Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
USS Wasatch (AGC 9) - Маунт Маккинли класының амфибиялық командалық кемесі, солтүстік Ютадағы тау тізбегінен аталған. Ол жүк кемесі ретінде жобаланып, амфибиялық күштердің флагманы, алдыңғы қатарлы байланыс құралдары мен кең жауынгерлік ақпарат кеңістігі бар жүзуші командалық бекетке айналдырылды. Кеме 1943 жылы 7 тамызда Уилмингтон қаласында Солтүстік Каролина кеме құрылысы компаниясымен келісімшарт бойынша (MC 1349) "Fleetwing" типті C2 S AJ1 жүк кемесі ретінде салынған. Fleetwing 1943 жылы 8 қазанда суға шығарылды, оны П. А. Уилсон қомақты, ал 1943 жылы 31 желтоқсанда әскери-теңіз флоты амфибиялық командалық кемеге айналдыру үшін сатып алды. "Wasatch" деп қайта аталып, AGC 9 деп аталды. Ол Норфолк теңіз кеме жасақтауында, Портсмут қаласында, әскери пайдалану үшін қайта жаңартылды.
USS Wasatch (AGC 9) was a Mount McKinley class amphibious force command ship, named after a mountain chain in northern Utah. She was designed as a cargo ship and converted into an amphibious force flagship, a floating command post with advanced communications equipment and extensive combat information spaces to be used by the amphibious forces commander and landing force commander during large scale operations. The ship was laid down as Fleetwing, a type C2 S AJ1 cargo vessel, under a Maritime Commission contract (MC hull 1349) on 7 August 1943 at Wilmington, N. C., by the North Carolina Shipbuilding Company. Fleetwing was launched on 8 October 1943, sponsored by Mrs. P. A. Wilson, and acquired by the Navy on 31 December 1943 for conversion to an amphibious command ship. Renamed Wasatch and designated AGC 9, the ship was converted for naval use at the Norfolk Naval Shipyard, Portsmouth, Va., and commissioned there on 20 May 1944.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Чесапик шығанағында теңізде сынақтан өткеннен кейін, 26 маусымда Стаффорд және Ла Прадпен бірге Тынық мұхитына жөнелтілді. 3 шілдеде Панама каналы арқылы Жаңа Гвинеяға қарай жүріп өтті. Кеме 31 шілде күні сағат 17:25-те Милн шығанағына жетіп, он күннен кейін Блю-Риджден контр-адмирал Уильям Фехтелер кемеге отырды. 7 қыркүйекте Task Force (TF) 76 командасын басқаратын контр-адмирал Дэниел Э. "Дэн аға" Барби Уасэчке кіріп, кеме Моротайға бағытталған арнайы топтың басқа бөлімшелеріне қосылу үшін Айтапеге жолға шықты.
Following sea trials in Chesapeake Bay, Wasatch sailed for the Pacific on 26 June in company with Stafford and La Prade, and transited the Panama Canal on 3 July, bound for New Guinea. The ship reached Milne Bay at 17:25 on 31 July and ten days later, embarked Rear Admiral William Fechteler from Blue Ridge. On 7 September, Rear Admiral Daniel E. "Uncle Dan" Barbey, who commanded Task Force (TF) 76, embarked in Wasatch; and the ship got underway for Aitape to join other units of the Morotai bound task force.
1944 жыл
15 қыркүйекте әуе шабуылы мен жер бетіндегі бомбалау шабуылдарын жеңілдетті, ал американдық әскерлер аралды басып алу үшін жағаға түсті. Осы уақытта Уасэч жағалауда қалып, операцияның жүйке орталығы болды. Сағат 18:00-де ол жағаға қарай шығып, таң атқанша жағажайды қайтадан жауып, қону операцияларын басқаратын. Бұл жолы әуе шабуылы командалық кемеге жақындамады, бірақ оның соғыс күнделігінде келесі топтың алдында ұшақ түсірілгені жазылған. 17 - ші күні сағат 08:30 -да Доэробадан шығып, адмирал Барби операцияларды Уассатштан бастап, 18:09 -дан бастап, ол өз туысын Расселге ауыстырып, содан бастап іс-шараларды ұйымдастырғанға дейін басқарды. Жарты сағаттан кейін Маккимен бірге Уасэч Гумбольдт шығанағына қарай жолға шықты. AGC Гумбольдт қаласында қалып, қазан айының басында алдағы операцияларға дайындалды. 14-ші күні вице-адмирал Томас К. Кинкейд 77.1.1 операциялық бөлімнің (ТБ) командирі ретінде Уассачта байрағын сындырады. Келесі күні кеме генерал-лейтенант Уолтер Крюгермен бірге Филиппинге қарай сапарға шықты, Филиппин архипелагына драматикалық "қайта оралудың" бірінші актісіне қатысу үшін. 20-сы күні сағат 04:55-те Суригао бұғазына кірген Уасэч Лейте шығанағына қарай бет алды. Сол күні таңертеңгі сағат 09:20-де Лейте жағалауын жауынгерлік кемелер, крейсерлер мен эсминстер бомбалай бастады, ал шамамен 40 минуттан кейін жағалауға қарай алғашқы десант кемелер жүгірді. Күн бойы "Васатч" кемесі жағаға жағасында, қонуды бақылай алатын позицияда болды. 20-23 аралығында кеме түнде Нешвилл, Аммен және Мулланимен бірге теңізге шығатын болды. Американдықтардың қонуынан кейін жаудың әуеден қарсы алуы тез жүзеге асты; және Васатхтың артиллериялық ұшақтары өз қаруларына қарсы тұрды, олар шабуылшыларға қарсы күрескен басқа одақтас кемелердің әуеге қарсы отынның ауыр көлемін арттыруға дайын болды. 25-ші күні таңертең "Ақ жағажайдан" шығып, Уассачта күзетте тұрғандар оңтүстікке қарай алыстан атыс сапырылатындығына ұқсайтын найзағайды көрді, өйткені контр-адмирал Джесси Б. Олдендорфтың соғыс кемелері мен крейсерлері жапондық "Оңтүстік күштерінің" "Т" -ін кесіп өтіп, қысқа мерзімде Суригао бұғазындағы шайқаста жаудың соғыс кемелерін жойды. Алайда, "Оңтүстік күш" жапондықтардың Лейтке шабуылға қарсы одақтас күштерге қарсы атқан жалғыз күш емес еді. Жаудың "Орталық күш" төрт линкер мен бес крейсерден тұрады, 24 және 25 қазан түнінде Филиппин теңізіне өтті. Бұл топ кенеттен адмирал Клифтон Спрагтың "Таффи 3" эскорт-авиакомпаниясына Самар маңында пайда болды. Спрагтың алты сопровождающий кемесі мен олардың экраны Самар маңындағы шайқаста жеңіске жету мүмкіндігіне қарсы батыл күресті. Жапондықтар өздерін жаулап алу үшін кемелерді және крейсерлерді ұшақпен ұрып-соға бастады. Капитан. Ричард Ф. Уайтхед командашы, қолдау әуе кемесінің командирі ретінде Уасэчке кірісті дереу барлық американдық ұшақтарға жапондық жағалау позицияларына шабуыл жасамауды бұйырды. Алты Grumman Avengers және 20 Grumman Wildcats CVE-нің жақын маңдағы шақыруына жауап берді және "Таффи 3" -тен атылған ұшақтармен бірге алғашқы шабуыл үшін 08:30 -да соқты. Ақыр соңында, жапондық "Орталық күш" жауынгерлік қорғанысты Лейте жағажайдан әлі де жүк түсіріп жатқан зардап шекпестен кері шегінуге мәжбүр етті. Жеңіске жету үшін көп нәрсе қажет болды. Америка әскерлері Гамбиер шығанағынан, Джонстон және Хоел эсминктерінен және Сэмюэл Б. Робертс эсминкінен айырылды. Олар уақытты сатып алу үшін өз өмірлерін қиған. 25 - ші күні сағат 13:10-да АГК-ның артиллериялық ұшақтары жапон ұшағын құлатты және келесі күні тағы екі ұшақты құлатуға көмектесті. 29 -да командалық кеме жаңа Гвинеяға күшті крейсерлік күшпен бірге жолға шықты және 80 түйіндік желдің соққысына ұшырағанмен, 2 қараша күні сағат 12:18-де Хумбольдт шығанағына қауіпсіз жолды аяқтады. Адмирал Кинкейд келгеннен кейін кемеден шығып, штаб-пәтеріне жалаушасын жылжытты. 9-амфибиялық топтың қолбасшысы контр-адмирал Артур Дьюи Стрюбл 3 қарашада Уасэчке кіріп, Маккинли тауына ауысқанға дейін командалық кемелерде қалды. 20 қарашада адмирал Кинкейд қайтадан Уасэчке кіріп, Лох пен Дэниел А. Джоймен бірге Лейтеге қарай жүріп, 25-і күні Сан-Педро шығанағына шығып, кемеге отырды. Онда, келесі жылдың қаңтар айында Лингаен шығанағына қонуға дайындық кезінде бортында қарқынды жоспарлау сессиялары жүріп жатқан кезде Контр-адмирал Джеймс Л. Кауффман 29 қарашадан 2 желтоқсанға дейін Филиппин теңізінің шекарасының қолбасшысы ретінде Уассачта уақытша штаб-пәт...
On 15 September, air strikes and surface bombardments softened up the invasion beaches; and American troops splashed ashore to occupy the island. Meanwhile, Wasatch stood off shore and served as the nerve center of the operation. At 18:00, she retired to seaward to await the dawn when she would again close the beach to direct the landing operations. Retaliatory air strikes did not come near the command ship on this occasion, although her war diary notes that a plane was downed ahead in the next group. Anchoring off Doeroba at 08:30 on the 17th, Admiral Barbey directed operations from Wasatch until he shifted his flag to Russell to orchestrate the proceedings from there, from 18:09. A half hour later, Wasatch, in company with McKee, got underway for Humboldt Bay. The AGC remained at Humboldt and prepared for upcoming operations into early October. On the 14th, Vice Admiral Thomas C. Kinkaid broke his flag in Wasatch, as Commander, Task Unit (TU) 77.1.1. On the following day, the ship — with Lt. Gen. Walter Krueger embarked — got underway for the Philippines, to participate in the first act of the dramatic "return" to the Philippine archipelago. Entering Surigao Strait at 04:55 on the 20th, Wasatch proceeded up Leyte Gulf. Battleships, cruisers, and destroyers commenced bombarding the Leyte beachhead at 09:20 that morning and, some 40 minutes later, the first landing craft were churning towards the beach. Throughout the day, Wasatch stood offshore in a position from which the landings could be observed and served as the nerve center for the operation. From the 20th through the 23rd, the ship retired to sea nightly, in company with Nashville, Ammen, and Mullany. Enemy air retaliation materialized swiftly in the wake of the American landings; and Wasatchs gunners stood at their weapons, ready to augment the heavy volume of anti aircraft fire from other Allied ships that fought off the attackers. Anchored off "White Beach" early on the morning of the 25th, those on watch topside in Wasatch saw lightning like flickerings of gunfire in the distance to the southward, as Rear Admiral Jesse B. Oldendorf's battleships and cruisers crossed the "T" of the Japanese "Southern Force" and in short order annihilated the enemy warships in the Battle of Surigao Strait. However, the "Southern Force" was not the only one that the Japanese threw against the Allied forces to contest the Leyte invasion. The enemy's "Center Force" — consisting of four battleships and five cruisers, had passed into the Philippine Sea during the night of 24 and 25 October. That group suddenly appeared to Rear Admiral Clifton Sprague's "Taffy 3" escort carrier task group off Samar. Sprague's six escort carriers and their attending screen fought bravely against overwhelming odds in what became known as the Battle off Samar. While the destroyers and destroyer escorts hurled themselves at the Japanese capital ships and cruisers in suicidal attacks, the "jeep carriers" launched planes. Capt. Richard F. Whitehead — embarked in Wasatch as Commander, Support Aircraft — immediately ordered all American planes not attacking Japanese shore positions in support of the landings to strike the Japanese ships of the "Center Force." Six Grumman Avengers and 20 Grumman Wildcats from the CVE's nearby responded to the summons and, together with the planes launched from "Taffy 3" under fire, bore in at 08:30 for their first attack. Ultimately, the heroic defense forced the Japanese "Center Force" to withdraw without damaging the vulnerable transports still unloading off the Leyte beachhead. The victory had not been won without cost. The American forces lost Gambier Bay, destroyers Johnston and Hoel, and the destroyer escort, Samuel B. Roberts. They had given their lives to buy time. At 13:10 on the 25th, the AGC's gunners brought down a Japanese aircraft and helped to down two additional planes the following day. On the 29th, the command ship got underway for New Guinea, in company with a powerful battleship cruiser force, and, although buffeted by 80 knot winds en route, completed a safe passage to Humboldt Bay at 12:18 on 2 November. Admiral Kinkaid disembarked upon arrival and shifted his flag to headquarters ashore. Rear Admiral Arthur Dewey Struble, commanding Amphibious Group 9, embarked in Wasatch on 3 November and remained in the command ship until transferring to Mount McKinley. On 20 November, Admiral Kinkaid again embarked in Wasatch, and, escorted by Lough and Daniel A. Joy, proceeded to Leyte and anchored in San Pedro Bay on the 25th. There, while intense planning sessions were occurring on board — in preparation for the Lingayen Gulf landings in January of the following year — Rear Admiral James L. Kauffman embarked to establish his temporary headquarters in Wasatch as Commander, Philippine Sea Frontier, from 29 November to 2 December.
1945 жыл
Уасэч Сан-Педро шығанағында болған кезде жаудың әуе шабуылы барлық адамдарды үнемі дайын ұстады. 1945 жылы 6 қаңтарда Смитпен бірге "Васатч" Лингэен шығанағына (Лусон) қарай жолға шықты. Жапондық ұшақ Манила маңында жағаға ұшып, жауынгерлерге қарсы ұшақтарды ұшырып, өз батареясындағы 20 мм-ден 5 дюймге дейінгі барлық қарулардан ауыр қарсылық жасады. Жапондық камикадзелер мен өз-өзін өлтіруші моторлы қайықтар американдық кемелерге лақтырылды, бірақ үш күн ішінде ашу-ызаның көбі өзінен-өзі өтті. Америка әскерлері Лингаендегі жағажайларын нығайта бастаған кезде, Уасэтч Кимберлимен бірге 27 қаңтарда аймақтан шығып, 29 қаңтарда сағат 05:30-да міндороға қарай кемеге отырды. Вице-адмирал Кинкейд 4 ақпанда өз жалауын жағаға ауыстырды, бұл командалық кемені уақытша жағаға шыққан офицерден айырды. Контр-адмирал Фехтелер - Уасэчті штаб-пәтері ретінде пайдаланған алғашқы флаг офицері - 7 наурыздан 16 наурызға дейін AGC-де тағы да флаг көтерді. Содан кейін, 22-ші күні контр-адмирал Альберт Г. Нобл оның басына байрағын сындырып жіберді. 31 наурызда Уэсач , Ньюман және Кофермен бірге Лейте шығанағынан Миндароға қарай кетіп қалды. 11 сәуірде контр-адмирал Нобл "нағыз нәрсені" алты күннен кейін басқаруға дейін қалжыңдап қонуды басқарды, өйткені американдық күштер аз қамтылған Минданаоға жағаға түсті, ал Васатч 17-ден бастап Поллук портында зәкірде тұрды. Контр-адмирал Нобл 1 мамырда Спенсерге ауысты, ол оңтүстік Минданаоға қонуға арналған, ал кейіннен Манилаға және Маниладан маңызды конференцияларға айдың аяғына дейін барған кезде Усачты өзінің базасы ретінде қолданды. Моротайға ауысып, кеме отпен шомылдыру рәсімінің сахнасына, Васатч Солтүстік Борнеоға қонуға әкелген операцияларға қатысты. 26 маусымда командалық кеме, контр-адмирал Нобльмен бірге Моротайды тазартты. Генерал Дуглас Макартур Кливлендтен және контр-адмирал Барби Финикстен байқап тұрғанда, австралиялық әскерлердің бірінші толқыны жағаға жетіп, жеңіл қарсылыққа тап болды. Уэсач кейіннен Моротайға оралды, онда адмирал Нобл 3 шілдеде өзінің туын Спенсерге ауыстырды. Хумбольдт шығанағына тағы бір рет, содан кейін Сеадлер гарманына, Манус, Адмиралтействода, Уэсатч жалпы жөндеуден өтіп, 15 тамызда Жапонияның берілу туралы хабар алған кезде күрделі жөндеуден өтіп жатты. V J күнінен кейін Уасэч 1945 жылдың күзінде Уакаяма мен Нагоя, Жапония және Таку, Қытайды басып алуға қатысты. 1945 жылы 7 қарашада Такудан кетіп, Перл-Харбор арқылы АҚШ-қа бет алды да, 1945 жылы 10 желтоқсанда Сан-Францискоға жетті. 1946 жылы 30 тамызда Калифорния штатының Сан-Диего қаласында қайтадан іске қосылған "Васатч" 1947 жылы сәуірде Әскери-қорық флотының Сан-Диего тобына орналастырылды. 1960 жылы 1 қаңтарда Әскери-теңіз флотының тізіміне енгізілген кеме Теңіз әкімшіліктеріне берілді және Калифорниядағы Терминал аралындағы Ұлттық металл және болат корпорациясына ұсақтауға сатылды. Уэсатч екінші дүниежүзілік соғыста атқарған қызметі үшін бес ұрыс жұлдызына ие болды.
While Wasatch was in San Pedro Bay, enemy nuisance air attacks kept all hands constantly on the alert. On 6 January 1945, escorted by Smith, Wasatch got underway for Lingayen Gulf, Luzon. Japanese suicide aircraft materialized off the coast near Manila; and, as she had done earlier, Wasatch put up a heavy barrage of anti aircraft fire from every gun in her battery from 20 millimeter to 5 inch. Japanese kamikazes and suicide motorboats flung themselves at the American ships; but, in three days, the fury had largely spent itself. As American troops consolidated their beachhead at Lingayen, Wasatch, in company with Kimberly, departed the area on 27 January, bound for Mindoro where she anchored at 05:30 on the 29th. Vice Admiral Kinkaid shifted his flag ashore on 4 February, leaving the command ship temporarily bereft of an embarked flag officer. Rear Admiral Fechteler — who had been the first flag officer who utilized Wasatch as his headquarters — again hoisted flag in the AGC from 7 March to 16 March. Then, Rear Admiral Albert G. Noble broke his flag in her on the 22nd. Wasatch weighed anchor on 31 March, in company with , Newman, and Cofer and departed Leyte Gulf for Mindoro. On 11 April, Rear Admiral Noble directed a mock landing before directing the "real thing" six days later, as American forces went ashore on sparsely garrisoned Mindanao, while Wasatch stood by at anchor in Polluc Harbor, from the 17th. Rear Admiral Noble shifted to Spencer on 1 May for landings in southern Mindanao and later used Wasatch as his base when he traveled to and from Manila on important conferences through the end of the month. Shifting to Morotai, the scene of the ship's baptism of fire, Wasatch took part in the staging operations which led to the landings on North Borneo. On 26 June, the command ship, with Rear Admiral Noble embarked, cleared Morotai; and she arrived off the target beachhead on 1 July. While General Douglas MacArthur observed from Cleveland and Rear Admiral Barbey watched from Phoenix, the first wave of Australian troops splashed ashore to encounter light opposition. Wasatch subsequently returned to Morotai, where Admiral Noble shifted his flag to Spencer on 3 July. Shifting to Humboldt Bay once more, and then to Seeadler Harbor, Manus, in the Admiralties, Wasatch was undergoing general repairs and an overhaul when she received word on 15 August of Japan's surrender. After V J Day, Wasatch took part in the occupation of Wakayama and Nagoya, Japan, and Taku, China, into the fall of 1945. Underway from Taku on 7 November 1945, the ship sailed for the United States, via Pearl Harbor, and arrived at San Francisco on 10 December 1945. Decommissioning at San Diego, California, on 30 August 1946, Wasatch was placed in the San Diego group of the Reserve Fleet in April 1947. Struck from the Navy list on 1 January 1960, the ship was transferred to the Maritime Administration and sold for scrapping to the National Metal and Steel Corporation, of Terminal Island, California. Wasatch received five battle stars for her World War II service.