Кіріспе
Үнді саясаткері Раджа Сэр Панаганти Рамараянінгар КЦИЕ (1866 жылы 9 шілде - 1928 жылы 16 желтоқсан), сондай-ақ Панагалдың ражасы деп те аталады. Ол Калахастидің заминары, Әділдік партиясының басшысы және Мадрас президенттіктің бірінші министрі болды. Рамараянінгар 1866 жылы 9 шілдеде Шрикалахастиде дүниеге келді. Вадама Каламур отбасында тәрбиеленген. Мадраста білім алып, санскрит, заң, философия және дравид тілдерінен білім алған. Ол Әділдік партиясының негізін қалаушы мүшелерінің бірі болды және 1925-1928 жылдар аралығында оның президенті болды. 1920 жылдың 17 желтоқсанынан 1921 жылдың 11 шілдесіне дейін А. Суббарайаллу Реддиар бастаған алғашқы Әділет партиясының үкіметінде Рамараянінгар жергілікті өзін-өзі басқару министрі болып қызмет етті. 1921 жылдың 11 шілдесінен 1926 жылдың 3 желтоқсанына дейін Мадрас президиумының бірінші министрі болды. Ол өзінің билік етуі кезінде бірқатар реформалар енгізді. Оның бірінші министрі кезінде Ченнаидегі Тьягарайя Нагар жері дамыды. Рамараяннгар 1926 жылы Мадрас заң шығарушы кеңесіне өткен сайлауда әділет партиясы көпшілікке қол жеткізе алмағандықтан, 1926 жылы бірінші министр лауазымынан кетті. Алайда ол саясатта белсенділік танытып, 1928 жылы 16 желтоқсанда қайтыс болғанға дейін Әділдік партиясының президенті болып қызмет етті. Жалпы 5 жылдан астам қызмет еткен ол президенттік дәуірдегі ең ұзақ қызмет еткен бірінші министр болып қала береді. Сонымен қатар, Мадрас және Тамил Наду штаттарын есепке алғанда, ол 1959 жылдың 6 қыркүйегіне дейін (шамамен 33 жыл бойы) ең ұзақ қызмет еткен бірінші министр ретінде рекордты ұстады, ол кезде Конгресстің К. Камарадж оның 1972 күндік рекордты басып өтті. М. Камарадждің рекордын М. Карунанидхи мен Ж. Джаялитта басып өтіп, ол штаттың бірінші министрі қызметін ең ұзақ уақыт бойы атқарып келген 5-ші министр болып табылады. Рамараяннгар демократияның қорғаушысы және кедей таптардың күш-қуатын арттырудың жақтаушысы ретінде танымал болды. Тарихшылар әдетте 1930 жылдардың ортасында Адилет партиясының құлдырауы оның өлімінен кейін Адилет партиясында харизматикалық көшбасшылардың болмауымен байланысты.
Raja Sir Panaganti Ramarayaningar KCIE (9 July 1866 – 16 December 1928), also known as the Raja of Panagal, was a zamindar of Kalahasti, a Justice Party leader and the First Minister of Madras Presidency from 11 July 1921 to 3 December 1926. Ramarayaningar was born in Srikalahasti, Chittoor district on 9 July 1866, and fostered in the Vadama Calamur family, whose pro Brahmin, Mylapore clique influence and political moderation he would come to fiercely oppose. He was educated in Madras and obtained degrees in Sanskrit, law, philosophy and Dravidian languages before entering politics. He was one of the founder members of the Justice Party and served as its President from 1925 to 1928. From 17 December 1920 to 11 July 1921, Ramarayaningar served as the Minister of Local Self Government in the first Justice Party government led by A. Subbarayalu Reddiar. He served as the First Minister of Madras Presidency from 11 July 1921 to 3 December 1926. He introduced a number of reforms during his tenure. The Thyagaraya Nagar locality in Chennai was developed during his First Ministership. Ramarayaningar resigned as First Minister in 1926 when the Justice Party failed to obtain a majority in the 1926 elections to the Madras Legislative Council. He, however, continued to remain active in politics and served as the President of the Justice Party until his death on 16 December 1928. Serving a total of over 5 years, he remains the longest serving First Minister in the Presidency era. Further, taking into account Madras Presidency's successor states of Madras and Tamil Nadu, he held the record as the longest serving First Minister until the 6th of September 1959 (for almost 33 years), when Congress's K. Kamaraj overtook his 1,972 day record. With MGR, M. Karunanidhi and J. Jayalalithaa overtaking Kamaraj's record, he is the 5th longest serving First Minister of the state (throughout its various incarnations). Ramarayaningar was regarded as an advocate of democracy and a staunch supporter of empowerment of the depressed classes. Historians generally attribute the decline of the Justice Party in the mid 1930s to the absence of charismatic leaders in the Justice Party following his death.
Ерте өмір
Рамараяннгар телугу Падманайка Велама қауымына қарасты. Оның алғашқы білім алуы мен тәрбиеленуі Каламур отбасында, оның асырап алған әкесі Каламур Сундара Састридің үйінде болды. 1886 жылы Трипликан орта мектебінде білім алып, 1893 жылы Президент колледжінде санскрит мамандығы бойынша жоғары химия пәнін оқып бітірген.
Алғашқы саяси мансап
Рамараяннгар саясаттың алғашқы дәмін солтүстік Аркот аудандық кеңесінің мүшесі болып тағайындалғаннан кейін татып көрді. Осы кезеңде Рамараянінгар патшаның орынбасары лорд Хардингедің мақтауына ие болды. 1915 жылы Үшінші Андхра конгресінің президенті болып сайланды. Ассоциацияның бірінші президенті болып Рамараянінгар сайланды. 1921 жылы Рамараянінгар Құрма Венката Редди Найду және Кока Аппа Рао Найдумен бірге Англиядағы билік алдында Адилет партиясының атынан лоббилеуге жіберілді. Рамараяннгар Бүкіл Үндістанның брахман емес қозғалысында белсенді болды. Ол Шаху Махарадждың досы болды және оның Сатья Шодак Самадж ұйымымен тығыз байланыста болды. 1924 жылы 26 желтоқсанда Белгаумда өткен Бүкіл Үндістанның брахман емес конференциясына қатысып, 1925 жылы 25 мамырда Мадрастың Виктория залында өткен Бүкіл Үндістанның екінші брахман емес конференциясының төрағасы болды. 1919 жылы "Үндістан үкіметі туралы" заң қабылданғанда, тарихында алғаш рет Мадрас президиумына сайлау өткізу туралы ереже енгізілді.
Мадрас қаласының бірінші министрі
Рамараянінгар 1921 жылдың 11 шілдесінен 1926 жылдың 3 желтоқсанына дейін Мадрастың бірінші министрі қызметін атқарды. Суббарайаллу Реддиярдың отставкасынан кейін бос орынға Берхампурдан А. П. Патро тағайындалды және ол білім беру портфелін алды. Бұл ереуілге Үндістан ұлттық конгресінің жетекшісі В. Кальянасундар Мудалиар басшылық етті. Ауыртпалық жұмысшылар басқалардың жұмысқа оралуына кедергі келтірген кезде, зорлық-зомбылық болды. Партияның жоғары лауазымды басшылары О. Таникахалам Чети сияқтылар полицияға қарсы шаралар қабылдағаны үшін қатты наразылық білдірді. Партияның әділет органы тәртіпсіздіктерді еңбек департаментінің парайыярларды "көңілдеп-көңілдеуіне" байланысты деп айыптады. Алайда, қатты жаңбырдың салдарынан сайлау 10 қарашаға дейін аяқталмады. Байқаушылар бұл көрсеткіштің төмендеуін "Әділет" партиясының тамил және телугу мүшелері арасындағы қақтығысқа байланысты деп санайды. Диссиденттерді "Әділет" партиясының жетекшісі К. Р. Редди басқарды. Ол Раджаның диктаторлық билігіне және оның сезімсіз, қиялы жоқ саясатына наразы болды. 1923 жылы 27 қарашада Панагал ражасының үкіметке қарсы сенімсіздік қарары қабылданды.
Кейінгі жылдар
1926 жылы 5 маусымда Рамараянінгар Үнді империясы орденінің кавалер-командующийы атағын алды. 98 орынның 41-ін жеңіп, "Свараджа" партиясы ең үлкен партия ретінде шықты, ал "Әділет" партиясы 21 орын алды. 1927 жылы Монтегю Челмсфорд реформасының жұмыс істеу барысы туралы есеп беру үшін тағайындалған Саймон комиссиясы Үндістанға келді. Свараджа партиясы комиссияны бойкоттау туралы резолюция ұсынды, ол 61-тен 50-ге дейін, ал 12-сі бейтарап болып өтті. Әділдік партиясы мен Свараджистер бұл қарарды қолдады, ал бірінші министр П. Суббараян оған қарсы шығып, министрлерін отставкаға кетуге шақырды. Алайда, губернатор Лорд Гошен Панагалдың Раджасының қолдауына ие болды, ол Әділет партиясының мүшесі М. Кришнан Наирді министрлікке тағайындады. 1928 жылы 28 ақпанда Саймон комиссиясы Мадрасқа барды, бірақ оған Свараджа партиясы мен Үндістан ұлттық конгрессі бойкот жасады. Алайда, Юстициттер мен Суббарайян үкіметі комиссияны жылы қабылдады. Оның орнын Әділет партиясының президенті Б. Мунусвами Найду иеленді. Ол қайтыс болғаннан кейін, газеттер мен журналдар оған мақтаулар жариялады. Раджаның саяси қарсыласы С. Шриниваса Айенгар ол туралы былай деді: "Панагал Раджасының өлімімен Әділдік партиясы құлдырай бастады. Партияның құлдырауының басты себебі - партиядағы тиімді басшылықтың жоқтығы болып саналады.
The Justice Party began to decline with the death of the Raja of Panagal. The lack of efficient leadership in the party is regarded as the main reason for its decline.
Идеология
Аристократиялық атақ-даңққа ие болған Рамараянінгар өзінің теңдікті қолдайтын көзқарастарымен танымал болды. Ол коммуналшыл және брахманға қарсы деп саналғанмен, ол индуистік діни қордың комиссары ретінде брахман Т. Садасива Айерді тағайындады.