Кіріспе
Salvatore Fiume; 23 қазан 1915 - 3 маусым 1997), итальяндық суретші, мүсінші, сәулетші, жазушы және сахналық дизайнер. Оның туындылары әлемдегі ең маңызды мұражайларда сақталады, соның ішінде Ватикан мұражайлары, Санкт-Петербург Эрмитажы, Нью-Йорк қаласының Заманауи өнер мұражайы, Мәскеудегі Пушкин мұражайы және Миланның Заманауи өнер галереясы.
Salvatore Fiume (23 October 1915 – 3 June 1997) was an Italian painter, sculptor, architect, writer and stage designer. His works are kept in some of the most important museums in the world, among which the Vatican Museums, the Hermitage of Saint Petersburg, the Museum of Modern Art of New York City, the Pushkin Museum of Moscow and the Galleria d'Arte Moderna of Milan.
Өмірбаян
Сальваторе Фиуме 1915 жылы Сицилияның Комисо қаласында дүниеге келген. Он алты жасында өнерге деген құлшынысы мен ықыласының арқасында Урбинодағы кітап иллюстрациясы жөніндегі Корольдік институтына оқуға стипендия алды. Ол оқуын жиырма бір жасында аяқтап, Миланға көшіп барды, онда ол Сальваторе Квазимодо, Дино Бузати және Рафаэле Карриери сияқты зиялы адамдармен және суретшілермен байланысқа келді. 1938 жылы, жиырма үш жасында, Фиуме Ивреаға көшіп барды, онда ол Адриано Оливетти демеушілігімен және қадағалауымен шыққан Мәдени журналдың (Техника және ұйым) көркемдік директоры болды; осы уақыт ішінде ол өзінің алғашқы табысты әдеби шығармасын, 1943 жылы Миланда редактор Бьянки Джовини шығарған Viva Gioconda! романын жазды. Ол қатысқан әдеби шеңбер ынталандыратын болса да, ол өзін сурет салуға көбірек арнағысы келді, ал 1946 жылы Ивреяны тастап, Комодан алыс емес Канцодағы XIX ғасырдағы жібек фабрикасына қоныстанды. Сол жылы Миланда өнер сыншысы Рафаэле Карьериге және метафизикалық суретші Джорджо де Чириконың інісі суретші және жазушы Альберто Савиниоға темперамен және үнді сиясымен жасалған суреттер топтамасы көрсетілді. 1949 жылы Миландағы Боромини галереясында өзінің алғашқы ресми көрмесін өткізді, оған Изоле ди статуя және Ситта ди статуя кірді. Бұл сыншылардың үлкен қызығушылығын тудырды және оның халықаралық мәдени және көркем институттармен байланысқа түсуіне әкелді; Мұнда суретшінің туындыларын Нью-Йорк қаласының қазіргі заманғы өнер мұражайының директоры Альфред Х. Барр кіші өзінің мұражайында көрсету үшін сатып алды, сондай-ақ Миланның Джукер коллекциясы. Келесі жылы, 1950 жылы, ол Венеция биенналесіне өзінің триптихті Isola di мүсінін көрсетуге шақырылды, бұл оған өмірде қақпақ болды. Сол жылы оны архитектор Джио Понти 48х3 метрлік үлкен жұмысты жасауға шақырды, ол 1956 жылы Массачусетс штатының Нантакет қаласында батып кеткен әйгілі және сәнді мұхит кемесінің Andrea Doria бірінші сынып залына орнатылатын болды. "Италия аңыздары" деп аталатын үлкен картинада XV және XVI ғасырлардағы итальян шедеврлеріне бай қайта өрлеу дәуіріндегі қала бейнеленген. 1949 жылы ол он үлкен картиналар циклында жұмыс істеп жүрді, оған өнеркәсіпші Бруно Буитони, аға тапсырыс берді, ол 1952 жылы аяқталды; Фиумнің Ренессанс кескіндемесіне, әсіресе Пьеро делла Франческа мен Паоло Уччеллоға деген қызығушылығы осы жұмыстардан көрінеді. 1953 жылы Нью-Йорк журналы Life and Time оған Манхэттен мен Нью-Йорк шығанағының қиялданған тарихын суреттейтін бірнеше жұмыстарды тапсырды. Суретші мүсін аралдары ретінде қарастырды. Байланыстар, сапарлар мен дүниежүзіндегі көрмелер кезеңі басталды. Бұл сапарлар Фьема үшін өте маңызды болды, өйткені олар оған ежелгі және заманауи мәдениеттердің әсерлерін, дыбыстарын, нысандарын және түстерін жинауға көмектесті, бұл оның көркемдік тұлғасын арттырды, оған бейнелердің жаһандық жиынтығын қамтамасыз етті, бірақ әрқашан Жерорта теңізі классикалық үйлесімінің басымдылығымен тәртіптелген. 1962 жылы Фюменің жүз суреті бірнеше неміс музейлерінде, соның ішінде Кельн мен Регенсбургте де көрінді. 1973 жылы суретші досы фотограф Уолтер Моримен бірге Эфиопиядағы Бабиль аңғарына барып, тау жыныстарын коррозияға қарсы бояулармен бояды. Бұл жартастың бір бөлігінің толық масштабтағы моделін Фьюме 1974 жылы Миланның Король сарайындағы үлкен антологиялық көрме үшін жасады; бұл модель үлкен Кариатиди бөлмесінің бәрін жауып тұрды. Сол көрменің өзінде қазір Ватикан мұражайларында сақталған африкалық гиоконда алғаш рет көрініс тапты. 1975 жылы Калабрияның Фиумефреддо Бруцио ауылы Фиумедің тарихи орталығын оның кейбір туындыларымен тегін көркемдеу ұсынысын қабылдады. 1975-1976 жылдары суретші ежелгі құлап жатқан қамалдың бірнеше қабырғасын және 1977 жылы Сан-Рокко часовнясының күмбезіне сурет салған. 1990 жылдары ол Фиумефреддоның әр алаңына теңізге панорамалық көрінісі бар қола мүсін орнатты. Кейін бірнеше көрме өтті: 1985 жылы Римдегі Сант-Анжело ордасында; 1987 жылы Монте-Карлоның Қысқы спорт залында Монаконың принсі Райнир ашыған De Architectura Pingendi көрмесі; 1991 жылы Миландағы Mostra internazionale di architettura, Palazzo delle Esposizioni; 1992 жылы Вилла Медичиде, Римдегі Académie de France. 1993 жылы Фюм полинезияда Гоген өмір сүрген жерлерге барды; ол өзінің бір суреттерін Гаугеннің Таитидегі мұражайына француз шеберіне құрмет көрсету үшін сыйлады. 1950-1960 жылдары театр сахнасының дизайнері ретінде Миланның Театралды Скаласында (Мануэль де Фалланың "La vita breve" қойылымын...