Кіріспе

Уильям Альберт Нойс (William Albert Noyes; 1857 жылы 6 қараша - 1941 жылы 24 қазан) - американдық аналитикалық және органикалық химик. Ол атомдық салмақты анықтаудың ізашарлық жолын ашқан, 1907 жылдан 1926 жылға дейін Иллинойс университеті Урбана-Шампейннің химия кафедрасының төрағасы болған, бірнеше маңызды химиялық журналдардың негізін қалаушы және редакторы болған және 1935 жылы Американдық химиялық қоғамның ең жоғары наградасы - Пристли медалімен марапатталған.

Ерте өмір және білім

Нойс 1857 жылы 6 қарашада Айова штатының Independence қаласында Спенсер У. және Мэри Нойс, тумасы Пэккардтың ұлы болып дүниеге келді. Ол "А" бағасын алды. 1879 жылы Гриннелл колледжінің B. және B.S. дәрежесі (алғашқыда 1875 жылы химияны қосалқы пән ретінде классикалық зерттеулерге жазылған). Студент кезінде Нойес қысқы кезеңде ауылдағы мектепте күндізгі сабақ берді. Мектепті бітіргеннен кейін ол 1881 жылдың қаңтарында Джонс Хопкинс университетінде аспирантураны бастағанға дейін Гриннеллде аналитикалық химияны оқыды. Ол жерде Айра Ремсенмен жұмыс істеп, Нойс докторлық дәрежесін алды. 1882 жылы қайтыс болған. "Бензолдың хромо қышқылымен тотығуы туралы" докторлық диссертациясы бір жарым жылда аяқталды (оның өмір сүру үшін суды талдауды жасауына қарамастан). Гриннелл оған осы еңбегі үшін А. М. дәрежесін берді.

Мансап

Докторлық дәрежесін алғаннан кейін Нойес Миннесота университетінде бір жыл нұсқаушы болып оқыды. Ол одан кейін Теннесси университетінде химия профессоры болды, содан кейін он жеті жыл Индиана штатының Терре-Хауттегі Роуз политехникалық институтында (1886 жылы басталды). 1903 жылы Нойес Балтимордағы (Мэриленд штаты) АҚШ Ұлттық стандарттар бюросының алғашқы "бас химигі" болып жұмысқа қабылданды. Оның атомдық салмақты анықтауы "қазіргі кезде жасалған химиялық анықтамалардағы ең дәлдікке" әкелді, яғни сутегінің массасының оттегіге қатынасы (оның айтуынша, ол 1,00787:16 шамасында). Х. П. Вебермен бірге 1908 жылы хлордың атомдық салмағын анықтағаны үшін Никольс медалімен марапатталды. 1907 жылы Иллинойс университеті Урбана-Шампейннің химия кафедрасының төрағасы болды, ол 1926 жылға дейін осы лауазымға ие болды. Осылайша ол АҚШ-тағы химияның жетекші кафедраларының біріне айналды. Аналитикалық химиядағы ертедегі жұмысына қарамастан, Нойес, мүмкін, органикалық химик ретінде танымал. Ол кемфордың құрылымын бірінші болып дәлелдеді және кемфор мен оған байланысты қосылыстардың қайта орналасуын зерттеді. Сондай-ақ, ол "электрондық валенттілік теориясы, валенттілік және азот трихлоридіндегі азоттың табиғаты" бойынша жұмыс істеді, сондай-ақ "темірдегі фосфор, күкірт және марганецтің мөлшерін анықтау әдістерін" жасады.

Бас редактор

Нойес 1902 жылдан 1917 жылға дейін Америка химиялық қоғамының журналының бас редакторы болды. Сонымен қатар, ол "Химикалық рефераттарды" құрды және 1907 жылдан 1910 жылға дейін оның бірінші редакторы болды. Ол сондай-ақ Америка химиялық қоғамының ғылыми монографияларын (1919-1941 жылдар аралығында оның бірінші редакторы болды) және химиялық шолуларды (1924-1926 жылдар аралығында оның бірінші редакторы болды) құрды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Ной халықаралық түсіністікті дамытуға және француз және неміс химиктері арасындағы үйлесімді қарым-қатынасты қалпына келтіруге тырысты.

Өлім және құрмет

Нойес 1910 жылы Америка Құрама Штаттарының Ұлттық ғылым академиясына, 1913 жылы Америка өнер және ғылым академиясына, 1914 жылы Америка философиялық қоғамына сайланды. Нойес 1935 жылы Американдық химиялық қоғамның ең жоғары марапаты - Пристли медаліне ие болды.