Кіріспе

Жаңа Зеландия саясаткері Сер Лесли Нокс Мунро (26 ақпан 190113 ақпан 1974) - Жаңа Зеландияның заңгері, журналисі, дипломат және саясаткері.

Заң және БАҚ

Мунро Окленд грамматикалық мектебінде және Окленд университетінде оқыды, ол 1923 жылы заң магистрі дәрежесін алды. Ол 1938 жылы Окленд университетінің заң факультетінің деканы болды, 1951 жылға дейін университетте түрлі қызметтерде оқытты және басқарды. Мунро сондай-ақ 1936-1938 жылдары Окленд округінің заң қоғамының президенті болды. Мунро Нью-Зеландияның Ұлттық радио хабар тарату қызметіне (NBS) әлемдік оқиғалар туралы радио баяндама жасады және 1942 жылдан 1951 жылға дейін редактор болған The New Zealand Herald үшін жазды.

Дипломатиялық мансап

Мунро Жаңа Зеландия Ұлттық партиясының құрылтайшы мүшесі болды және партияда маңызды атқарушы лауазымдарды атқарып, оған 1949 жылғы жалпы сайлауда жеңіске жетуге көмектесті. 1952 жылы жаңа премьер-министр Сидни Холланд Мунроны Жаңа Зеландияның АҚШ-тағы елшісі және Жаңа Зеландияның Біріккен Ұлттар Ұйымындағы тұрақты өкілі етіп тағайындады. Осы қызметінде ол Жаңа Зеландия үкіметінің Бірінші Индокитай соғысы кезінде Вьетминнің табысына жауап ретінде АҚШ-тың Индокитайға қатысуын арттыру жөніндегі күш-жігерін қолдауы үшін лоббистік қызмет атқарды. Ол Вьетконгты жергілікті қозғалыс ретінде таныса да, оны Солтүстік Вьетнам мен Қытай Халық Республикасы Оңтүстік Вьетнамға қарсы коммунистік бүлдіру науқанының бөлігі ретінде қолдады деп мәлімдеді. Жаңа Зеландияның БҰҰ-дағы тұрақты өкілі ретінде ол 1953 жылдан 1954 жылға дейін Қамқоршылық кеңесінің президенті және БҰҰ Бас Ассамблеясының он екінші сессиясының президенті (1957-1958) болды. Ол сондай-ақ үш рет Қауіпсіздік кеңесінің төрағасы болды және 1956 жылы Суэц дағдарысы басталған кезде сол лауазымда қызмет етті. БҰҰ-да ол 1956 жылғы Мажарстан революциясына кеңестердің жауабын ашық сынға алды және "Мажарстан мәселесі" бойынша арнайы өкіл болып тағайындалды. Мунро 1955 жылы KCMG орденімен, содан кейін 1957 жылы KCVO орденімен марапатталды. 1958 жылы екінші лейбористік үкімет оны тұрақты өкіл лауазымынан алып тастағанымен, ол 1962 жылға дейін арнайы өкіл болып қалды, сондай-ақ 1961 жылдан бастап Халықаралық заңгерлер комиссиясының бас хатшысы болды. Ол 1960 жылы "Біріккен Ұлттар Ұйымы: бөлінген әлемге үміт" атты кеңінен оқылатын кітап жазды. 1960-1961 оқу жылында Коннектикут штатының Миддлтаундағы Веслиан университетінің Жоғары оқу орталығының оқытушысы болды.

Ұлттық саясат

Манроның Вашингтонға тағайындалуы аяқталғаннан кейін оның орнына мансаптық дипломат тағайындалды. 1960 жылы Жаңа Зеландияда өткен сайлаудан кейін Мунро жаңа Ұлттық үкіметтің оны не Вашингтонға қайта тағайындауын, не Лондонға Жоғары комиссар лауазымын беруін күтті. Алайда оның жеке мінезі премьер-министрдің және сыртқы істер департаментінің жоғары лауазымды адамдарының арасында танымалдылыққа ие болмады. Жаңа премьер-министр Кит Холиоакке Мунроны шетелдегі дипломатиялық қызметке қайта тағайындамау туралы ұсыныс жасалды. Осы уақытқа дейін Мунро Ұлттық партияның парламенттік мүшесі болуға ұмтылды. Ол бұған дейін Тамаки партиясына үміткер болуға ұсыныс жасаған болатын, бірақ егер ол партиялық іріктеуде қарсылықсыз болса ғана. Роберт Малдун, алдағы премьер-министр, ол Ұлттық партиядан алдыңғы екі сайлауда қауіпсіз лейбористік орынға үміткер болды, сонымен қатар Ұлттық партияның президенті Алекс Маккензидің Мунро үшін шеттету туралы өтінішіне қарамастан, таңдауға түсті. Мулдун сайлауда жеңіске жетіп, лейборист Боб Тизардтан орын алды. Мунро Вашингтоннан Жаңа Зеландияға оралды және Вайпада сайлауға сайланды, онда ол 1963 және 1966 жылдары сайланды. Шекаралық өзгерістерден кейін ол 1969 жылы Гамильтон Вест командасында ойнап шықты. Ұлттық партия сол жылдары үкіметте болды. Алайда, жеке және кәсіби қарсылықтар премьер-министрлер Кейт Холиоак және Джон Маршаллмен оны жоғары лауазымға ие болуға кедергі жасады. Ол әдетте оны талқылаудың соңына дейін, қорытынды шешілгенге дейін сөз сөйлеуден сақтайды. Мунро 1972 жылы зейнеткерлікке шықты және 2020 жылға дейін ол жеңіліссіз сол қызметтен кеткен жалғыз бұрынғы Гамильтон Вест депутаты болды.

Жеке өмір

Мунро екі рет үйленген, әр некеден бір қызы бар. Оның алғашқы үйлену тойы Кристин Пристлимен екі жыл бойы созылып, 1929 жылы қызы дүниеге келгеннен кейін үш күн өткенде қайтыс болды. Мунроның 1931 жылы Мюриэл Стюртпен екінші некеде 1974 жылы Гамильтонда қайтыс болғанға дейін созылады.