Кіріспе
Ричард Дьюк:Ричард Дьюк (13 маусым 1658 - 11 ақпан 1711) - ағылшын дін қызметкері және ақыны, Реставрация дәуіріндегі Тори жазушыларымен байланысты.
Richard Duke (13 June 1658 – 11 February 1711) was an English clergyman and poet, associated with the Tory writers of the Restoration era.
Өмір
Ол Лондонда Ричард Дьюктің ұлы болып дүниеге келді және 1670 жылы Вестминстер мектебінде оқыды. 1675 жылы Кембридждегі Тринити колледжіне сайланды және B. 1678 жылы А. А. 1682 жылы М. А. Ол сарай қызметкерлері, драматургтар мен актерлермен араласты және жалпы сүйікті болды. Джеймс II таққа отырмас бұрын ол қасиетті тәртіпке кіріп, 1687 жылы Лестерширдегі Блабидің ректориясына ұсынылды. 1688 жылы ол Глостер соборының пребендариі болды, көп ұзамай Глостердің прокторы және королева Аннаның капелланы болды. 1707 жылы маусымда Винчестер епискобы Джонатан Трелоуни герцогты өзінің капелланы етіп тағайындады, ал 1710 жылы шілдеде оны Уитни, Оксфордширдің тірілеріне ұсынды. 1711 жылы 10 ақпанда кешкі ойын-сауықтан оралған ол келесі күні таңертең өз төсегінде өлі болып табылды. Фрэнсис Атербери мен Мэтью Прайор оның жақын достарының қатарында болды, ал 16 ақпанда Джонатан Свифт өзінің "Стеллаға арналған журналында" Дьюктің өлімін жазды, оны ақыл-ойлы адам деп сипаттады.
Шығармалары
Ол көбінесе сатирикалық өлеңдер жазған, оларды тек кейде ішкі дәлелдермен ғана анықтауға болады. Дьюктің шығармалары арасында Тит Оутс туралы Натанаэль Томпсон басқан қаққыр сатирасы болды, ол Оутс туралы панегирик, ол 1679 жылы Рождествода шығарылған, 1680 жылдың тамызының соңында, капитан Уильям Бедлоның өліміне байланысты жерлеу көз жастары. Ол 1681 жылдың қыркүйегінде Кембриджде королеваға мақтау айтты. Роскомонның 4-ші графы Вентворт Диллонмен бірге герцог батыстағы прогресс деп аталатын кезінде Монмут герцогiне бірнеше лампондар жазды. Ол 1683 жылы Троицаның мүшесі болған кезде Данияның принсі Георг пен Леди Аннаның үйлену тойы туралы "Ода" жазды. Карл II қайтыс болғанда ол "Егер кешірімді Муза" басталатын өлең шығарды. Ол Овидийдің бірінші кітабының бесінші элегиясын, Хорацийдің төртінші және сегізінші одаларын, екінші кітабын аударды. ; III кітабының тоғызыншы одасы (Хораций мен Лидия) және Теокриттің Циклоп, XI идилиясы, Джон Драйден үшін, ол онымен достық қарым-қатынаста болған көрінеді, бірақ ол оны басқа жерде "Абсалом мен Ахитофелдің белгісіз авторы" деп атады. Ол оны Тройл мен Крессиданы бейімдегені үшін өлеңінде мақтады; сонымен қатар Томас Кричті (Лукрециан үшін), Нел Ли, Томас Отуэй және Эдмунд Уоллер. Ол 1683 жылы Овидийдің екі хатын аударды. Ол бірнеше түпнұсқа латын өлеңдерін және Ювенальдің төртінші сатирасын аударған. Драйденнің үшінші "Мисселлани" 1693 жылы екі махаббат әнін анонимді түрде жазды. Оның "Азаматтық соғысты жек көруі" "Англия халқына" деген өлеңінде көрініс тапқан. Оның Драйден "Мисселлан" өлеңдерінің бірі "Флориана" 1684 жылы Саутгемптон графнатын атап өтті. Оның үш уағызы бөлек жарияланды, ол Блабидің ректоры және Глостердің пребендары болған кезде. 1714 жылы Оксфордта Фельтонның мақтаған он бес уағызынан тұратын шағын том шығарылды. Дьюктің "Көптеген оқиғалар туралы өлеңдері" 1717 жылы жинақталып, Роскоммонның өлеңдерімен бірге жарық көрді, оның ішінде "The Review" басылымының үзінді басылымы бұрын ешқашан басылмаған деп жарияланды. Джейкоб Тонсон бұл кітапты Драйденнің "Абсалом мен Ахитофел" романы жарық көргеннен кейін жазғанын айтады. 1681 жылдың қараша айында оны жазуға оны сол кездегі Йорк герцогының хатшысы болған Шеридан мырза көндірген. Бірақ герцог, Шеридан мырзаны өзінің қаламдарын соттағы басқа партиядан шыққан бірнеше адамға қарсы қолданатынын көріп, оны тоқтатты және оны қазір басып шығарылғандай қалдырды.
He complimented the queen at Cambridge, September 1681. With Wentworth Dillon, 4th Earl of Roscommon, Duke wrote several lampoons on the Duke of Monmouth during his so called progresses in the west. He wrote in 1683, while a fellow of Trinity, an ‘Ode on the Marriage of Prince George of Denmark and the Lady Anne.’ On the death of Charles II he produced a poem beginning ‘If the indulgent Muse,’ &c.
He translated the fifth elegy of Ovid's book i., the fourth and eighth odes of Horace, book ii. ; the ninth ode (Horace and Lydia) of book iii., and the Cyclops, idyl xi., of Theocritus, for John Dryden, with whom he appears to have been on terms of friendship, although he addressed him elsewhere as ‘the unknown author of “Absalom and Achitophel.”’ He praised him in a poem for his adaptation of Troilus and Cressida; he also complimented Thomas Creech (for his Lucretius), Nathaniel Lee, Thomas Otway, and Edmund Waller. He translated two of Ovid's epistles in 1683. He wrote several original Latin poems and a translation of Juvenal's fourth satire. To Dryden's third ‘Miscellany,’ 1693, he contributed anonymously two amatory songs. His ‘Detestation of Civil War’ is expressed in a poem ‘To the People of England.’ One of his Dryden ‘Miscellany’ poems, ‘Floriana,’ had in 1684 celebrated the Countess of Southampton. Three of his sermons were separately published, while he was rector of Blaby and prebendary of Gloucester. A small volume of fifteen sermons, praised by Felton, was issued at Oxford in 1714. Duke's ‘Poems upon Several Occasions’ were collected in 1717, and published in conjunction with those of Roscommon, including the fragmentary beginning of ‘The Review,’ declared to have been never before printed. Jacob Tonson says that it was written ‘a little after the publishing of Mr. Dryden's “Absalom and Achitophel,”’ November 1681; ‘he was persuaded to undertake it by Mr. Sheridan, then secretary to the Duke of York; but Mr. Duke, finding Mr. Sheridan designed to make use of his pen to vent his spleen against several persons at court that were of another party than that he was engaged in, broke off proceeding in it, and left it as it is now printed.’