Кіріспе
Эвенсио Кастелланос Юмар:Эвенсио Кастелланос Юмар (3 мамыр 1915 - 16 наурыз 1984), Венесуэлалық пианист және классикалық музыкант. Ол керемет пианист, композитор, хор мен оркестрдің жетекшісі болды.
Өмірбаян
Оның ата-анасы Пабло Кастелланос Алменар және Матильда Юмар болды. Оның музыкалық бастамасы органшы және часовня шебері болған әкесінің қолынан келді. 1938 жылы ол Escuela Superior de Música de Caracas-қа оқуға түседі, онда Антонио Пардо Сублетпен ән айтуды, Карлос Аньеспен виолончель, Хуан Баутиста Плазамен музыка тарихы, Висенте Эмилио Сохомен гармония мен композиция зерттейді. 1944 жылы 4 шілдеде ол композитордың шебері атанды және сол себепті Латын Америкасының ұлтшылдық үрдісіне бағытталған шығармаларында ерекшеленетін профессор Сохоның композиция кафедрасын бітірген композиторлардың бірінші буынының мүшесі болды. Олардың арасында Кастелланоспен бірге ерекшеленеді: Антонио Эстевес, Анхель Соус, Антонио Лауро, Бланка Эстрелла, Хосе Клементе Лайя, Раймундо Перейра, Модеста Бор және Иносенте Карреньо, басқалар және 20-шы ғасырдың ең маңызды венесуэлалық композиторлары болатындар. 1946 жылы ол Венесуэланың Орталық университетінің университет хорына (ЮНЕСКО-ның Әлемдік мұра орны) басшылық етті, ол үшін университет әнұранын жазды. 1947 жылдың тамызы мен 1949 жылдың қыркүйегі аралығында Нью-Йоркте тұрып, Карлос Булермен фортепиано бойынша жоғары оқу орындарында білім алды. Венесуэлаға оралғаннан кейін Эвенсио Кастелланос Каракаста белсенді және белсенді музыкалық өмірге кірісті. Каракас соборында органшы, часовня шебері болды және собор хорына қосылды. Сондай-ақ, сол уақытта ол Ламас хорының мүшесі болды және он бес жыл бойы Венесуэла симфониясының орындаушысы (бас пианині), ол бірнеше рет жүргізген оркестр. Музыкант ретінде өмір сүруіне қатар, ол Каракастың жоғары музыка мектебінде баяндамашы ассистенті (1938-1947), баяндамашы мұғалімі (1945-1947); орган және клавесин мұғалімі (1946-1972); музыкалық композиция профессоры (1957-1964) және мектеп директоры (1965-1972) болды. Венесуэла симфониялық оркестрінің директорлар кеңесінің вице-президенті (1950 1951 және 1959), ол сол жоғары кеңесінің мүшесі болды; Венесуэла авторлары мен композиторлары қауымдастығының президенті (ASOVAC, 1958 1959); Каракастағы Collegium Musicum-тің негізін қалаушы директоры; Венесуэланың Орталық университетінің студенттік оркестрінің директоры (1969) және Венесуэла симфониясының эксперименталды оркестрінің директоры, ол 1970 жылы 15 мамырда оның тұңғыш концертіне жетекшілік етті. 1979 жылдан 1984 жылға дейін Висенте Эмилио Сохоның Латын Америкасы зерттеу және музыкалық зерттеулер институтының музыкалық кеңесшісі болды. Өзінің музыкалық мансабында Эвенсио Кастелланос Венесуэланың ең маңызды сәндік белгілері, Атенео де Каракастың арнайы сыйлығы, Тереза Карреньо конкурсына сәйкес (1952) "Тереза Карреньоға тағзым" үшін, Ұлттық музыка сыйлығы (1954) "Санта-Крус-де-Пайгуакаир" симфониялық композициясы үшін, Ұлттық музыка сыйлығы (1962) "Эль Тирано Агирре" шедеврі үшін және 1979 жылы көркемдік мансап үшін Ұлттық сыйлық. Кастелланостың композициялық стилін бір жағынан Сохоның ұлттық әсерін бейнелейтін шығармаларға, екінші жағынан оның рухани тәрбиесінің әсерінен жасалған қасиетті композицияларға бөлу мүмкін. Оның негізгі оркестрлік шығармалары ұлттық эстетикамен байытылған және фольклорлық элементтермен араластырылған, оның аспаптық және камералық шығармаларының көпшілігі сияқты. Оның түрлі қасиетті хорлық және орган композициялары оның діни тамырларын көбірек білдіреді. Пианист ретінде ол 40 жылдан астам концерттерде ғана емес, сонымен қатар он тоғызыншы ғасырдағы Венесуэла билері мен вальстерін құрастыру мен үйлестіруде және маңызды альбомдарды жазуда көрініс тапқан жарқын стильді таңғалдырды. Сонымен қатар, ол Мистислав Ростропович, Генрик Серинг, Морис Хассон, Адольфо Однопосов, Флориан Эберсберг және басқалар сияқты әлемдік деңгейдегі музыканттармен бірге пианист ретінде өнер көрсетті. Актер ретінде ол органшы ретінде де ерекше болды, 1975 жылы Париждегі Нотр-Дам және Франциядағы Шартр соборында екі орган концертімен аяқтады. Оның оркестрлік шығармалары әлемнің көптеген елдерінде орындалды және жазылды, мысалы, Венесуэла, Бразилия, Уругвай, Аргентина, Мексика, АҚШ, Испания, Франция, Германия, Австрия, Голландия, Польша, Қытай, Корея немесе Жапония. . Оның ағасы Гонсало Кастелланос Юмар - белгілі органшы, композитор және Венесуэла симфониялық оркестрінің бұрынғы бас дирижері (1966-1978).
In 1946 he directed the University Choir of the Central University of Venezuela (UNESCO World Heritage Site), for which he composed the University Anthem. Between August 1947 and September 1949 he lived in New York where he undertook advanced piano studies with Carlos Buhler. Upon his return to Venezuela, Evencio Castellanos embarked on a dynamic and active musical life in Caracas. In the Cathedral of Caracas he became organist and chapel master and joined the choir of the cathedral. Also, during that time, he was a member of the Lamas Choir and for fifteen years, Interpreter (Principal Pianist) of the Venezuela Symphony, an orchestra that he also conducted on multiple occasions. Parallel to his life as a musician, he has been a teacher in Caracas Superior School of Music as piano assistant (1938 1947), piano teacher, (1945 1947); organ and harpsichord teacher (1946 1972); professor of musical composition (1957 1964) and director of the school (1965 1972). Vice President of the Board of Directors of the Venezuelan Symphony Orchestra (1950 1951 and 1959), he was a member of the Superior Council Board of the same; president of the Venezuelan Association of Authors and Composers (ASOVAC, 1958 1959); director founder of the Collegium Musicum of Caracas; director of the Student Orchestra of the Central University of Venezuela (1969) and director of the Experimental Orchestra of the Venezuelan Symphony, which he conducted in its inaugural concert on May 15, 1970. From 1979 to 1984 he served as Musical Advisor to the Latin American Institute for Research and Musical Studies Vicente Emilio Sojo. Throughout his musical career, Evencio Castellanos obtained various awards and recognitions such as most important venezuelan decorations, the special award from the Ateneo de Caracas corresponding to the Teresa Carreño contest (1952) for his “Tribute to Teresa Carreño”, the National Music Award (1954) for his symphonic composition "Santa Cruz de Pacairigua", the National Music Award (1962) for his masterpiece "El Tirano Aguirre" and the National Award for Artistic Career in 1979. Castellanos’s compositional style can perhaps best be divided into works that are emblematic of the nationalistic influences set forth by Sojo, on the one hand, and on the other, sacred compositions influenced by his spiritual upbringing. His major orchestral works are permeated with a nationalistic aesthetic and are infused with folkloric elements, as are most of his instrumental and chamber works. His various sacred choral and organ compositions are more representative of his religious roots. As a pianist he imposed a brilliant style that was expressed not only in more than 40 years of concerts but also in his compilations and harmonizations of the Venezuelan dances and waltzes of the nineteenth century and the recording an important number of albums. He also performed as accompanying pianist with world class musicians such as Mstislav Rostropovich, Henryk Szering, Maurice Hasson, Adolfo Odnoposoff, Florian Ebersberg among others. As a performer, he also excelled as an organist, ending his career with two organ concerts at the cathedrals of Notre Dame in Paris and Chartres Cathedral in France, in 1975
His orchestral works have been performed and recorded in countless countries around the world such as Venezuela, Brazil, Uruguay, Argentina, Mexico, United States, Spain, France, Germany, Austria, Holland, Poland, China, Korea or Japan, among others. . His brother, Gonzalo Castellanos Yumar, is a notable organist, composer and former chief conductor of the Venezuela Symphony Orchestra (1966 1978).