер бар Mélanges tirés d'une grande bibliothèque (69 том, 1779-1787) жинағын шығарды. Ол өлгеннен кейін кітапханасының таралуына тыйым салды: оны граф д'Артуа (кейіннен Карл X) сатып алды және Париждегі Bibliothèque de l'Arsenal (қазіргі Bibliothèque nationale de France) ядросын құрды. Ол 1748 жылы Француз академиясының, сондай-ақ Ғылым академиясының және Академияның жазулары мен әдемі хаттарының мүшесі болып сайланды.