Кіріспе
Итальяндық опера әншісі Эбе Стигнани (10 шілде 1903 - 5 қазан 1974) - итальяндық опера әншісі, отыз жылдан астам сахналық мансабында итальяндық репертуардың драматикалық меццо-сопрано рөлдерінде танымал болды.
Ebe Stignani (10 July 1903 – 5 October 1974) was an Italian opera singer, who was pre eminent in the dramatic mezzo soprano roles of the Italian repertoire during a stage career of more than thirty years.
Мансап
Неаполде 1903 жылы туған (кейбір дереккөздерде оның туған жылы 1904 деп аталады), Стигнани бес жыл бойы Неаполдегі Сан-Пьетро а-Маджелла консерваториясында музыка оқыды, оның ішінде фортепиано мен композиция, сондай-ақ ән айту. Әдетте оның әншілік дебюті 1925 жылы Неапольдегі Сан-Карло опера театрында Вердидің "Аида" операсындағы Амнерис рөлінде болды деп айтылады, бірақ оның өткен жылы бірқатар рөлдерді орындағаны туралы деректер бар. 1926 жылы Артуро Тосканини оны Миланның Ла Скала театрына Вердидің "Дон Карлос" операсындағы Еболи ханшайымы рөлін орындауға шақырды. Милан оның қалған мансабында басты сахна болып қала берді. Ол барлық ірі итальяндық меццо-сопранолық рөлдерді орындады, сонымен қатар Вагнердің Ортрудасын (Логенгрин) және Брангане (Тристан және Изольда) және Виктор де Сабатаның жетекшілігімен Сент-Сенстің Далиласын (Самсон және Далила) орындады. Ол 1938 жылы Сан-Франциско операсында және 1948 жылы қайтадан өнер көрсетті, бірақ Нью-Йорктегі Метрополитен операсында ешқашан болмаған. Ол Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары Солтүстік Америкада кеңінен гастрольдерге шықты. Ковент-Гардендегі алғашқы қойылымы 1937 жылы Амнерис ролімен болды. Ол Лондонға бірнеше рет оралды, атап айтқанда 1952 және 1957 жылдары Мария Калластың Норма ролімен бірге Адалгиза роліне оралды. 1957 жылы екі қойылымның екіншісінде Mira O Norma дуэті бойынша қатты алғыстар дирижер Джон Притчардты соңғы бөлімді қайталауға итермеледі, бұл оның карьерасында операда қайталауды орындаған жалғыз рет. Ол сондай-ақ Оңтүстік Америкада, оның ішінде Буэнос-Айрестегі Колон театрында және Италиядан тыс көптеген Еуропа қалаларында, соның ішінде Париж, Мадрид және Берлинде жиі өнер көрсетті (ол жерде ол 1933, 1937 және 1941 жылдары ән шырқады). Өзінің мансабында жасаған жаңа рөлдердің арасында Феличе Латтуаданың "Le preziose ridicole" (1929) және Респигидің "Lucrezia" (1937) фильміндегі "La Voce" ролдері болды. Ол 1958 жылы Лондон (Азуцена ретінде) және Дублинде (Амнерис ретінде) өнер көрсеткеннен кейін сахнадан зейнеткерлікке шықты. Содан кейін ол Imola-дағы үйінде тыныш өмір сүрді. 1941 жылы үйленіп, 1944 жылы ұл тапты. Стигнанидің дауысы үлкен және бай, кейде қатты болса да, оның айтарлықтай ауқымы бойынша теңдестірілген (төмен F-ден жоғары C-ге дейін). Ол Россинидің "Альжирдегі итальяндық" сияқты рөлдерді атқаруға жеткілікті икемділікке ие болды, бірақ ол ең жақсы әсерін жоғары, драмалық бөліктерде естіді. Сыншылар оның өнерінің ғаламат екендігін жиі атап өткен. Өзінің айтуынша, ол қысқа және тоқал, ол актриса ретінде кемшіліктерін мойындады, бірақ ол өзінің дауысы мен техникасының сапасы арқылы драмалық күш пен сипатқа қол жеткізді. Ол өзінің басымдықтарын білген: Ланфранко Распониге сөйлегенде ол: "Маған керемет сыйлық берілді, және бір жағынан мен діни қызметкер сияқтымын, өйткені мен отты мүмкіндігінше жақсы күйінде ұстау менің міндетім деп санаймын. Мен дауысымның арқасында Стигнанимін ". Ол рөлдерді таңдауда және көптеген кездесулерде өте тәртіпті болды, ол өз дауысына сәйкес келмейтін тапсырмаларды қабылдаудан бас тартты, бұл оның мансабының ең жоғары деңгейде ұзаққа созылуына ықпал еткені сөзсіз.