Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық колоратура сопраносы (1882–1963)
Italian coloratura soprano (1882–1963)
Амелита Галли Курчи (18 қараша 1882 – 26 қараша 1963) – итальяндық лирикалық колоратура сопраносы. Ол 20-шы ғасырдың ең әйгілі опера әншілерінің бірі және көптеген жазбалары сатылған танымал әнші болды.
Amelita Galli Curci (18 November 1882 – 26 November 1963) was an Italian lyric coloratura soprano. She was one of the most famous operatic singers of the 20th century and a popular recording artist, with her records selling in large numbers.
Ерте өмір
Ол Миланда испандық тамырлары бар жоғары орта тапқа жататын итальян отбасында Амелита Галли болып дүниеге келді. Милан консерваториясында фортепиано оқып, фортепианода орындау бойынша алтын медаль жеңіп алды, ал 16 жасында профессорлық қызметке ұсынылды. Оны ән айтуға әжесі шабыттандырды. Опера композиторы Пьетро Маскани да Галли Курчидің әншілік амбицияларын қолдады. Галли Курчи карьерасының басында өз қалауымен көбінесе өзіндік күшпен жаттықты. Ол өзге сопраноларды тыңдап, ескі ән салу әдістемелері туралы кітаптар оқып, дауысымен фортепиано жаттығуларын жасап, клавишатураны пайдаланбай өнерін жетілдірді. 1920-1930 жылдары Нью-Йоркте Эстель Либлингтен сабақ алды.
She was born as Amelita Galli into an upper middle class Italian family of Spanish heritage in Milan, where she studied piano at the Milan Conservatory, winning a gold medal for piano performance, and at the age of 16 was offered a professorship. She was inspired to sing by her grandmother. Operatic composer Pietro Mascagni also encouraged Galli Curci's singing ambitions. By her own choice, Galli Curci's voice was largely self trained at the beginning of her career. She honed her technique by listening to other sopranos, reading old singing method books, and doing piano exercises with her voice instead of using a keyboard. During the 1920s and '30s, she was coached by Estelle Liebling in New York City.
Мансап
Галли Курчи опералық дебютін 1906 жылы Траниде Джузеппе Вердидің «Риголетто» операсында Гильда рөлімен жасады. Ол тез арада Италия бойынша дауысының әдемілігі мен ептілігі, сондай-ақ әуендік тұрғыдан шебер интерпретацияларымен танымал болды. Көптеген сыншылар оны итальян опера театрларын толтырған, веризм бағытындағы дауыс актрисаларына қарсы күш ретінде қарады. Ол Еуропа, Ресей және Оңтүстік Америкада кеңінен гастрольде болды. 1915 жылы Буэнос-Айресте Энрико Карузомен бірге «Лучия ди Ламмермур» операсының екі қойылымын орындады. Бұл оның ұлы тенормен опера сахнасындағы жалғыз өнері болды, бірақ кейін олар концерттерде бірге өнер көрсетіп, бірнеше жазу жасады. Галли Курчи мен Карузо сицилиялық тенор Джулио Кримидің ұлының тәрбиешісі болды. Галли Курчи мансабы бойында, соның ішінде 1924 жылы Ұлыбританияда концерттік турнеде (ол онда ешқашан операда ән айтпады), 20 қалада өнер көрсетті, ал бір жылдан кейін Австралияда гастрольдік сапарда болды.
Galli Curci made her operatic debut in 1906 at Trani as Gilda in Giuseppe Verdi's Rigoletto, and she rapidly became acclaimed throughout Italy for the sweetness and agility of her voice and her captivating musical interpretations. She was seen by many critics as an antidote to the host of squally, verismo oriented sopranos then populating Italian opera houses. She toured widely in Europe, Russia and South America. In 1915, she sang two performances of Lucia di Lammermoor with Enrico Caruso in Buenos Aires. These were to be her only operatic appearances with the great tenor, though they later appeared in concert and made a few recordings together. Galli Curci and Caruso also acted as godparents for the son of the Sicilian tenor Giulio Crimi. Galli Curci toured extensively throughout her career, including a 1924 Great Britain concert tour (she never sang in an opera there), where she appeared in 20 cities and a tour of Australia a year later.
Америка Құрама Штаттары
Галли Курчи алғаш рет 1916 жылдың күзінде Америка Құрама Штаттарына жақсы танылмаған әнші ретінде келді. АҚШ-тағы қанағатты болуы қысқа мерзімдік болғанмен, 1916 жылдың 18 қарашасында Чикагода Риголетто операсында Гилда рөліндегі тарихи американдық дебюті үшін алған ыстық қарсы алуы, оған Чикаго опера қауымдастығымен ынтымақтастығын ұзарту туралы ұсынысты қабылдауға мүмкіндік берді. Ол 1924 жылғы маусым соңына дейін осы қауымдастықта өнер көрсетті. Сондай-ақ 1916 жылы Галли Курчи «Виктор Толкинг Машин Компани» компаниясымен жазу келісімшартына қол қойып, американдық дебютіне бірнеше апта бұрын алғашқы жазбаларын жасады. Ол 1930 жылға дейін тек «Виктор» үшін ғана жазды. 1921 жылдың 14 қарашасында, әлі де Чикаго операсымен келісімшартта болғанда, Галли Курчи Нью-Йорктегі «Метрополитен Опера» театрында «Травиата» операсында Виолетта рөлінде дебют жасады, оның серігі – тенор Бениамино Джигли болды. Ол сол дәуірдегі екі опералық компаниямен бір уақытта келісімшарт жасаған сирек әншілердің бірі еді. Галли Курчи тоғыз жылдан кейін опера сахнасынан зейнеткерлікке шыққанға дейін «Мет» театрында өнер көрсетті. 1922 жылы Галли Курчи Нью-Йорктің Хаймаунт қаласында «Сұл Монте» деп аталатын шағын сарай салды. Ол 1937 жылы мүлікті сатқанға дейін бірнеше жыл бойы жазда осы сарайда демалды. Жақын орналасқан Маргаретвилл ауылында салынған театр оның құрметіне аталды, ал ол ашылу кешінде сол жерде өнер көрсету арқылы оған жауап берді. 2010 жылы «Сұл Монте» тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді.
Galli Curci first arrived in the United States in the autumn of 1916 as a virtual unknown. Her stay in the US was intended to be brief, but the acclaim she received for her historic American debut as Gilda in Rigoletto in Chicago on 18 November 1916 (her 34th birthday) was so wildly enthusiastic that she accepted an offer to extend her association with the Chicago Opera Association, where she appeared until the end of the 1924 season. Also in 1916, Galli Curci signed a recording contract with the Victor Talking Machine Company and made her first records a few weeks before her American debut. She recorded exclusively for Victor until 1930. On 14 November 1921, while still under contract with the Chicago Opera, Galli Curci made her debut at the Metropolitan Opera in New York as Violetta in La Traviata, opposite tenor Beniamino Gigli as Alfredo. She was one of the few singers of that era who were contracted to both opera companies simultaneously. Galli Curci remained at the Met until her retirement from the operatic stage nine years later. In 1922, Galli Curci built a country estate in Highmount, New York, which she called "Sul Monte". She summered there for several years until she sold the property in 1937. A theater erected in the nearby village of Margaretville was named in her honor. She returned the favor by performing there on its opening night. Sul Monte was listed on the National Register of Historic Places in 2010.
Вокалдың құлдырауы және операдан зейнеткерлікке шығу
Опера үйі саясатынан шаршап, операның өліп бара жатқан өнер түрі екеніне көз жеткізген Галли Курчи 1930 жылдың қаңтар айында опера сахнасынан зейнеткерлікке шығып, концерттік өнерге көшті. Бірнеше жыл бойы оны тамақ аурулары және жоғары ноталарды дұрыс алудағы қиындықтар мазалады. 1935 жылы оған қалқанша безінің үлкейігін алып тастау үшін операция жасалды. Операция кезінде ең жоғары сақтық шаралары сақталды, ол жергілікті анестезия астында жүргізілді; алайда, операциядан кейін оның дауысының нашарлағаны айтылды, атап айтқанда, дауыс арқасының, жоғарғы дауыс арқасы нервінің сыртқы тармағының зақымданғаны болжалды, нәтижесінде ол жоғары ноталарды айту қабілетін жоғалтты. Бұл нерв кейіннен "Галли Курчи нерві" деп аталды. 2001 жылы зерттеушілер Крукс және Рекаберен "операциядан кейінгі заманауи баспасөз мақалаларын зерттеді, хирургтың әріптестерімен және туыстарымен сұхбаттасты, сондай-ақ Галли Курчидің мансабын басқа әншілердің мансабымен салыстырды" және оның дауысының төмендеуіне хирургиялық жарақат себеп болмағанын анықтады. Басқа зерттеушілер (Marchese Ragona және т.б.) Галли Курчидің колоратуралық сопрано ретіндегі мансабының трахеяға қысым жасаған қалқанша безінің үлкейігі салдарынан ертерек аяқталғанын, бірақ операция кезінде болған нерв зақымдануы оның лирикалық немесе драмалық сопрано ретінде мансабын жалғастыруына кедергі келтіргенін дәлелдеді.
Weary of opera house politics and convinced that opera was a dying art form, Galli Curci retired from the operatic stage in January, 1930 to concentrate instead on concert performances. Throat problems and the uncertain pitching of top notes had plagued her for several years, and she underwent surgery in 1935 for the removal of a thyroid goiter. Great care was taken during her surgery, which was performed under local anesthesia; however, it was thought her voice suffered following the surgery, specifically, a nerve to her larynx, the external branch of the superior laryngeal nerve, was thought to have been damaged, resulting in the loss of her ability to sing high pitches. This nerve has since become known as the "nerve of Galli Curci." In 2001, researchers Crookes and Recaberen "examined contemporary press reviews after surgery, conducted interviews with colleagues and relatives of the surgeon, and compared the career of Galli Curci with that of other singers" and determined that her vocal decline was most likely not caused by a surgical injury. Other researchers (Marchese Ragona et al.) have argued that tracheal compression caused by a goiter put an early end to Galli Curci's career as a coloratura soprano, but it was nerve damage caused during surgery that prevented her from prolonging her career as lyric or dramatic soprano.
Жеке өмір
1908 жылы Амелита Галли итальяндық дворян және суретші, маркиз Луиджи Курчиге үйленді және оның тегін өзіне қосты. Олар 1920 жылы ажырасты. 1922 жылы маркиз Курчи Римдегі папалық кеңеске осы некені жою туралы өтініш жасады. 1921 жылы Галли Курчи өзінің аккомпаниаторы Гомер Сэмюэлске үйленді. Олардың некесі Сэмюэлс 1956 жылы қайтыс болғанға дейін сақталды. Галли Курчи үнді медитациясы және йогасының шебері Парамаханса Йогананданың шәкірті болды. Ол Йогананданың 1929 жылғы "Мәңгіліктегі сыбыстар" кітабына алғысөз жазды.
In 1908, Amelita Galli wed an Italian nobleman and painter, the Marchese Luigi Curci, attaching his surname to hers. They divorced in 1920. The Marchese Curci petitioned the papal council in Rome for an annulment of the marriage in 1922. In 1921, Galli Curci married Homer Samuels, her accompanist. Their marriage lasted until Samuels' death in 1956. Galli Curci was a student of the Indian meditation and yoga teacher Paramahansa Yogananda. She wrote the foreword to Yogananda's 1929 book Whispers from Eternity.
Операға оралу, өлім және мұра
1936 жылғы 24 қарашада 54 жастағы Галли Курчи опера сахнасына ақылға сыймас қайта оралды, Чикагодағы «Богема» операсында Мими рөлінде өнер көрсетті. Оның ең жақсы әншілік күндері артта қалғаны анық болды және тағы бір жыл концерттер бергеннен кейін ол толық зейнеткерлікке шығып, Калифорнияда қоныстанды. Ол Лос-Анджелесте тұрып, сурет салумен шұғылданды. Өліміне дейін аз уақыт қалғанда жеке сабақтар берді, 1963 жылғы 26 қарашада 81 жасында Ла-Холлада өкпе эмфиземасынан қайтыс болды. Оның шәкірттерінің арасында сопрано Жан Фенн де болды. Галли Курчидің дауысы қазірге дейін түпнұсқа 78 айналымдық пластинкаларда және олардың LP мен CD нұсқаларында естіледі. Оның жазылған мұрасы мен Англия мен Америкадағы Галли Курчинің өнерлерін қазіргі заманғы сарапшылар бағалауларына сүйене отырып, опера комментаторы Майкл Скотт «The Record of Singing» (Duckworth, London, 1979) кітабының 2-томында оны вокалдық техника жағынан бұрынғы буынның колоратура сопраноларымен, мысалы, Нелли Мельба мен Луиза Тетраццинимен салыстырады, бірақ оның дауысының ерекше әдемілігін және оның тартымды әнінің лирикалық тартымдылығын мойындайды. Галли Курчи Голливуд Даңқы аллеясында жазулары үшін құрметтелген, оның жұлдызы 6121 Голливуд бульвары мекенжайында орналасқан. Studio Ghibli-дің «Отты шырындар қабірі» фильмінде оның «Үй! Сүйкімді үй!» атты әнінің жазбасы соңында ойнатылады. «Wake in Fright» (1971) фильмінде Дональд Плезенс сомдаған «Док» Тайдон Галли Курчидің «Риголетто» операсынан «Caro nome» әнін тыңдап, «Галли Курчи – керемет әнші!» дейді.
On 24 November 1936, Galli Curci, aged 54, made an ill advised return to opera, appearing in a single performance as Mimi in La bohème in Chicago. It was painfully clear that her best singing days were behind her and after another year of recitals she went into complete retirement, living in California. She lived in Los Angeles and took up painting. She taught singing privately until shortly before her death from emphysema in La Jolla, California, on 26 November 1963, at the age of 81. Among her students was soprano Jean Fenn. Galli Curci's voice can still be heard on original 78 rpm records and their LP and CD reissues. Based on her recorded legacy and contemporary assessments of Galli Curci's performances in England and America, the opera commentator Michael Scott, writing in volume 2 of The Record of Singing (Duckworth, London, 1979), compares her unfavourably as a vocal technician with coloratura sopranos of an earlier generation, such as Nellie Melba and Luisa Tetrazzini, but he acknowledges the unique beauty of her voice and the ongoing lyrical appeal of her charming singing. Galli Curci is honored on the Hollywood Walk of Fame for recording, with a star located at 6121 Hollywood Boulevard. In Studio Ghibli's film Grave of the Fireflies, her recording of "Home! Sweet Home!" is played at the end. In the film Wake in Fright (1971), Galli Curci's recording of "Caro nome" from Rigoletto can be heard playing as 'Doc' Tydon, portrayed by Donald Pleasence remarks "What a doll Galli Curci".