Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Өткен Қара британдық саяси қозғалысы 1970 1999 Саясат пен тарихта Қара бірлік және еркіндік партиясы (БББП) (шамамен 1970 1999) - Ұлыбританияның Қара билік және Радикалды солшыл қозғалыстарының бөлігі болған саяси ұйым.
Defunct Black British political movement 1970 1999
In politics and history the Black Unity and Freedom Party (BUFP) (c. 1970 – 1999) was a political organisation that was part of Britain's Black Power and Radical left movements.
Туу
BUFP өзінің алғашқы съезін 1970 жылы 26 шілдеде Лондонда өткізді, "Куба революциясының еске алу күні". Ол басқалар арасында Альрик (Рикки) Ксавье Кембридж, Джордж Джозеф, Дэнни Моррелл және Соня Чанг болды. Алғашқы жылдары ұйымның үш филиалы болды, екеуі Лондонда, біреуі Манчестерде.
The BUFP held its first congress in London on 26 July 1970, "being the commemorative day of the Cuban Revolution". Alrick (Ricky) Xavier Cambridge, George Joseph, Danny Morrell and Sonia Chang, among others, were involved in its foundation. In its early years the organisation had three branches, two in London and one in Manchester.
Болашақ
Бастапқыда БФПБ өзінің ресми журналы "Қара дауысты" пайдаланып, идеологиясын "Марксизм-ленинизм" деп жариялады. 1990 жылы ол "Марксизм-ленинизм Мао Цзэдун ой-пікірі" деп қайта қаралды, ал 1997 жылы оны "Ғылыми социализм" деп қайта өзгертті.
At the outset the BUFP used its official journal, Black Voice, to proclaim its ideology to be "Marxism Leninism". In 1990 it revised this to "Marxism Leninism Mao Tsetung thought" and in 1997 changed it again to "Scientific Socialism".
Өмірбаян
1970 жылға қарай Кариб бассейніндегі, Батыс Африкадағы және Оңтүстік Азиядағы бұрынғы отарларынан Ұлыбританияға көшіп келу оның ірі қалаларында, әсіресе Лондон, Бирмингем, Манчестер, Ливерпуль, Бристоль және Кардиффте елеулі қауымдастықтарға әкелді. Алайда, қаралардың қоныстануына қарсылық білдірушілердің саны едәуір болды, себебі бұл британдықтардың отаршылдық және құл саудасы тарихында қалыптасқан нәсілшіл көзқарастардан туындаған. Мұндай қарсылықтардың арасында ең бастысы - Вулвергемптон парламенті мүшесі Энох Пауэлл болды. Сонымен қатар, "Ұлттық майдан" сияқты өте оңшыл ұйымдар және полиция мен басқа институттардың қатарларында расизмді қабылдау әлеуметтік қақтығыс атмосферасына ықпал етті. Нәтижесінде белсенділер қоныс аударушы қауымдастықтарды білдіретін түрлі тәуелсіз ұйымдарды құрды. Олардың арасында Батыс Үндістан тұрақты конференциясы, нәсілдік кемсітушілікке қарсы науқан және Түсті адамдардың әмбебап қауымдастығы болды. Бұл процеске үлкен мән берген американдық азаматтық құқықтар және Stokely Carmichael (Квеме Туре), Малкольм X және Мартин Лютер Кинг, әрқайсысы Ұлыбританияда қоғамдық жиналыстарға барып, сөйлеген. Американың Қара пантералар партиясы да ықпал етті, және Майкл Х сияқты басқа белсенділер Британдық ұйымды құрған болса да, БППБ бағдарламасы мен қызметі орақшыл қара ұлтшылдық пен Хьюи П. Ньютонның Оуклендтегі Ұлыбритания ұйымының солтүстік марксизмін біріктірді. Алайда, британдық жағдайда (мысалы қарусыз полиция күшінде) қарулы жанжалшылардың көлеңкесіне түсуге ешқандай ынтасы болған жоқ.
By 1970, migration to Britain from the country's former colonies in the Caribbean, West Africa and South Asia had led to substantial communities in its major cities, particularly London, Birmingham, Manchester, Liverpool, Bristol and Cardiff. However, there was significant opposition to black settlement, stemming from the perceived racist attitudes fostered during Britain's colonial and slave trader history. Foremost among such opposition was the Member of Parliament for Wolverhampton, Enoch Powell. In addition, far right organisations such as the National Front and a perception of racism in the ranks of the police and other institutions contributed to an atmosphere of social conflict. As a result, activists established a variety of independent organisations to represent the settler communities. Among these were the West Indian Standing Conference, the Campaign Against Racial Discrimination and the Universal Coloured People's Association. Of strong importance to this process was the influence of American civil rights and black power figures such as Stokely Carmichael ( Kwame Ture), Malcolm X and Martin Luther King Jr., each of whom visited and spoke at public meetings in Britain. America's Black Panther Party was also an influence, and although other activists such as Michael X formed a British organisation called the Black Panther Party, the programme and activities of the BUFP reflected much of the combination of militant Black Nationalism and far left Marxism of Huey P. Newton's organisation of Oakland, UK. However, in the British context (such as an unarmed police force) there was no impetus for armed militants to shadow them.
Қара дауысты
30 жылдық тарихында БФҚҚ өзінің журналын жариялады Қара дауысты. Бұл британиялық және халықаралық саяси оқиғаларды партиялық тұрғыдан суреттеуге арналған суреттер мен мақалалар бар таблоидтық газет түрінде басылды. 1995 жылы олар қағазды А4 форматына ауыстырды. Black Voice британдық және АҚШ үкіметтерінің, мейлі лейбористердің, консерваторлардың, республикашылардың немесе демократтардың саясатын қатты сынға алды. Редакция әр мәселеде капитализмге қарсы, нәсілшілдікке қарсы және социализмге жақтас ұстанымға ие болды. Ұйым "ақ" мүшелікке рұқсат бермегенмен ("қаралардың өзін-өзі анықтау" негіздері бойынша), Black Voice әрқашан өз бағдарламасында "интернационалистік" барлық этностық топтардың жұмысшы сыныптары мен капитализм арасындағы "қайшылық" ең маңызды деп мәлімдеген, әртүрлі этностық топтардың жұмысшыларының арасындағы қайшылықтардан басым. Басқаша айтқанда, ол "қара" және "ақ" жұмысшылар арасындағы антикапиталистік бірлікті көздеді. 1970 және 1980 жылдары таралған әдеттегі бір журналда британдық полиция мен африкалық, кариб немесе азиялық тұрғындар арасындағы зорлық-зомбылық оқиғалары туралы мақала болуы мүмкін, оны көбінесе "полиция қатыгездігі" деп атайды. Сонымен қатар, Оңтүстік Африкадағы апартеид режимі туралы және британдық мектептердегі африкалық кариб балаларының білім алуы сияқты әртүрлі дау-дамайлар туралы партиялық талдаулар болады. 1980 жылдардың басында партия "Colour Line" деген атаумен американдық профессор Мэннинг Мараблдің мақалаларын жариялады. Журнал жылына бір-төрт рет (алғашқыда ай сайын шығатын журнал болғанымен) 24 беттен тұратын 2000 данаға дейін басылып шығады. Алайда 1990 жылдардың соңында басылым саны жылына бір-екі рет шығатын 500 данаға дейін қысқарды. БӨФП мүшелері көше бұрыштарында тұрып, (әдетте қара нәсілді) азаматтарды әңгімеге тартатын. Кейбір басылымдар солшыл немесе қара иеліктегі кітап дүкендеріне, мысалы Индекс кітап орталығы мен Оңтүстік Лондонның Брикстонда орналасқан қара мәдениет мұрағатына орналастырылды. Сондай-ақ, Ұлыбритания мен халықаралық, тіпті Австралия мен Үндістан сияқты алыс елдерден тұрақты пошта абоненттері болды. Авторлар, редакторлар, беттер шығарушылар мен сатушылар жалақы алмады. Баспағалар сауда бағасымен, оларға қолдау білдірген баспагерлерден сатып алынды. Көшедегі қағаз сатуға қатысу партия мүшелігінің төленбеген міндеті болып саналды.
Throughout its 30 year history, the BUFP published its journal Black Voice. This was printed in the form of a tabloid newspaper with pictures and articles documenting British and international political developments from a party perspective. In 1995 they changed the paper to A4 format. Black Voice was heavily critical of British and US government policies, whether Labour or Conservative, Republican or Democrat. The editorial line took a radical anti capitalist, anti racist and pro socialist stance on every issue. While the organisation did not permit "white" membership (on the grounds of "black self determination"), Black Voice always carried in its programme the "internationalist" assertion that "contradiction'" between the working classes of all ethnic groups and capitalism was paramount, outweighing the contradictions between workers of different ethnic groups. In other words, it envisaged anti capitalist unity between "black" and "white" workers. A typical issue throughout the 1970s and 1980s might contain an article about violent incidents between the British police and African Caribbean or Asian residents, often referred to as "police brutality". In addition there would be pieces about the apartheid regime in South Africa and party analyses of various controversies such as the education of African Caribbean children in British schools. For several years in the early 1980s, the party published articles by the American Professor Manning Marable under the banner "Across the Colour Line". The journal was published in editions of up to 24 pages with print runs of up to 2,000 between one and four times a year (although it was initially intended to be a monthly journal). However, in the late 1990s print runs were reduced to as little as 500 copies, appearing once or twice a year. The main avenue of distribution was BUFP members standing on city street corners and engaging (usually black) citizens in conversation. Some editions were placed in left wing or black owned bookshops, such as the Index Book Centre and the Black Cultural Archives, both situated in Brixton, south London. There were also regular postal subscribers both in the UK and internationally, from as far afield as Australia and India. Contributors, editors, page production workers and sales workers were all unpaid. Print was purchased at commercial rates from sympathetic printers. Participation in street paper sales was considered to be an unpaid duty of party membership.
Мүшелік
Тіпті, оның гүлдену кезеңінде 1970-жылдардың басында BUFP өте кішкентай ұйым болды, ешқашанда елуден астам ақылы мүшелері болған жоқ. Оның тарихында мүшелік саны шамамен 10-15 арасында өзгерді. Оның төменгі нүктесі 1983 жылы болды, ол бөлініп, бірнеше ай бойы үш тұрақты мүшеге дейін қысқарды. Дегенмен, оның мүшелері әрқашан өте ынталы, еңбекқор және белсенді белсенділер болды. Әсіресе, мүшелері 1981 жылы Жаңа крест от маршы сияқты "полиция қатыгездігі" және "растық намысты" зорлық-зомбылық туралы басқа да айыптауларды қамтитын қара қауымның қоғамдық наразылық науқандары мен демонстрацияларын қолдады. Сондықтан, мысалы, Черри Гросс (полиция атып өлтірген), Джой Гарднер (жұмыссыз депортация кезінде қайтыс болған) немесе Колин Роучты (полиция бөлімшесінде атылған) қолдаған қоғамдық демонстрацияларға қатысқан кез келген адам, әрине, БАҚҚ мүшесінің жиналған көпшілікке капитализмнің аурулары мен оның расизммен байланысы туралы мегафон арқылы дәріс бергенін естиді. БФП-ға ұқсас бастамалары мен бағдарламалары бар Қара пантерлер (Американың Қара пантер партиясынан алынған) Ұлыбританияда жоғары қоғамдық беделге ие болған кейбір мүшелері бар, мысалы Даркус Хоу және Тарик Али. Кейіннен дау туғызатын теледидар баяндамашысы және жүргізушісі болған Хоу БУФП-ның алғашқы басшыларының бірі Лейла Хассанға үйленді. 1995 жылы БФҚ Хоуды "сатып алынған" деп санады, ол өзінің "Ібілістің адвокаты" телебағдарламасын ақ нәсілшілдерді насихаттау үшін қолданғанын, қара нәсілді ер адамдарды қатыгез ретінде суреттегенін және "Менің ұлтым да, елім де жоқ" деп жариялаған кезде өз тамырларын ұмытқандығын шағымдады. BUFP-тің бірде-бір мүшесі өмір бойы маңызды қоғамдық бетке ие болған жоқ. Шын мәнінде, анонимділік ұйымның іс-әрекетінде тұрақты рөл атқарды. Таңғаларлық жайт, мүшелерінің көпшілігі, көбінесе жұмысшы таптан шыққан болса да, мұғалімдер, дәрігерлер немесе бухгалтерлер сияқты кәсіби мамандықтарда немесе жергілікті билік органдарының кішігірім қызметкерлері ретінде жұмыс істеді. Сондықтан, солшыл, радикалды ұйымға мүше болуды қорғау үшін кейбір мүшелер қоғамдық жиналыстарға сөйлегенде "Лумумба" сияқты псевдонимдерді қолданады немесе "Анетт апа" сияқты өздерінің есімдерін қолданады. Бұл мақалалардың көбісі анонимді түрде жарияланған Black Voice мақалаларына да қатысты. Алайда, бір мүшесі өлімнен кейін танылуды аздап қол жеткізді. Afruika Bantu (бұрынғы Annette Blair) 1970 жылдардың ортасынан 2000 жылы қайтыс болғанға дейін мүшелігі аздап жалғасты (кейде үзілістермен) Талс Хилл демалыс мектебінің (1999 жылы құрылған) атауын Талс Хилл ауданында орналасқан шағын білім беру жобасы Afruika Saturday Bantu School деп өзгерткен. Алайда, ең танымал мүшесі, кем дегенде Лондонның Африка Кариб теңізіндегі шеткі саяси топтарының белсенділері арасында, 1970 жылдардың соңында ұйымға қосылған және 20 жыл үздіксіз BUFP белсенділігінен кейін топтың "саяси ұрпағы" АПЛО-ның құрылтайшы мүшелерінің бірі болған Минка Адофо болды.
Even during its heyday in the early 1970s the BUFP was an extremely small organisation, never having more than about fifty paid up members. For most of its history membership fluctuated between about 10 to 15. Its low point was in 1983, when following a split, it dwindled to just three regular members for a few months. However, its members were always very highly motivated, studious and committed activists. Members were particularly visible in support of public black community protest campaigns and demonstrations involving alleged 'police brutality' and other allegations of "racially motivated" violence such as the New Cross Fire march in 1981. Therefore, anyone attending community demonstrations in support of, for example, Cherry Groce (shot by police), Joy Gardner (died during a violent deportation) or Colin Roach (shot inside a police station) would certainly hear a BUFP member lecturing the assembled crowd about the ills of capitalism and its links to racism through a megaphone. The Black Panthers (named after America's Black Panther Party), which was in origins and programme quite similar to the BUFP, had some members who achieved high public profiles in the UK, such as Darcus Howe and Tariq Ali. Howe, who eventually became a controversial television raconteur and presenter married one of the BUFP's early leaders, Leila Hassan. By 1995, the BUFP regarded Howe as a "sellout", complaining that he used his TV programme Devil's Advocate to promote white racists, that he depicted Black men as violent and that he had forgotten his roots when he declared "I have no nation or country" in an interview in the newspaper The Guardian (20 March 1995). No BUFP member ever achieved any significant public profile during its lifetime. Indeed, anonymity played a fairly constant role in the organisation's activities. Perhaps surprisingly, most of the membership, although often of labouring class origins, were employed either as professionals such as teachers, doctors or accountants – or as minor local authority officials. Therefore, in order to protect their membership of a far left, radical organisation becoming known, some members would either adopt pseudonyms when addressing public meetings, such as "Lumumba" – or just use their first name, such as "Sister Annette", etc. This was also true of Black Voice articles, most of which were published anonymously. However, one member did achieve a small amount of posthumous recognition. Afruika Bantu (formerly Annette Blair), whose membership lasted more or less continuously (with occasionally breaks) from the mid 1970s until her death in 2000, was honoured in the renaming of the Tulse Hill weekend school (established 1999) to the Afruika Bantu Saturday School, a small education project based in the Tulse Hill district of south London. However, probably the most familiar member, at least to other activists among London's African Caribbean fringe political groups was Minkah Adofoh, who had joined the organisation in the late 1970s and, after 20 years of continuous BUFP activism, became one of the founding members of the group's "political descendant", the APLO.
Қалпына келтіру және таратылу
"Қара қозғалысты қайта құруға" бағытталған түрлі бастамаларға қарамастан, 1990 жылдардың ортасына қарай ұйым 1970 жылға қарағанда маргиналды шеткі топқа айналды. Қатысушылар саны онға жуық, қоғамдық жиналыстарға 30-дан 50-ге дейін адам қатысады, ал Black Voice-тің сату көлемі жылына 1000-ға дейін төмендейді. Түбегейлі қайта қарау апартеидтен кейінгі, отарлаудан кейінгі және кеңестік саяси ахуалда өскен африкалық-кариб жастарына көбірек тартымды жаңа орган құруға бағытталған. 1998 жылы екі жылдық ішкі талқылаудан және қоғамдық кеңестерден кейін BUFP мүшелері бірнеше қоғам мүшелерімен бірге Африка халықтарын азат ету ұйымын (APLO) құрды. АХҰҰ-ның сөздері мен бағдарламалары көбірек африкалықтарға бағытталған. BUFP-ден айырмашылығы, ол азиялықтарды қабылдамады және өзін еуропалық теоретиктер Карл Маркс пен Владимир Ленинге сілтеме жасаудың орнына "Ғылыми социалист" деп атады. Сонымен қатар, оның атаусындағы "партия" сөзінің болмауы саяси аренадағы ашық шайқастардан ықтимал шегінуді білдіретін маңызды мәнге ие деп саналды. Бірнеше айдан кейін BUFP соңғы рет жиналды және соңғы жалпы жиналысын тұрақты түрде тоқтата тұрып, жаңа ұйымға барлық ұжымдық активтерін ресми түрде тапсырды.
Despite various initiatives aimed at "rebuilding the black movement", the organisation was, by the mid 1990s, more of a marginal fringe group than it had been in 1970. Membership hovered at around the ten person mark, public meeting attendance was around 30 to 50 and Black Voice sales were down to about 1,000 a year. A radical revision aimed to create a new body with more appeal to the African Caribbean youths who had grown up in a post apartheid, post colonial and post Soviet political climate. In 1998, after two years of internal discussion and public consultation, BUFP members, along with several members of the public launched the African People's Liberation Organisation (APLO). The APLO was far more Afro centric in its rhetoric and programme. Unlike the BUFP, it did not admit Asians and labelled itself as "Scientific Socialist" rather than refer to the European theorists Karl Marx and Vladimir Lenin. In addition, the lack of the word "party" in its title was deemed to be of crucial significance signalling a potential retreat from outright battles in the political arena. A few months later the BUFP convened for the last time and formally transferred all of their collective assets to the new organisation, before permanently adjourning their last General Meeting.