Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1936 жылғы Үндістандағы Керала штатындағы жарлық
1936 order in Kerala, India
Махаража Читира Тирунал Баларма Варма 1936 жылдың 12 қарашасында ғибадатханаға кіру туралы жарлық шығарды. Бұл жарлық қазіргі Кераланың құрамына кіретін Траванкор княстығындағы индуист ғибадатханаларына кіруге тыйым салынған артта қалған және шеттетуге ұшыраған қауымдардың тыйымын жойды. Бұл жарлық Траванкор және Керала тарихындағы маңызды кезең болды. Бүгінде Керала үкіметі ғибадатханаға кіруді жариялау күнін әлеуметтік реформа күні деп санайды.
The Temple Entry Proclamation was issued by Maharaja Chithira Thirunal Balarama Varma on November 12, 1936. The Proclamation abolished the ban on the backward and marginalised communities, from entering Hindu temples in the Princely State of Travancore, now part of Kerala, India. The proclamation was a milestone in the history of Travancore and Kerala. Today, Temple Entry Proclamation Day is considered to be a social reformation day by the Government of Kerala.
Тарих
Нараяна Гуру және басқалардың ұстанымдарымен шабыттанған Траванкордағы әлеуметтік реформалар науқанынан кейін, Харижан Севак Сангх тағайындаған алты жетекшіден тұратын делегация ханшайымдық мемлекетті аралап, мемлекеттік басқарылатын храмдарға кіруге артта қалған касталарға рұқсат беруді қолдау үшін жоғары касталы индуистерден қолдау сұрады.
Following the campaign to introduce social reform in Travancore inspired by the teachings of Narayana Guru and others, a deputation of six leaders appointed by the Harijan Sevak Sangh toured the princely state to obtain support from caste Hindus for the backward castes to be allowed to enter state operated temples.
Вайком сатьяграха
Тарихшы Ромила Тапардың сөзінше, 1924-1925 жылдардағы Вайкомда далиттердің ғибадатхананың жанындағы қоғамдық жолды пайдалануына тыйым салуға қарсы наразылықтар ғибадатханаға кіру қозғалысының маңызды алғышарты болды. Бұл "Вайком сатьяграхасы" деп аталды және Махатма Ганди басшылық етті. Наразылықтар бұрын жоғары каста мүшелеріне ғана рұқсат етілген аймақтарға тең құқықтарды қамтамасыз етуге бағытталған. Наразылықтар кеңейіп, ғибадатханалардың ішіне кіру құқығын талап ететін қозғалысқа айналды. Бұл бейбіт наразылықтар болашаққа үлгі болды, сондай-ақ ғибадатханаға кіру туралы жарияланудың мақсаты – артта қалған каста өкілдерінің жаппай христиан дініне өтуіне тоқтау салу екені жиі сынға түсті. Сол кездегі Траванкор билеушілері елде индуистердің көпшілігі азайса, басқару қиын болады деп қорқыпты.
According to historian Romila Thapar, protests in 1924–25 against the prohibition of Dalits using a public road near a temple in Vaikom were a significant precursor to the temple entry movement. Known as the Vaikom Satyagraha, it involved the leadership of Mahatma Gandhi. The protests sought equal rights of access in areas previously restricted to members of forward castes. The protests expanded to become a movement seeking rights of access to the interior of the temples themselves. These peaceful protests inspired the future, it widely criticized that Temple Entry Declaration was done in order to prevent backward caste people from converting in mass to Christianity. The then Travancore rulers feared that if the Hindu majority is lost in the country, it will be difficult for them to manage.
Ғибадатханаға кіру комитеті
1932 жылы Махараджа Читира Тирунал ғибадатханаға кіру мәселесін зерттеу үшін комиссия құрды. Бұл оның ізашарлары Мүлам Тирунал мен Регент Махарани Сету Лакшми Баи көрсеткен қарсылықты жеңу мүмкіндігін ашты. Гандимен кездескеннен кейін Баи, Мүлам Тируналдың Вайком сатьяграхасына қатысқандары үшін түрмеге қамалғандарды босатып, Вайком Махадева ғибадатханасына барлық касталардың қол жеткізуін қамтамасыз ететін солтүстік, оңтүстік және батыс жолдарын ашты. Ол брахмандар пайдаланатын болғандықтан ғибадатханаға баратын шығыс жолын ашудан бас тартты. Өзінің кәмілетке толмаған туысы Читира Тируналдың регенті екенін және осылайша оған билік жоқ екенін айтып, Гандидің кеңесімен әрекет етуден жалтарды. Бұл жауаптан ашуланған Ганди 12 жасар ханзадаға бұл оның билігі кезінде орындалатынын сұрады, ханзада дереу уәде берді. Бұл оқиға кейіннен Үндістанның бұрынғы президенті К.Р. Нараянан өз сөйлеген сөзінде Читира Тируналдың прогрессивті ой-санасын атап көрсетті. Регенттің ғибадатханаға кіру құқығы бойынша әрекет етуден бас тартуы Маннату Падманабхан сияқты адамдардың сынына ұшырады. Олар оны брахмандардың ықпалында деп айыптап, билігі жоқ деген сылтауын жалғандық деп мәлімдеді.
In 1932, the Maharajah, Chithira Thirunal appointed a committee to examine the question of temple entry. This opened the possibility of reversing the opposition to the practice that had been shown by his predecessors, Moolam Thirunal and Regent Maharani Sethu Lakshmi Bayi. Subsequent to a meeting with Gandhi, Bayi had released those who had been imprisoned by Moolam Thirunal for involvement with the Vaikom Satyagraha and had opened the north, south and west public roads that provided access to Vaikom Mahadeva Temple to all castes. She refused to open the eastern road to the temple because it was used by Brahmins. She avoided acting on Gandhi's advice by pointing out that she was a regent for her minor nephew, Chithira Thirunal and so had no power to do so. Annoyed with this response Gandhi asked the 12 year old prince, who immediately promised that it would happen during his reign. This incident was later quoted by K. R. Narayanan, the former President of India, in his speech referring to the progressive mind of Chithira Thirunal. The Regent's refusal to act on temple entry rights attracted criticism from people such as Mannathu Padmanabhan, who accused her of being under the influence of the Brahmins and said that her excuse that she had no power to decide was a lie.
Кочин және Малабардағы ғибадатханаға кіру
Траванкор ғибадатханасына кіру туралы жарлық Кочин мен Британдық Малабарға айтарлықтай әсер етпеді, себебі Кочин махараджасы мен Заморин длиттерге ғибадатханаға кіруге қатысты қатаң қарсылық танытты. Кочин билеушісі Триппунитура және Чоттанникара ғибадатханаларында Аратту (қасиетті суға шомылу) және Пара (қасиетті процессия) сияқты рәсімдерге тыйым салды. Соңында, 1947 жылдың 22 желтоқсанында Кочинде ғибадатханаға кіру туралы жарлық жарияланды, ол 1948 жылдың 14 сәуірінде күшіне енді. Тіпті 1947 жылы барлыққа ғибадатханаға кіруге рұқсат берілген кезде, Кочин махараджасы өз отбасылық ғибадатханасы "Сри Пурнатхрайешаны" ғибадатханаға кіру ережесінен шығару үшін заң жобасына ерекшелік енгізді. 1947 жылдың 12 маусымында Мадрас ғибадатханасына кіру туралы жарлық шығарылғандықтан, Малабар аймағының тұрғындары да осы құқықты алды. Малабардың Заморині ғибадатханалардағы қалыптасқан әдет-ғұрыптар мен салты-дәстүрлерді өзгертуге ниет білдірмеді; Траванкор ғибадатханасына кіру туралы жарлық жарияланғанын естігенде, ол Траванкор махараджасының мұны істеуге құқығы жоқ екенін айтты, өйткені ол тек индуистік діни қорлар кеңесінің бақылауындағы ғибадатханалардың қамқоршысы ғана. Ол сондай-ақ билік органдарына меморандум жіберіп, ғибадатханаға кіру мәселесінде шешім қабылдауға ешкімнің құқығы жоқ екенін, себебі олар жеке меншік екенін мәлімдеді. Ғибадатханаға теңдей кіру құқығы 1947 жылы Үндістан тәуелсіздік алғаннан кейін ғана Малабар аймағында іске асырылды.
The Travancore Temple Entry Proclamation did not have a serious influence in Cochin or British Malabar as the Maharajah of Cochin and the Zamorin were staunch opponents of temple entry for dalits. The Cochin ruler even forbade rituals like Arattu (holy bathing) and Para (holy procession) in Tripunithura and Chottanikkara temples. Eventually, a temple entry proclamation was issued in Cochin on December 22,1947 which came into force on April 14,1948. Even when universal temple entry was granted in 1947 the Cochin Maharajah made an exemption in the bill so as to keep his family temple, "Sree Poornathrayeesha", out of the purview of temple entry. The inhabitants of the Malabar region also finally received this right, as per the Madras Temple entry proclamation issued on June 12,1947. The Zamorin of Malabar had no wish to change the existing customs and usages in temples; on hearing the news of the Travancore Temple Entry proclamation he said that the Travancore Maharajah did not have the authority to do so as he was only a trustee of the temples which were under the supervision of Hindu Religions Endowment Board. He also sent a memorandum to the authorities claiming no one had the authority to take decisions regarding temple entry as they were private properties. Universal temple entry was only granted in Malabar region in 1947 after India's independence.