Кіріспе

Сельворттағы егістік, Англия Холникотт (Hunnicutt) - Англияның Батыс Сомерсет штатындағы Сельворт приходінде орналасқан 12,420 акр (5,026 гектар) жерді құрайтын тарихи егістік, оның көп бөлігі Эксмор ұлттық паркіне жатады. Соңғы 500 жыл ішінде бұл жерде бірнеше үйлер болған. 1705 жылы жаңа сарай салынды, ол 1779 жылы өртенді. Ол аңшылық үй ретінде қайта салынған және 1851 жылы тағы бір өртеніп, он жылдан кейін ауыстырылғанға дейін сақталған. Ол Девон және Сомерсет стагхаундтарының орталықтарының бірі болды. 1941 жылы басты ғимарат тағы бір өрттен зақымдалды. Үйді және оны қоршаған үйді 1944 жылы 15-ші баронет сэр Ричард Томас Дайк Акленд Ұлттық қорға берді. Қазір үйді қонақ үй ретінде пайдаланады. Дункерли мен Селворти маяктарын, Селворти, Аллерфорд, Боссингтон, Хорнер және Люккомб ауылдары мен кенттерін, сондай-ақ Дункерли мен Хорнер Вудс ұлттық табиғи қорығында 400-ден астам жаяу жүргіншілер жолдары мен көпір жолдары бар. 13-14 ғасырларда бұл үйді де Холн отбасы иеленді. 17 ғасырда Стейнингтер елорданың иелері болды, ал 18 ғасырда ФицМартиннің ұрпақтары, ол кезде Мартиндер отбасы ретінде белгілі болды. Уильям Мартин Холникотты Уильям Блэкфордқа сатып жіберді, ол оның отбасы арқылы, содан кейін Дайк отбасы арқылы өтті. Сэр Томас Акленд отбасына үйленді және фамилиясын қосып, Сэр Томас Дайк Акленд, 7-ші баронт болды және ол 1944 жылы сыйға тартуға дейін отбасында қалды.

Ерте кездері

Ол түрлі жолмен жазылып, Хонекоте, Хунэкоте немесе Хунэкота деп аталды. Ол англосаксон тілінде "холегин" деген сөзге қатысты болуы мүмкін. Эйлерт Экуолл Холне деген есімді бастайтын жерлер көне ағылшынша holegn деген мағынада holly деген сөзден шыққан деген пікірді қолдайды, ал Стивен Робинсон жергілікті жер атаулары туралы кітабында "The Honey Cottage" деген түсініктемені көне ағылшынша honeg and cot деп таңдайды. XIX ғасырда Селвортидің ректоры, Рев. F. Хэнкок өзінің еншілес жерлерінің жер атауларын жан-жақты зерттеген деп айтылады, ол бірінші элемент үшін көне ағылшындық жеке есім Hùn-ды артық көрді. Domesday Book-та Хонкотт, Хуннекота немесе Карэмптонның жүзіндегі Хуннекота туралы бірнеше сілтеме бар. Бір жазбада бас жалға алушы Роджер де Корселдің Вильгельмы иеленген жерлер жазылған; Нормандық жаулап алудан бұрын бұл жерлер Алурик және Бристеуин деп аталатын екі патшаға тиесілі болған. Гамелиннің ұлы Одо осы жердің бір бөлігін иеленді. Екінші жазбада екі және жарты қыз ұстап тұрған екі монахты көреміз. Жергілікті тарихшы және заңгер Чарльз Чадвик Хили бұл иеліктерді қазіргі Холникоттпен сәйкестендіреді, Ұлттық архивтер онымен келіседі, ал Ашық Domesday жобасы оларды Холникоттпен тізімдейді, бірақ Виктория округінің тарихы сериясының редакторлары монахинялар иеленген жерді Холникоттпен ғана сәйкестендіреді және де Корселлдің иелігі шын мәнінде Вуттон-Кортнидегі Хантскотт болды деп мәлімдейді. Домсдейден кейінгі кезеңде Холникоттың иелері туралы айғақтар аз. Уильям де Холн Едуард I тұсында иелік еткен. Чадвик Хили бұл Уильям де Холнның басқа жердегі Ричард деген ұлы бар, оның қызы Томасья Уолтер Гофрейдің ұлы Джонға үйленгені туралы "өте ықтимал" деп сипаттаса да, дәлелдер айқын емес. 15 ғасырдың аяғында Стейннингс отбасы Хуиш және де Холн әулеттерінің ұрпағы екендігін мәлімдей бастады. Олардың шығу тегі белгісіз, ал олардың ең алғашқы жазбасы - Уильям Стейннингстің 1491 жылы дәлелденген өсиеттері. Оның ұлы Эдуард 1524/5 жылы қайтыс болып, оның орнын ұлы Уолтер басқарды; Эдуард Стейннингстің өсиетінде Холникоттегі мүлік туралы айтылған. Ақырында оның немересі Томас Холникоттың қонысы мен үйінің иесі болды; ол 1558 жылдан бастап Корольдік есеп кітаптарында тіркелген. Оның кіші інісі Филипп (1588-1599) Холникотте оның орнын басады.

Мартин және Блэкфорд отбасылары

Штайнингс отбасы Холникотты тікелей еркек желі Чарльз Штайнингс (1622-1700) қайтыс болғанға дейін иеленді. Оның әйелі Сузанна (1685 жылы қайтыс болды) Окстондық сэр Николас Мартиннің қызы және Стейннингстің мұрагері олардың немере інісі Уильям Мартин болды. Девонға келген Heralds' Visitations жазбаларына және Викториялық тарихшы Ж. Л. Вивианның зерттеулеріне сәйкес, бұл Уильям Мартин Девонның Кенттон приходындағы Окстонда өмір сүрген; ол Сюзанна Мартиннің немере інісі болды және 1710 жылы 30 жасында қайтыс болды. Ол бұл жерді Уильям Блэкфордқа сатты. Блэкфорд содан кейін Боссингтон мен Авиллдің иеліктерін сатып алды, соңғысы Энтони Стокер мен оның әйелі Сарадан; бұл иемдену Граббист жотасынан теңіз жағалауына дейін созылды және сонымен қатар Данстер, Карэмптон, Кроукомб, Стогумбер, Тимберскомб және Сент-Дикуманс приходтарының жерлерін қамтыды. Ол Пикстонның Джон Дайк қызы Елизаветаға үйленді және 1728 жылы қайтыс болды.

Акландтар туысы

1745 жылы Элизабет Дайк Девондағы Киллертонның және Сомерсеттегі Петертон Парктің 7-ші баронты (1722-1785) сэр Томас Дайк Аклендке тұрмысқа шықты. Батыс елдерінің беделді мүшесі, Акланд әйелі Эксмордың Холникотт пен Пикстон егістіктерін өзінің аңшылық орындары ретінде пайдаланған әйгілі еркек аулаушы болды. Ол Солтүстік Девонның саға иттері үшін үйлер салып, өз үйірін ұстады. Ол Корольдік ормандағы патшаның бас офицері атағы бойынша Корольдік грант бойынша Эксмордың орманшысы немесе рейнджері болды. Викториялық автор Чарль Палк Коллинстің айтуынша, ол "елді тақтайшалық стильмен аңшылыққа шығарды. Барлық ауыл тұрғындары сыйлаған және сүйген ол бір уақытта Девон және Сомерсет округтері үшін Парламент мүшесі ретінде қайта оралуға рұқсат етуді сұрады. Алайда, ол артықшылықты міндеттері мен ләззаты өмірдің ауылда, онда ол болды, абайсызда, үлкен ескі аты джентльмен". Ол өзінің үш жеке үйі бар болса да, ол Холникотте, Джуриде және Хайеркомбте иттерді ұстаудың қосымша әдісін қолданды, ол бір итті ұстауды ол берген көптеген жалға алу шартына айналдырды. Оның Боссингтондағы (Холникоттке жақын) қожалығында 1746-1747 жылдардағы жерді зерттеуде 12 үйдің тізімі берілген, оларды Аклэнд немесе Дайк жалға берген, ал олардың ішінде ит ұстауға міндетті болған. 1775 жылы ол үйді басшылықты сол кездегі майор Басетке тапсырды, ал 1779 жылы оның Холникоттегі сүйікті бұғы бастары мен мүйіздер жинағы өртке ұшырап, үйді де жойды. Ол "бағалы заттарының жойылуын, еліктердің басын жинағаннан гөрі, аздап қасіретке ұшыратты" деп мәлімдеді. Ол өзінің иелігінде "Сэр Томас оның құрметі" (кейін оның ұлы 9-шы баронет болғандай) ретінде танымал болды және Холникоттегі немесе Пикстондағы жомарт қонақжайлылығымен танымал болды, қайсысы жақын болса, барлық салт аттыларға "өлім кезінде" және архитектор Энн Акланд "Пикстонда және Холникотте аңшылық маусымында ашық үй сақталды" деп айтады. Аклэндтің үлкен ұлы 34 жасында жарақаттан қайтыс болды. Оның немересі барондық атаққа ие болғаннан кейін бірнеше аптадан кейін 7 жасында қайтыс болды, сондықтан оның екінші ұлы Томас Дайк Акленд (1752 - 1794) тоғызыншы барон болды. Әкесі сияқты, ол Девон мен Сомерсетте "Сэр Томас оның құрметі" деп аталды және олар қарақұйрық аулауға құштарлық танытты. Ол оның соңынан Солтүстік Девонның Стагхаундтар шеберлігіне еріп, Девонның ортасындағы Киллертонның негізгі үй-жайын тастап, Дульвертонның жанында, Хольникотте және Хайеркомбеде, солтүстік және оңтүстік шеттерінде, сәйкесінше, ежелгі корольдік орман Эксмор, қызыл бұғы малдарымен танымал. 1785 жылдан 1794 жылы қайтыс болғанға дейін 101 елік өлтірді, олардың көпшілігінің басы мен мүйіздері әлі күнге дейін Холникоттегі қораларда көрінеді. Ол аң аулаушыларына қатаң қараған, бірде оның иттері бірнеше қойды өлтірген соң, ол аңшыға "өзін және бүкіл үйірмені асып тастауды" бұйырған. Елі 1944 жылдың ақпанына дейін Акленд отбасы арқылы өтті, Сэр Ричард Дайк Акленд, 15-ші баронет (1906-1990) Холникотт пен Киллертон елімдерін Ұлттық Трастқа сыйға тартты, бұл Ұлттық Траст алған ең үлкен сыйлық болды.

Мүліктік

Елі, Акланд отбасының басқа Эксмордағы Пекстон егістігімен бірге, 18 ғасырда Батыс елінің аждаһа аулау үйі ретінде рөл атқарды. Ұлттық Трасттың 21-ғасырдың басында егіндікте бұғы аулауға тыйым салуы жергілікті және ұлттық деңгейде келіспеушілік тудырды. Холникотт егістігінде 160-тан астам жаяу жүргіншілер жолы мен көпір жолдары бар. Оған Дункерри және Селворти маяктары, Селворти, Аллерфорд, Боссингтон, Хорнер және Люккомб ауылдары мен кенттері, сондай-ақ Дункерри және Хорнер Вудс ұлттық табиғи қорығы кіреді. Егіндікте сонымен қатар көптеген эксморлық аңшылықтар көктем бойы кездесулерін өткізетін нүктеден нүктеге дейінгі курс ұйымдастырылады. Dunkery Beacon - Dunkery Hill шыңы және Эксмордағы және Сомерсеттегі ең биік нүкте. Құмтастан жасалған төбе 520 метрге дейін көтеріледі және айналадағы шұңқыр жеріне, Бристоль арнасына және 86 миль (138 км) қашықтықтағы төбелерге көзқарас береді. Бұл жерді адамдар қола дәуірінен бастап, бірнеше қабірлер мен ыдыс-аяқ түрінде көмілген. Төменгі беткейлердегі Суитвортиде темір дәуіріндегі екі төбе бекінісі мен бос ортағасырлық қоныс бар. Селворти маякінің жоғарғы жағында Ұлттық қордың тақташасы және Бристоль арнасы арқылы Уэльстің оңтүстік жағалауының көрінісі бар. Оңтүстік-Батыс жағалау жолы да төбеге көтеріліп, шыңның аздап төменгі жағында аяқталады. Оның биіктігі 1013 фут (309 м). Төбе артында жарлы жарлар жатыр. Басына жақын жерде дөңгелек күмбездердің қалдықтары деп саналатын қазбалар мен темір дәуіріндегі Бьюри қамалы орналасқан. Бұрыңғы қақпалар ескі ескерткіш ретінде белгіленді. 16 ғасырда Селворти маяк - жақындап келе жатқан шабуыл туралы ескерту үшін маяк орнатылған жер. Селворти - шағын ауыл және азаматтық приход, оған Боссингтон, Тивингтон, Линч, Брэндиш-стрит және Аллерфорд ауылдары кіреді. Боссингтон Порлок шығанағынан шендл жағажаймен бөлінеді, оның арқылы Хорнер өзені ағады, ол Порлок қырқасы мен арнайы ғылыми қызығушылықты тұзды жердің бір бөлігін құрайды. 1990 жылдары теңіз деңгейінің көтерілуі тұзды батпақтарды пайда етті, ал тас жағалауындағы аймақта лагуналар пайда болды. Ауыл Оңтүстік-Батыс жағалау жолында орналасқан. 1828 жылы сэр Томас Акленд Селвортиді Үлгілі ауыл ретінде қайта салды, ол Холникотт есімді үйдің қарттары мен ауруларына баспана берді. Басқа да көптеген коттедждер, олардың кейбіреулері қазір жалға беріледі, әлі де сабанмен жабылған және мұражайға енгізілген ғимараттар, қабырғалары кремді сары түсті бояумен боялған. Ауылдың үстіндегі төбеде 14 ғасырдағы мұнарасы бар 15 ғасырдағы барлық қасиеттілердің шіркеуі орналасқан. Аллерфордтың басты көрікті жерлерінің бірі - көп суреттелген жүк таситын жылқы көпірі. Аллер өзенінен (ауылға осы ат берілген) өтетін көпір ретінде салынған бұл ғимарат ортағасырлық дәуірден бастау алған деп есептеледі. Ауылда, сонымен қатар, Альлерфорд үйі орналасқан, ол Жаңа Гвинея жағалауын зерттеген және Папуа-Жаңа Гвинеяның астанасы Порт-Морсбиге есімі берілген адмирал Джон Морсбидің балалық шағындағы үйі. Ауылдың басқа ерекшеліктері - сабан шатыры бар үйлер, қолөнер зауыты және ескі қызыл телефон қобдишасы. Сонымен қатар, Аклэнд отбасы ересектер білімін дамыту үшін салған оқу залы бар. Саманды үйлердің бірі 1821 және 1981 жылдар аралығында жергілікті бастауыш мектеп ретінде жұмыс істеді, ал қазір мұражайда Батыс Сомерсет ауылдық өмір мұражайы мен Виктория мектебі орналасқан. Мұражайда Батыс Сомерсет фотоархиві орналасқан. Лукомб ауылы Дункерли төбесінің етегінде орналасқан. Сток-Перо және Хорнермен бірге азаматтық приходты құрайды. Хорнер Хонер суының шығыс жағалауында орналасқан, онда қалпына келтірілген, бірақ жұмыс істемейтін су диірмені бар. Өзеннен ортағасырлық екі жүк таситын көпір өтеді, олардың бірі Хакетти Уэй көпірі деп аталады, оны Колридж жолы кесіп өтеді. Қасиетті Мария шіркеуінің 1300 жылы салынған ғибадатханасы бар, ал 1450 жылы кеме мен мұнара қосылды. Сток-Перо шіркеуінің 13 ғасырдағы мұнарасы бар. Блэкфорд фермасындағы Dovecot - бұл иемденудің бір бөлігі. Ол 11 ғасырда салынған және ІІ дәрежелі* мұражай және көне ескерткіш болып табылады. Ол 1875 жылы өртеніп кеткен сарайға қосылған. 2009 жылдан бастап бұл жер қоршаған ортаны қорғау, азық-түлік және ауыл шаруашылығы министрлігімен қаржыландырылатын су тасқынын басқарудың үш көп мақсатты жобасының бірі болды. Бұл жобада өзен су жиналатын аймақтарды басқарудағы өзгерістердің аймақтағы су тасқынының жиілігі мен ауырлығына қалай әсер ететінін зерттеу ...

Үй және қосымша ғимараттар

Холникотте кем дегенде төрт рет сарайлар болған. Ертедегі ғимараттар туралы ақпарат шектеулі. Олардың бірі 1493-1521 жылдар аралығында, дендрохронологияға сүйене отырып, аман қалған ағаштан салынған. II* дәрежелі қақпа үйі мен оған қосылған коттедж 17 ғасырдың басында жаңа үймен бірге салынған. 1705 жылы Блэкфордтар отбасы егіндікті сатып алғаннан кейін бұрынғы құрылыстың орнына жаңа сарай салынды. Тек қана сол ғимараттың қора блогы аман қалды. 1779 жылы үй өртеніп, қираған. Аклэндтер отбасы оны сабан шатырымен жабылған аңшылық үй ретінде қайта салды, ол да 1851 жылы өрттен жойылып, 1861 жылы ауыстырылды. 1874 жылы ас үйдің кеңейтілуі қосылды. Елді мекенге бірнеше коттедждер кіреді, соның ішінде Роуз Боуэр және 17-ғасырдағы Батлер коттедж. Елді мекенде XVIII ғасырдағы фламандтық қызыл кірпіш астық қоймасы да бар.

ХХ ғасырдағы Холникотт үйі

Холникотт үйін 1745 жылдан бері ата-бабалары иелік еткен Девондағы Киллертонның 15-ші баронты сэр Ричард Томас Дайк Акланд Ұлттық қорға сыйға тартты. 1936 жылы ложа қонақ үйге айналды, бірақ 1941 жылы тағы бір өрттен қатты зақымдалды.

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Холникотт үйіндегі аралас нәсілдер балалары

1943 жылы Холникотт үйін Сомерсет округі кеңесі реквизициялады, бастапқыда 2-дүниежүзілік соғыс кезінде қалалардан эвакуацияланған балаларға арналған балабақша ретінде пайдалануға арналған. Алайда, кеңес ақ британдық аналар мен қара американдық GI әкелерінен туған балаларды, мүмкін, қасақана саясат ретінде алды. Америкалық солдаттар, соның ішінде қара американдық әскерлер, бүкіл Британияда орналасты, оның басым бөлігі Англияның оңтүстік-батысында болды. Ол кезде балалар Холникотт үйіне сәбилер ретінде, кейбіреулері бірнеше күн немесе бірнеше апталық болған кезде келіп тұратын. Бұл ерте орналасуы ықтимал, өйткені сәбилердің кем дегенде үштен екісі үйленген аналардан. 1948 жылы Сомерсетте қара нәсілді солдаттардың 45 аралас нәсілді балалары болды, олардың жартысына жуығы Холникотт үйіне орналастырылды. Сомерсет қара нәрестелерге ата-аналық үй берген жалғыз округтік кеңес болып көрінеді. Холникотт үйі балабақша ретінде пайдаланылғандықтан, балалар тек бес жасқа дейін күтілді, содан кейін оларды асырап алды, қабылдады немесе үлкен балаларға арналған үйлерге жіберді. Ол кезде балабақшада тәрбиеленген балаларға көбінесе жас балабақша тәрбиешілері қамқорлық жасайтын. Профессор Люси Блэнд 2019 жылы "Британияның қоңыр нәрестелері" атты кітабы үшін ақ аналар мен қара американдық GI әкелерден туған алпыстан астам баламен сұхбат жүргізді. Ол Холникотт үйінде өскен бес адаммен, сондай-ақ онда жұмыс істеген үш балабақша медбикесімен сөйлесті. Барлығы сол жерде өткізген уақыттары туралы жақсы әңгімеледі. 1948 жылы 23 тамызда "Life" журналында "Олар артта қалдырған нәрестелер" атты мақала жарияланды. Бұл мақала Холникотт Хаустың балаларының фотосуретімен бірге болды, бұл Британияның "қоңыр нәрестелері" мәселесіне халықаралық қоғамдық қызығушылықты тудырды, өйткені қара нәрестелер мен ақ британдық әйелдер арасындағы қарым-қатынастардан шыққан шамамен 2000 бала қара американдық баспасөзге аталды.