Кіріспе

Лаулор аралы немесе Лаулор аралы - Канаданың Новая Шотландия штатының Шығыс тұсындағы Галифакс портының аузына жақын орналасқан шағын арал. Бұл 1866-1938 жылдар аралығында иммиграция үшін ірі карантиндік нысан болған және бүгінде ол МакНабс аралы провинциялық парк қорығының бөлігі ретінде Жаңа Шотландияның табиғи ресурстар департаментіне тиесілі.

География

Шамамен 55 гектар (136 акр) өлшейтін бұл аймақ Шығыс өткеліндегі МакКормакс жағажайдың қарсысында, Галифакс аймақтық муниципалитетіндағы МакНабс аралының шығысында орналасқан. Аралдың бетін орман баурап, онда бұғы мен көгершіндердің мекені орналасқан.

Тарих

Микмактар жаз айларында аралды мезгіл-мезгіл мекендеген және арал мен құрлық арасындағы судың тар жолағын білдіретін аралдың айналасындағы аумақты "Туитнуик" деп білген. 1749 жылы Галифакс қаласына негіз қалаудан кейін, 1750 жылы 30 қыркүйекте капитан Томас Блоссқа Галифакс гаваньында арал берілді, кейін оның есімі берілді. Блос аралы 19 ғасырдың аяғына дейін арал үшін қолданылған көптеген атаулардың бірі болды, содан кейін ол кеңінен Лаулор аралы деп аталды. 1758 жылы арал Вебб аралы деп аталды. 1792 жылы ол Каролл аралы деп аталды. 1821 жылы Джеймс Лаулор, аралдың иегері, оның қойларын ұрлаған адамды айыптау үшін сыйлық ұсынды. Бұл хабарламада арал Макнамара аралы деп аталады. Томас Чандлер Галибуртон 1829 жылы аралды Дуган аралы деп атайды. Көп ұзамай арал Уоррен аралы деп аталды. Лаулордың аралдағы шаруашылық қызметі нәтижесінде арал оның атымен аталды. 1864 жылы Америка Азамат соғысы кезінде Конфедерация әскери-теңіз блокадасы арқылы Лаулор аралынан шығыс өткел арқылы өтеді, оны үлкен кемелер сирек пайдаланады, солтүстік әскери-теңіз күштерін қуып кетуден қашу үшін.

Карантиндік станция

1866 жылы МакНабс аралында SS Англиядан шыққан жолаушылардан холераның өлімге әкелген індеті басталғаннан кейін, Новая Шотландия үкіметі Лаулор аралында карантиндік станция құру туралы акт қабылдады. Сатып алуды 1867 жылы жаңа Канаданың федералды үкіметі өз мойнына алды, бірақ аралдың жоқ иелерін табу қиындықтары станцияның құрылуын 1870 жылға дейін кешіктірді. Көптеген жергілікті тұрғындар (негізінен Шығыс өткел жағында) үйлеріне жақын жерде жұқпалы аурулар болуына наразылық білдірді; кейбіреулер далаға ұшып, үйлеріне су кіретін микробтардан қорқады. Көптеген порт қызметкерлері мен дәрігерлер де бұл идеяға қарсы болды, өйткені Лаулор аралында табиғи бұлақтар мен тұщы су жоқ, сонымен қатар қыста мұз ағыны қайықтарды әкелуге қиындық туғызады. Алғашқы карантин қызметкері доктор Уильям Уиквайр болды, ол доктор Госсиптің құзыреттілігі үшін белгісіз мерзімге тоқтатылғаннан кейін карантин міндеттерін өз мойнына алды. Көп ұзамай осы міндеттерді доктор Норман МакКей өз бақылауына алды. 1900 жылға қарай, билік өкілдері аралда терең су кемені, жай су кемені (Шығыс үңгір жағында), екі аурухана мен сауықтыру ғимараты, дезинфекциялық автоклав, инелі моншалар, бактерияларды диагностикалау зертханасы, бірінші, екінші және үшінші сыныпты ұстау залы, жедел жәрдем ғимараты, көптеген тұрғын үйлер мен қызметкерлердің тұрғын үйлері; сонымен қатар, МакНабс аралында "ұзын сарай" немесе "неміс ауруханасы" деп аталатын ғимарат алынып тасталды және аралдың батыс жағында қайта құрастырылды. Ғимараттар қыстауға жарамсыз болды, бірақ 1908 жылы қыстауға жарамды аурухана мен электр станциясы салынды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан көп ұзамай, Шығыс өткелінен су асты кабелі орнатылды, ол Дартмуттан қуат алды және құрлықтың ең биік нүктесінде, 20 жыл бұрын салынған қатып қалмайтын цемент цистернасының жанында, 360 000 литрлік (80,000 императорлық галлон) су мұнарасы тұрғызылды, осылайша аралда тұщы судың тұрақты ағыны мәселесі шешілді. Медицина ғылымының жетістіктерімен, пенициллин мен вакцинация бағдарламаларының ашылуымен, ірі жұқпалы аурулар қазір қоғамдық денсаулыққа қауіп төндірмейтін болды, ал Лаулор аралын карантиндік станция ретінде шұғыл пайдалану тез төмендеді. 1920 және 1930 жылдары жалақы, керек-жарақтар мен қызметтердің құны Лаулор аралында кішігірім жұқпалы ауруларды карантинге қоюдың пайдасынан асып түсті. Құны телефон ақысы, киім-кешек, дәрі-дәрмек пен медициналық құрал-жабдықтар. 1926 жылғы Париж халықаралық санитарлық конвенциясынан кейін, Канада денсаулық сақтау министрінің орынбасары 1936 жылы аралда карантинге жатқызылған науқастарды орналастыруды тоқтататынын шешті. Алайда 1938 жылы 21-кемежайдың медициналық қызметкерлері пароходтың теңізшісінде талманы анықтаған кезде Лаулор аралы соңғы рет аурудың таралуын болдырмау үшін пайдаланылды. Кемешілер мен ауру жұқтырған медициналық қызметкерлер аралда карантинге алынып, емделді. Лаулор аралының орнына үкімет 21-ші айлақтың көші-қон терминалында карантиндік орынды пайдаланып, 1938 жылы Галифакстың солтүстік шетіндегі бұрынғы Рокхед түрмесінде оқшаулау бөлімшесін құрды. Бұл аралды Канада үкіметі Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Еуропадан келген әскери қызметшілер әкелген венериялық ауруларды емдеу үшін медициналық станция ретінде пайдалануға сатып алған. Бүгінде ол МакНабс аралы провинциялық парк қорығының бір бөлігі болып табылады.

Толстой

Сергей Толстой, жазушы Лео Толстойдың үлкен ұлы, 1899 жылы Ресейден 2000 басқа адамдармен бірге SS Superior көлінде Галифаксқа келді. Олар өздерін Духоборлар деп атады, рухтар күрескерлері, патшалық автократияның жер аударылуынан шыққан бейбітшілік қауымы. Олар практикалық жаттығудан кейін сары карантиндік жалаушаны көтеру туралы нұсқауларды орындады. Содан соң кеме аралдың солтүстік-батыс шетіндегі терең су айлағына бағытталды. Толстой олардың атынан әрекет етті және осы уақыт ішінде Грос-Иль карантиндік станциясынан демалыста болған доктор Фредерик Монтизамберттің тікелей нұсқауларын орындады. Олардың тұруы үш аптаға созылды. Жататын орын аз болды, ал Духоборлар жалдамалы мердігерлердің жаңа қамауда ұстау орталығын салып жатқанын тапты. Ресейден келген жаңа тұрғындар жоғары жалақымен жігерленіп, үшінші сыныптағы науқастар үшін жаңа қамауға алу орталығына қажетті екі қабатты қосымша ғимарат салды. Толстой граф пен арал өкілі Гай Карлтон Джонстың айырмашылықтары болса да, Сергей өзінің естеліктерінде жер мен өсімдіктерді Сібірмен салыстырып, кішкентай арал мен Галифаксты ыңғайлы қысқа уақытқа қалдырды. Жергілікті халигониялықтар осы духоборларды ерекше санағандықтан, әйелдер пісірген шұраны жақсы көретін. Канададағы алғашқы Доухобор тууы Лаулор аралында болған кезде болды.

Құпиялық

Лаулор аралында түсініксіз мәселе - холера, талма және қызылшадан өлім-жітімдер санының көп болуы. Солтүстік шетінде сегіз ғана қабір белгісі болса да, Харвуд қорымы туралы мұрағаттық деректер жоқ сияқты, өйткені бұл жоғалған қабірлер үшін жер белгілері немесе карта аңыздары жоқ.

Бүгін

Лаулор аралы 1950 жылдары соңғы үй шаруасындағы отбасы кеткеннен бері бос және ешкім тұрмайды. Станцияның жабылуы кеңінен қираған, негіздері шашырап, құбырлар цистерналарының іздері қалды. Қалғандары тотығады, бірақ екі қабырғалы үлкен болат автоклав пен қазандық киім мен жүкті жоғары қысымды бумен зарарсыздандырады, солтүстік-батыс жағалауда, бір кездері кемежайдың жанында. Жақын жерде моншақ үйі мен әкімшілік сарайдың іргетастары орналасқан. Арал МакНабс аралы провинциялық парк қорығының бөлігі болып табылады, бірақ жұртшылыққа ашық емес.