Мария Альбони: Итальяндық опера әншісінің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Италиялық опера әншісі (1826–1894)

Мария Анна Марзия (Мариетта) Альбони (6 наурыз 1826 – 23 маусым 1894) – итальяндық контральто опера әншісі. Ол опера тарихындағы ең ұлы контральто әншілердің бірі деп есептеледі.

Өмірбаян

Альбони Умбриядағы Ситта ди Кастелло қаласында дүниеге келген. Ол Болоньядағы Лицео Музыкальдың (қазіргі Джованни Баттиста Мартини консерваториясы) «мәңгілік құрметті кеңесшісі» (кейін директор) болған кезде, Сезена, Эмилия-Романьядан Антонио Багиолидің (1783–1855) және кейін композитор Джоахино Россинидің шәкірті болды. Россини он үш жасар кішіпейіл қызды өзі сынап, оны арнайы емделіп мектепке қабылдады, тіпті оған Солтүстік Италияда өзінің Stabat Mater гастроліне ерте кірісуді ұсынды, осылайша ол оқуын төлей алды. Диплом алып, 1842 жылы Болоньяда Пачинидің Саффо пьесасында «Климен» ролімен кішігірім дебют жасады. Россинидің импресарио Бартоломео Мереллиге ықпал етуі арқасында ол үш жылдық келісімге қол жеткізді. Жақсы келісімшартқа Россинидің өзі, Мариеттаның әкесі «Еустахио Альбони» атынан қол қойды. Әнші өмір бойы өзінің ежелгі «маэстросына», яғни екінші әкесіне, өте риза болды. Скала театрында оның тұңғыш рет 1842 жылдың желтоқсанында «Корринт шабуылдары» операсының итальян нұсқасында «Неокле» рөлінде болды, содан кейін Марлиани, Доницеттидің операларында («Маффио Орзини» және «Леонора» ретінде) итальян нұсқасының Скала премьерасында «Ла фаворит»), Сальви және Пачини. 1844–1845 жылдары Санкт-Петербургтегі Императорлық Большой Каменный театрында өнер көрсетті. Кейін 1846–1847 жылдары Орталық Еуропаның негізгі қалаларында гастроль жасап, ақырында Лондон мен Парижге барып, тұрақты тұрып қалды. Лондонда «Ол Россини мен Доницеттидің басты рөлдерінде (ол жерде Джулия Гризи мен Дженни Линдті басып өтті) және «Херубино» әнін (Генриетт Сонтагпен бірге орындады) әндеген». 1848 жылы Лондондағы «Гугеноттар» спектаклі үшін Мейербер «Урбайн» парақшасының рөлін сопранодан контральтқа көшіріп, «Нон! – Жоқ, жоқ, жоқ, жоқ, жоқ! Сен ешқашан, мен кепілдік беремін» 2-ші актінде. 1848 жылы 28 тамызда ол Манчестердегі концерт залында Лоренцо Сальви мен Фредерик Шопенмен сахнада ән шырқады. Ол 1852–53 жылдары Америка Құрама Штаттарында гастрольге шығып, Камилла Урсомен бірге өнер көрсетті. 1853 жылы ол Рим папасы мемлекетінің дворяны Карло Пеполи графына тұрмысқа шықты, бірақ сахна үшін қыздық есімін сақтады. 1863 жылы күйеуінің психикалық ауруы салдарынан ол алғаш рет зейнеткерлікке шығуға мәжбүр болды. Ол 1867 жылы қайтыс болды. Бір жылдан кейін, 1868 жылы, Альбони өзінің сүйікті ұстазы және досы Россинидің жерлеу рәсіміне қатысады. Ол жерде ол сол кездегі жетекші сопрано Аделина Паттимен бірге Россинидің «Stabat Mater» әніне «Quis est Homo» дуэті музыкасына бейімделген Dies irae («Liber scriptum») өлеңін жырлады. Өзінің қожайынына құрмет көрсету үшін ол әншілік мансабын жалғастыруды қабылдады, негізінен Petite messe solennelle оркестрлік нұсқасын Еуропа бойынша саяхаттауға. Россини бірде оның өлгеннен кейін оны орындауға өз үлесін қосады деген үмітін білдірген. Ол әніне, әсіресе «О салютарис» деген жаңа бөлімге, қыздың дауысын ойлап жазғанын айтқан. 1872 жылы ол Париждегі Théâtre des Italiens-те Cimarosa-ның Il matrimonio segreto-дегі «Fidalma» әніне төрт рет орындалған сахнадан тұрақты түрде зейнеткерлікке шықты, бірақ ол жеке және қайырымдылық концерттерде ән айтудан ешқашан бас тартпады. 1887 жылы француз және итальян үкіметтері Россинидің өлімге тірі қалған сүйегін Флоренциядағы Санта-Кросе базиликасына көшіру туралы келіскенде, ол кезде алпыс бір жастағы әйел Италияның сыртқы істер министрі Ди Робилантқа хат жазып, «Россинидің соңғы музыкалық шығармасы» Petite Messe Solennelle-ді жерлеу күні Санта-Кроседе орындауға ұсыныс жасады және «өлімсіз Маэстроның итальяндық және шәкірті ретінде» оны «әзиз және сүйікті отанында» ән айту құрметіне ие болуды талап етті. Алайда, оның тілегі орындалмады, оған Париждегі эксквазия рәсімінде қатысу мүмкіндігі берілді. Римдегі Il Fanfulla газетінің Париждегі тілшісі бұл туралы былай деп жазды: «Фотографтар бір сәтте «Кенерей мен Семирамиданың» ең үздік орындаушысын және осы шедеврлерді жазған адамның қалған бөлігін түсірді». 1877 жылы ол француз әскери офицері Чарльз Зигерге қайтадан үйленді. Ол Парижге жақын Виль-д'Аврейде өзінің «Вилла Ла Ценерентола» үйінде қайтыс болды және Пэр-Лашез зиратында жерленді. Ол әрқашан қайырымдылықпен айналысқан (көбінесе Маэстро Россиниді еске алу үшін), өзінің барлық мүлкін Париждің кедейлеріне қалдырды. Ол өсиетінде ән айту арқылы барлық байлығын тапқанын, ән айту арқылы өмірден озғанын, оны жігерлендіру мен жұбату үшін қолданғанын жазған.

Alboni was born at Città di Castello, in Umbria. She became a pupil of Antonio Bagioli (1783–1855) of Cesena, Emilia–Romagna, and later of the composer Gioachino Rossini, when he was 'perpetual honorary adviser' in (and then the principal of) the Liceo Musicale, now Conservatorio Giovanni Battista Martini, in Bologna. Rossini tested the humble thirteen year old girl himself, had her admitted to the school with special treatment, and even procured her an early engagement to tour his Stabat Mater around Northern Italy, so that she could pay for her studies. After she achieved her diploma and made a modest debut in Bologna, in 1842, as "Climene" in Pacini's Saffo, she obtained a triennial engagement thanks to Rossini's influence on the impresario Bartolomeo Merelli, Intendant at both Milan's Teatro alla Scala and Vienna's Imperial Kärntnertortheater. The favourable contract was signed by Rossini himself, "on behalf of Eustachio Alboni", father of Marietta, who was still a minor. The singer remained, throughout her life, deeply grateful to her ancient "maestro", nearly a second father to her. Her debut at Teatro alla Scala took place in December 1842 as "Neocle" in the Italian version of Le siège de Corinthe, which was followed by roles in operas by Marliani, Donizetti (as "Maffio Orsini" and "Leonora" in the Scala premiere of an Italian version of La favorite), Salvi and Pacini. In the season 1844–1845 she was engaged in the Saint Petersburg Imperial Bolshoi Kamenny Theatre; later, in 1846–47, she toured the principal cities of Central Europe, finally reaching London and Paris, where she settled permanently. In London, "she appeared in leading roles by Rossini and Donizetti (where she outshone Giulia Grisi and Jenny Lind) and also sang Cherubino (performing with Henriette Sontag)". For the 1848 London run of Les Huguenots, Meyerbeer transposed the role of the page "Urbain" 'from soprano to contralto and composed the aria "Non! – non, non, non, non, non! Vous n'avez jamais, je gage" in Act 2' for her. On 28 August 1848, she sang at a concert in Manchester's Concert Hall, sharing the stage with Lorenzo Salvi and Frédéric Chopin. She toured the United States in 1852–53, appearing there with Camilla Urso. In 1853 she wed a nobleman, Count Carlo Pepoli, of the Papal States, but she kept her maiden name for the stage. In 1863 she had to retire the first time on account of her husband's serious mental illness. He died in 1867. A year later, in 1868, Alboni would take part in the funeral of her beloved master and friend, Rossini, in the Église de la Sainte Trinité. There she sang, alongside Adelina Patti, the leading soprano of the time, a stanza of Dies irae, "Liber scriptum", adjusted to the music of the duet "Quis est Homo" from Rossini's own Stabat Mater. Out of deference to her master, she also accepted to resume her singing career mainly in order to tour the orchestral version of the Petite messe solennelle around Europe. Rossini had once expressed his hope that she would take upon herself to perform it when he was dead. He had said that he had composed it, and especially the new section "O salutaris", just having her voice in mind. In 1872 she permanently retired from the stage with four performances of "Fidalma" in Cimarosa's Il matrimonio segreto, at the Paris Théâtre des Italiens but, in fact, she never gave up singing in private and in benefit concerts. When in 1887 the French and Italian Governments agreed upon moving the mortal remains of Rossini into the Basilica di Santa Croce in Florence, Alboni, then a sixty one year old lady living in seclusion, wrote to the Italian Foreign Minister, Di Robilant, proposing that the Petite Messe Solennelle, "the last musical composition by Rossini", be performed in Santa Croce the day of the funeral, and "demanding the honour, as an Italian and a pupil of the immortal Maestro," of singing it herself in her "dear and beloved homeland". Her wish, however, never came true and she was just given the chance of being present at the exhumation ceremony in Paris. The Paris correspondent of the Rome newspaper Il Fanfulla wrote on the occasion: "photographers snapped in the same shot the greatest performer of Cenerentola and Semiramide, and what is left of the man who wrote these masterpieces". In 1877 she had remarried—to a French military officer named Charles Zieger. She died at Ville d'Avray, near Paris, in her "Villa La Cenerentola", and was buried at Père Lachaise Cemetery. Always engaged in charity (often in memory of Maestro Rossini), she left nearly all her estate to the poor of Paris. In her will she wrote that by singing she had earned all her fortune, and on singing she would pass away, with the sweet thought that she had employed it to encourage and to console.

Көркемдік ерекшеліктері

Албонидің екі жарым октаваға дейін жететін, бір-бірімен үздіксіз байланысқан, өте әдемі контральто дауысы бірден күштілікке, тәттілікке, толықтыққа және ерекше икемділікке ие болды. Оның жұмсақ, аққудай дыбысының әсерлілігіне байланысты, сезімталдық пен жартылай рухани тыныштық талап ететін кескіндерде оған теңдес болған жоқ. Ол комедия актрисасы ретінде жандылыққа, әдемілікке және тартымдылыққа ие болды; бірақ ол табиғи трагедия актрисасы емес еді, және Норманың күшті драмалық рөліне жасаған тырысы кейде сәтсіз аяқталғаны туралы айтылды. Дегенмен, ол 1850 жылы Париж операсында опералық дебютін жасап, Майербердің «Пайғамбар» операсында «Фидес» трагикалық рөлін орындады, бұл рөл бір жыл бұрын Поли́н Виардо́ға арналған еді. Сонымен қатар, ол Вердидің «Троваторе» және «Ульрика» сияқты драмалық рөлдермен, тіпті «Эрнани» операсындағы «Дон Карло» баритон рөлімен де (Лондон, 1847) қатар айналыса алды.