Кіріспе

Шотландтың ақсүйектігі Джон Чарльз Огилви Грант, Сифилдтің 7-ші графы, (4 қыркүйек 1815 18 ақпан 1881), 1840 жылдан 1853 жылға дейін Рейдхавен виконты болып саналған шотландтық ақсүйек. Ол Грант кланының 26-шы басшысы болып саналады.

Жас шағы мен отбасы

Джон Чарльз Грант 1815 жылы 4 қыркүйекте, 6 -шы Сифилд графы Фрэнсис Огилви Грант пен Джон Чарльз Даннның қызы Мэри Энн Даннның үшінші ұлы болып дүниеге келді. Жас кезінде ол Корольдік теңіз флотына морг болып кірді. Ағалары қайтыс болғаннан кейін, ол 1853 жылы әкесі Сифилд графтығына ие болды. Лорд Сифилд құрметті ханға тұрмысқа шықты. Каролина Стюарт, Лорд Блантайрдың қызы, 1850 жылы 12 тамызда. Олардың бір ұлы, Иан Чарльз Огилви Грант, Сифилдтің 9-шы графы (1851-1884) болды.

Саяси мансап

1841 жылы Қоғамдар палатасына сайлауда сәтсіз жеңілді. 1853 жылдан 1858 жылға дейін Лорд Сифилд Шотландияның өкілдік етуші теңдігі ретінде Лордтар палатасында отырды. Соңғы жылы ол Ұлыбританияның жұрты Инвернесс және Морей графтықтарындағы Стратспей барондығы болды. Бұл атақ Сифилдке Лордтар палатасында автоматты орын берді. 1879 жылы оны патшайым Виктория "Тисл" орденінің рыцары етіп тағайындады. Оның досы сэр Уильям Фрейзер парламентте Лорд Сифилдтің аса маңызды рөл атқармағанын, оның табиғи бейімділігі оны саяси өмірдің белсенді ығы-зығысына бейімдемегенін және Historic Hansard веб-сайты Лордтар палатасында сөйлеген сөздерін көрсетіп тұр. Дегенмен оны қызыл қызыл консерватор және Шотландияның солтүстігіндегі партиясының басты қолдаушыларының бірі деп сипаттауға болады. Шотландия шіркеуінің ақсақалдары, лорд Сифилдті Премьер-министр лорд Дерби монархты деноминацияның Бас ассамблеясында Лорд Жоғары комиссар ретінде ұсынуға ұсынды, бірақ ол бұл құрметтен бас тартты. Фрейзер жазғандай: Лорд Сифилд Лондонда Парламентке қатыспаған кезде, ол өзінің кең иеліктерінде ұстаған үш сарайдың бірінде тұратын. Cullen үйі бұл сарайлардың ең үлкені болды, және ол оның әміршілігінен мол жақсартуды алды, бұл оған әсем сарайлық көркемдік пен көрініс береді. Грант қамалы оның Стратспейдегі резиденциясы болды, ал Балмакан - Глен Уркхарттағы отбасылық резиденциясы. Мүмкін, саяси көзқарастардың айырмашылығынан немесе отбасылық және мүлкі туралы даулардан, лорд Сифилд өз мүлкін ажырату үшін қажетті заңдық формаларды ұстанған, сондықтан мүлкі міндетті түрде ең жақын мұрагерге емес, соңғы өсиетте көрсетілгендей мұрагерге тиесілі болуы мүмкін. Осылайша ол ағаларын мұрадан айырды, олардың ең үлкені Іан Чарльз, 8-ші графтың өліміне байланысты, үйленбеген және баласыз болған кезде, мұрагерлік билікке ие болар еді. Осыдан кейін 1884 жылдан 1946 жылға дейін отбасылық құрметті атақтарды мұра еткендер мен графтық жерлер мен мүліктерге ие болғандар арасында бөліну болды.

Меншікті

1911 жылдан бастап, Лорд Кассилис Лорд Сифилдтің өз иеліктері үшін мақсатын қорытындылады: Ол әкесімен бірге жаңа үйлер, орындықтар, жолдар, бос жерлерді қалпына келтіру және марқұм граф жасаған кең плантациялар кеңейту бойынша игі істерді жалғастырды. Оның замандастары әсіресе Лорд Сифилдтің Грантаунның айналасындағы және Абернети мен Дутилдің приходтарында шотланд шыршаларының қарағайларын дамытуы туралы атап өтті, бұл 1884 жылы шамамен 40,000 акрға дейін созылды. Абернетидегі шырша бақшасында үш миллион жас ағаш өседі. Strathspey Farmers Society қорасының қамқоршысы лорд Сифилд жыл сайынғы Грантаун көрмесінде ірі қара малын көрсетті, бірақ ол сыйлықтар үшін емес, өйткені жалға алушылар, әйтпесе бәсекелесудің пайдасы жоқ деп шағымданады. Лорд Сифилд құрметті министрге тапсырма берді. Томас Чарльз Брюс М. П. мұрагерлік алған қарызға толы мүлкіне пайда табуды жақсарту жоспарын қадағалауға тағайындалды. 1864 - 66 жылдары жүзеге асырылған бұл жобада шағын егістік фермаларының желісі арасында қалған ортақ жерлерді қайта бөлу, олардың шаруа қожалықтары мен кеңселері жермен бірге жалға беріледі; ойын спорты үшін жоғарғы төбелік жерлерді дамыту; және коммерциялық орман шаруашылығын одан әрі кәсіби дамыту. Желі жолдары арқылы байланыс жүйесін жақсартуға және шағын ауылдардағы үйлерді жалға беруге де қолдау көрсетілді. 1883 жылы Кингсидегі Нейпир комиссиясының (Тау-таулы және аралдардағы крейсерлер мен коттардың жағдайы туралы корольдік тергеу комиссиясы) тыңдауларында Брюс Сифилд иеліктерін білдірді және ол марқұм Лорд Сифилдтің арендаторларының ешқайсысын [жағдайларды жақсарту] жүзеге асыру кезінде алып тастамауды білдірген тілегі болды деп мәлімдеді. Сэр Уильям Фрейзер 1884 жылы былай деп мәлімдеді:Лорд Сифилд, әкесі сияқты, өзінің жалгерлерінің өркендеуі мен бақытына қатты қызығушылық танытты. Ол өзінің меншігіндегі өзгерістерді ұнатпады. Сондықтан, 7-ші графтың кезінде Сифилд иеліктері өздерінің жерлерін тазарту немесе құлатудың үлкен бағдарламасын қолданбау дәстүрін жалғастырды, бірақ бұл Шотландия шіркеуінің Дутилдің дін қызметкері, Rev. Джеймс Бэйн. Лорд Сифилд пен оның комиссары Т. С. Брюс екеуі де Инвернес және Перт-Джанкшн темір жолының директорлары болды.

Клан басшылығы

1877 жылы Шотландияға Ulysses S. Grant сапары кезінде бұрынғы президентті Лорд Сифилд Грант замогында қабылдады және Грант кланының қайта оралған мүшесі ретінде қабылдады. Лорд Сифилд Грант замонында жыл сайын өткізілетін Хайленд ойындарына жеке қызығушылық танытты. Ол отбасымен бірге таулық киім киіп, кездесуге баратын. Бұл кездесулерде лорд Сифилд өз елдестеріне олардың толықтай таулы киімнің орнына қазіргі төменгі киіммен қаншалықты ұнамайтынын еске түсіруді ұмытқан жоқ. Оның әміршілігі мен жас басшылары бұл жағынан Кланға үлгі болып келеді.

Өлім және ескерткіш

Лорд Сифилд 1881 жылы ақпанда 65 жасында қайтыс болды және Инвернесс графтығының Дутил приходының орталығында, Дутил ескі приход шіркеуі мен шіркеу бақшасындағы Сифилд кесенесінде әкесімен бірге жерленді. Оның орнын ұлы Иан Чарльз Огилви Грант бағындырды. Сифилдтің жесір графинясы 1911 жылы қайтыс болды. Оның жерлеу рәсімі Дутил шіркеуіндегі Сифилд кесенесінде аяқталды. Оған флейташылар: жоғалған басшылары үшін аза тұтатын азалы тайпа ілесіп келді. Грант кланының басшысы Грандлидің өзі адал, шын жүректен шыққан, асыл тұқымға ие жоғарғы тайпаның азаматы еді. 1983 жылы лорд Стратспи 7-ші Сифилд графының өлімімен Лэрдтің басқарушы қолы оның отбасы мен кланына көмектесуге және басшылыққа алуға дайын болған дәуірдің аяқталғанын айтты. Алайда, одан да бейтарап сэр Роберт Брюс Локхарт Лорд Сифилдтің жесірі, вдовза графесі, ең ұлы феодалдық әміршілердің соңғысы болды деп жазды.