Жамиль Абдулла әл-Амин: Американдық құқық қорғаушы және белсендінің өмірі мен қызметі
H. Rap Brown
Жамиль Абдулла әл-Амин (бұрынғы Х. Рэп Браун) – АҚШ құқық қорғаушысы, SNCC төрағасы, «Қара пантера» партиясының министрі. Қазіргі кезде өмір бойына сотталған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық белсенді (1943 жылы туған)
American activist (born 1943)
Джамил Абдулла әл-Амин (туған Hubert Gerold Brown; 4 қазан 1943 жылы), – американдық адам құқықтары белсендісі, мұсылман дін қызметкері, қара сепаратист және сотталған кісі өлтіруші. Ол 1960 жылдары Студенттік зорлық-зомбылықсыз үйлестіру комитетінің (SNCC) бесінші төрағасы болды. Көбінесе H. Rap Brown ретінде танылатын ол, SNCC және Black Panther партиясы арасындағы қысқа мерзімді (алты айлық) одақтастық кезеңінде Black Panther партиясының әділет министрі қызметін атқарды. Ол сол кездегі "Зорлық-зомбылық американдықтар үшін вишня пірігідей қалыпты нәрсе" және "Егер Америка өзгермесе, біз оны өртейміз" сияқты мәлімдемелерімен әйгілі. Сонымен қатар, "Көкпұл өлсін!" атты автобиографиясымен де танымал. 2000 жылы Джорджия штатының Фултон округінде екі округ шерифінің қызметкерін атып өлтіргені үшін өмір бойына бас бостандығынан айырылды және түрмеде отыр.
Jamil Abdullah al Amin (born Hubert Gerold Brown; October 4, 1943), is an American human rights activist, Muslim cleric, black separatist, and convicted murderer who was the fifth chairman of the Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC) in the 1960s. Best known as H. Rap Brown, he served as the Black Panther Party's minister of justice during a short lived (six months) alliance between SNCC and the Black Panther Party. He is perhaps known for his proclamations during that period, such as that "violence is as American as cherry pie", and that "If America don't come around, we're gonna burn it down." He is also known for his autobiography, Die Nigger Die! He is currently serving a life sentence for murder following the shooting of two Fulton County, Georgia, sheriff's deputies in 2000.
Белсенділік
Браунның азаматтық құқықтар қозғалысындағы белсенділігі Студенттік зорлық-зомбылықсыз үйлестіру комитетіне (SNCC) қатысуды қамтиды. Браунды SNCC-ге оның ағасы Эд таныстырды. Ол алғаш рет Кливленд Селлерспен бірге 1963 жылдың жазында Глория Ричардсонның жергілікті қозғалыстағы басшылығы кезінде Мэриленд штатының Кембридж қаласына сапар шекті. Ол азаматтық құқықтар мәселесі бойынша қаладағы ақтар мен қаралар арасындағы алғашқы тәртіпсіздікке куә болды және жергілікті азаматтық құқықтар қозғалысының нәсілдік шабуылдарға қарсы қарулы өзін-өзі қорғауға дайындығына таң қалды. Браун кейін 1964 жылы Миссисипидегі «Еркіндік жазы» кезінде SNCC ұйымында жұмыс істеді, сонымен қатар Говард университетіне оқуға ауысты. Говардтың SNCC бөлімін өкілдік етіп, Браун 1965 жылғы Сельма дағдарысы кезінде президент Линдон Б. Джонсонмен Ақ үйінде өткен азаматтық құқықтар жөніндегі даулы кеңеске қатысты, онда Алабама штатының белсенділері дауыс беру құқығы үшін күресіп жатқан кезде. 1964 және 1965 жылдары, соның ішінде Дауыс беру құқығы туралы заң, азаматтық құқықтарды қорғау және оларды іске асыру үшін федералдық бақылауды орнату мақсатында маңызды федералдық заңдар қабылданды. 1966 жылы Браун Алабама штатының Грин округінде қара нәсілді сайлаушыларды тіркеу және жақында қабылданған Дауыс беру құқығы туралы заңды іске асыру үшін ұйымдастыру жұмыстарын жүргізді. 1967 жылы SNCC төрағасы болып сайланған Браун Стокли Кармайклдың «Қара күш» идеясын және Солтүстік геттолардағы қалалық көтерілістерді ынтамен қолдауын жалғастырды. 1967 жылдың жазында Браун ел бойынша саяхаттап, үкіметке қарсы зорлық қолдануға шақырды, оны «Төртінші рейх» деп атады. «Негрлер өздерін ұйымдастырып, барлық қалаларда партизандық соғыс жүргізуі керек», - деді ол Вашингтондағы митингте. Олар Вьетконгты «жексенбілік мектеп мұғалімдері» сияқты көрсетуі керек. Ол: «Америкаға айтамын, "Жығылсын!" Еркіндік немесе өлім!» - деп мәлімдеді.
Brown's activism in the civil rights movement included involvement with the Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC). Brown was introduced into SNCC by his older brother Ed. He first visited Cambridge, Maryland with Cleveland Sellers in the summer of 1963, during the period of Gloria Richardson's leadership in the local movement. He witnessed the first riot between whites and blacks in the city over civil rights issues, and was impressed by the local civil rights movement's willingness to use armed self defense against racial attacks. Brown later organized for SNCC during the 1964 Mississippi Freedom Summer, while transferring to Howard University for his studies. Representing Howard's SNCC chapter, Brown attended a contentious civil rights meeting at the White House with President Lyndon B. Johnson during the Selma crisis of 1965 as Alabama activists attempted to march for voting rights. Major federal civil rights legislation was passed in 1964 and 1965, including the Voting Rights Act, to establish federal oversight and enforcement of rights. In 1966, Brown organized in Greene County, Alabama to achieve black voter registration and implementation of the recently passed Voting Rights Act. Elected SNCC chairman in 1967, Brown continued Stokely Carmichael's fiery support for "Black Power" and urban rebellions in the Northern ghettos. During the summer of 1967, Brown toured the nation, calling for violent resistance to the government, which he called "The Fourth Reich". "Negroes should organize themselves", he told a rally in Washington, D. C., and "carry on guerilla warfare in all the cities." They should, "make the Viet Cong look like Sunday school teachers." He declared, "I say to America, Fuck it! Freedom or death!"
Кембридждегі тәртіпсіздік оқиғасы
Осы кезеңде Мэриленд штатының Кембридж қаласында Глория Ричардсон басқаратын азаматтық құқық қозғалысы белсенді болды. 1967 жылдың шілдесінде Браун қалада сөйлеп, "Кембридждің жарылып кету уақыты келді, сәби. Қара халық Американы құрды, егер Америка келіспесе, біз Американы өртейміз" деді. Оны қару қолдану ісі бойынша азаматтық құқық қорғаушылар – Мерфи Белл (Батон-Руж қаласынан), өзін "радикалды заңгер" деп сипаттаған Уильям Кюнстлер және SNCC бас кеңесшісі Говард Мур-младший қорғады. Феминист адвокат Фло Кеннеди Браунға көмектесіп, оның қорғаныс комитетіне жетекшілік етті, соның арқасында ол Ұлттық әйелдер ұйымының бірнеше бөлімдерінен қолдау тапты. Кембриджте болған өрт 1967 жылғы Кернер комиссиясы зерттеген оқиғалардың бірі болды. Бірақ комиссияның зерттеу құжаттары 1968 жылғы есеппен бірге жарияланбады. Тарихшы доктор Питер Леви осы құжаттарды зерттеп, "Рассалық көшедегі азаматтық соғыс: Мэриленд штатының Кембридж қаласындағы азаматтық құқық қозғалысы" (2003) атты кітабын жазды. Ол Кембриджде тәртіпсіздік болмағанын айтады. Браун 24 шілде күні сағат 10-да Кембриджде сөйлеген сөзін аяқтағаннан кейін әйелді үйіне шығарып салғаны куәландырылды. Оны шериф орынбасары ешқандай себепсіз атып жарақаттады. Браунға жедел жәрдем көрсетілді және оның жақтастары оны Кембриджтен құпия түрде алып кетті. Кейінірек жазылған кітабында Леви Брайс Киннемон, Кембридж полиция бөлімінің бастығы, қалада нәсілдік проблемалар жоқ екенін, ал Браун тәртіпсіздіктің "жалғыз" себебі екенін, бұл "үкіметті құлатуға бағытталған, жақсы жоспарланған коммунистік әрекет" болғанын айтқандығын жазды. Сотқа дейін ұсталған Браун белсенді қызметін жалғастырды. Ол Колумбия университетінің студенттік афроамерикандық қоғамынан Гарлем саябағына университеттің кеңеюіне қарсы 1968 жылғы сәуір айындағы наразылықты ұйымдастыруға көмектесуді сұрады. Сондай-ақ ол түрмеде отырып, "Black Mask" радикалды журналына материалдар жазды, оны Нью-Йорктегі "Қабырғаға қарсы" атты белсенділер тобы шығарды. 1968 жылы жарияланған "Х. Рап Браун түрмеден: Ласима Тушинде Мбилашика" атты мақаласында Браун аштық жариялап, өзгерістерге қол жеткізу үшін өмірінен айнысуға дайын екенін жазды. Браунның соты бастапқыда Кембриджде өтуі тиіс болған, бірақ сот орыны ауыстырылып, 1970 жылдың наурыз айында Мэриленд штатының Бел Эйр қаласына көшірілді. 1970 жылдың 9 наурызында екі SNCC өкілі, Ральф Федерстоун мен Уильям ("Че") Пэйн, Бель-Эйрдің оңтүстігіндегі 1-ші тас жолда, олардың машинасының алдыңғы бөлігінде бомба жарылып, қаза тапты. Бомбаның қайдан келгені әлі де даулы: кейбіреулер бұл кісі өлтіруге жасалған қастандық екенін айтса, енді біреулер Пэйн оны Браун сотталатын сот ғимаратына алып бара жатқан еді дейді. Келесі күні Кембридж соты да бомбаланды.
In this period, Cambridge, Maryland had an active civil rights movement, led by Gloria Richardson. In July 1967 Brown spoke in the city, saying "It's time for Cambridge to explode, baby. Black folks built America, and if America don't come around, we're going to burn America down." He was defended in the gun violation case by civil rights advocates Murphy Bell of Baton Rouge, the self described "radical lawyer" William Kunstler, and Howard Moore Jr., general counsel for SNCC. Feminist attorney Flo Kennedy also assisted Brown and led his defense committee, winning support for him from some chapters of the National Organization for Women. The Cambridge fire was among incidents investigated by the 1967 Kerner Commission. But their investigative documents were not published with their 1968 report. Historian Dr. Peter Levy studied these papers in researching his book Civil War on Race Street: The Civil Rights Movement in Cambridge, Maryland (2003). He argues there was no riot in Cambridge. Brown was documented as completing his speech in Cambridge at 10 pm July 24, then walking a woman home. He was shot by a deputy sheriff allegedly without provocation. Brown was hastily treated for his injuries and secretly taken by supporters out of Cambridge. In a later book, Levy notes that Brice Kinnamon, head of the Cambridge police department, said that the city had no racial problems, and that Brown was the "sole" cause of the disorder, and it was "a well planned Communist attempt to overthrow the government." While being held for trial, Brown continued his high profile activism. He accepted a request from the Student Afro American Society of Columbia University to help represent and co organize the April 1968 Columbia protests against university expansion into Harlem park land in order to build a gymnasium. He also contributed writing from jail to the radical magazine Black Mask, which was edited and published by the New York activist group Up Against the Wall Motherfucker. In his 1968 article titled "H. Rap Brown From Prison: Lasima Tushinde Mbilashika", Brown writes of going on a hunger strike and his willingness to give up his life in order to achieve change. Brown's trial was originally to take place in Cambridge, but there was a change of venue and the trial was moved to Bel Air, Maryland, to start in March 1970. On March 9, 1970, two SNCC officials, Ralph Featherstone and William ("Che") Payne, died on U. S. Route 1 south of Bel Air, when a bomb on the front floorboard of their car exploded, killing both occupants. The bomb's origin is disputed: some say the bomb was planted in an assassination attempt, and others say Payne was carrying it to the courthouse where Brown was to be tried. The next night, the Cambridge courthouse was bombed.
1970 ж. және кейінгі өмір
Браун 18 айға жоғалып кетті. Ол Федералдық тергеу бюросының ең ізделіміндегі он адамның тізіміне енді. Нью-Йорк қаласында барды тонауға тырысқан күдікпен полиция қызметкерлерімен болған қақтығыстан кейін ол тұтқындалды. Ол тонау қылмысы үшін сотталып, Нью-Йорк штатының батысындағы Аттика түрмесінде бес жыл (1971–1976) жазасын өтеді. Түрмеде Браун ислам дініне кірді. Ол Хьюберт Джерольд Браун есімін Джамил Абдулла әл-Амин деп ресми түрде өзгертті. Бостандыққа шыққаннан кейін ол Атланта, Джорджия штатына көшіп, азық-түлік дүкенін ашты. Ол Ұлттық Үмметте имам, яғни мұсылмандық рухани көшбасшы болды – елдегі ең ірі афроамерикандық мұсылман ұйымдарының бірі. Сонымен қатар ол Атлантаның Вест-Энд ауданында қоғамдық белсенділікпен айналысты. Ол есірткі және құмар ойындарға қарсы үгіт жүргізді. Кейіннен әл-Амин "Дар-ул-Ислам қозғалысына" қатысып, өмірін тағы да өзгерткен деген болжамдар айтылды.
Brown disappeared for 18 months. He was posted on the Federal Bureau of Investigation's Ten Most Wanted List. He was arrested after a reported shootout with officers in New York City following an alleged attempted robbery of a bar there. He was convicted of robbery and served five years (1971–76) in Attica Prison in western New York state. While in prison, Brown converted to Islam. He formally changed his name from Hubert Gerold Brown to Jamil Abdullah al Amin. After his release, he moved to Atlanta, Georgia, where he opened a grocery store. He became an imam, a Muslim spiritual leader, in the National Ummah, one of the nation's largest black Muslim groups. He also was a community activist in Atlanta's West End neighborhood. He preached against drugs and gambling. It has since been suggested that al Amin changed his life again when he became affiliated with the "Dar ul Islam Movement".
2000 жылы тұтқындалып, сотталды
1999 жылдың 31 мамырында әл-Амин Мариетта қаласында (Джорджия штаты) көлік айдап бара жатқанда полиция офицері Джонни Мак оны ұрланған көлік деген күдікпен тоқтатты. Тінту кезінде әл-Аминнің қалтасынан полиция табелі табылды. Ол сондай-ақ, ұрланған көліктің иесі екенін түсіндіретін сату шарты мен қала әкімі Джон Джексоннан алған құрметті полиция табелі туралы мәлімдемесін ұстап алып, Джексон бұл мәлімдемені растады. Бұл тұрғысынан қарағанда, әл-Аминге жол ережесін бұзғаны, автокөлік ұрлығы және полиция қызметкерінің кейпін кию айыптары тағылды. 2000 жылдың 16 наурызында Джорджия штатының Фултон округіндегі шериф офицерлері Рики Кинчен мен Олдранон Инглиш әл-Аминнің үйіне сотқа келмегені үшін тұтқындау ордерін орындауға барды. Үйдің бос екенін анықтағаннан кейін офицерлер кетіп қалды, бірақ көп ұзамай қара түсті «Мерседес» үйге бет алды. Кинчен (жоғары дәрежелі офицер) күдікті көлікті байқап, патрульдік машинаны бұрып, «Мерседеске» жақындап, алдыңғы бөліктері бетпе-бет келді. Инглиш «Мерседеске» жақындап, жалғыз отырған адамнан қолын көрсетуін талап етті. Ол .223 калибрлі мылтықтан оқ атты. Инглиш екі машинаның арасында жүгіріп, өз тапаншасынан оқ жауаптап, төрт рет жараланды. Кинчен мылтықтан және 9 мм тапаншадан атылды. Келесі күні Кинчен Грейди мемориалдық ауруханасында алған жараларынан көз жұмды. Инглиш жараларынан аман қалды. Ол ауруханада жатып емделіп жатқанда көрсетілген алты суреттен әл-Аминды атыс жасаған адам деп анықтады. Тағы бір дерек көзі Инглиштің оқиғадан кейін хирургиялық операцияға түсу алдында оны анықтағанын айтты. Екі шериф офицері де қара нәсілді болды. Атысқаннан кейін әл-Амин Атлантадан Алабама штатындағы Уайт-Холлға қашып кетті. Оны АҚШ маршалдары іздестіріп, атысқан жерден қан іздерінен бастап, төрт күндік ұстаудан кейін полиция ұстады. Әл-Амин ұсталған кезде бронежилет киген. Оның денесінде жара жоқ. Оның адвокаттары оның атысқа қатысы болмағанын айтты. Қорғау адвокаттары әл-Аминнің саусақ іздері қылмыс құралынан табылмай, атыс кезінде жараланбағанын, бірақ офицерлердің айтуынша, атыс жасаған адам жараланған екенін атап өтті. Оқиға орнынан табылған қан іздері тексерілді, ол әл-Аминге немесе екі офицердің біреуіне тиесілі емес. Мемлекеттік сараптама нәтижесінде бұл жануар қандары екені анықталды, бірақ үлгіні және тестілеу процесін растау үшін нақты тізбек болмағандықтан бұл нәтиже даулы болды. Әл-Аминнің сот процесінде прокурорлар оның атысқан кезде қайда болғанын ешқашан растамағанын, сондай-ақ, кейіннен штаттан қашып кеткенін түсіндірмегенін айтты. Ол сондай-ақ атыс кезінде қолданылған қарулар неге оны ұстаған кезде оның жанынан табылғанын түсіндірмеді. Ол Джорджия штатының Рейдсвилл қаласына жақын орналасқан қатаң тәртіпті түрмеге жіберілді. Ол Фултон округіндегі атыс оқиғасын өзі жасағанын және әл-Амин айыпталар алдында екі жыл бұрын мойындаған Отис Джексон деген сотталған адам болды. Сот Джексонның мәлімдемесін дәлел ретінде қарастырмады. Джексонның мәлімдемелері атысқаннан кейін 911 нөміріне келіп түскен қоңыраулардың мәліметтерін растады, соның ішінде оқиға орнынан ақсап келе жатқан қанға батқан адамды көру туралы: Джексон офицерлер Кинчен мен Инглишпен болған атыс кезінде алған жараларынан зардап шегіп, көлік табу үшін есіктерді қағып отырғанын айтты. Джексон мәлімдемесін жасағаннан екі күннен кейін қайтарып алды, бірақ кейіннен түрме күзетшілері оны «полиция өлтіруші» деп қорқытқаннан кейін антпен берген мәлімдемесінде қайта мойындады. Әл-Амин өзіне қарсы нәсілдік құлақтандыру негізінде сот шешіміне шағымдануға тырысты, бірақ Фултон округінің екі офицері де қара нәсілді болғандықтан шағымы қабылданбады. 2004 жылдың мамыр айында Грузияның Жоғарғы соты бірауыздан әл-Аминнің айыптылығын күшінде қалдырды. 2007 жылдың тамызында әл-Амин федералдық қамауға алынды, өйткені Грузияның лауазымды тұлғалары оның Грузия түрме жүйесімен айналысуы үшін тым жоғары профильді екенін шешті. Ол алдымен Атлантадағы USP-дегі уақытша ұстау орталығында ұсталды, екі аптадан кейін Оклахомадағы федералдық түрмеге ауыстырылды, ол федералдық жазалау орталығына тағайындалды. 2007 жылдың 21 қазанында әл-Амин Флоренциядағы ADX Флоренция түрмесіне ауыстырылды. Оған ресми емес түрде журналистермен, жазушылармен және өмірбаян жазушылармен сұхбат беруге тыйым салынды. 2014 жылдың 18 шілдесінде миелома диагнозы қойылғаннан кейін әл-Амин Солтүстік Каролинадағы Батнер федералдық медициналық орталығына ауыстырылды. 2018 жылдың наурыз айында ол АҚШ-тың Тюсон қаласындағы түрмеде қамауда отыр. Алайда, 11-ші апелляциялық сот оның шағымын 2019 жылдың 31 шілдесінде қабылдамады. 2020 жылдың сәуір айында АҚШ Жоғарғы соты әл-Аминнің шағымын қараудан бас тартты. Оның отбасы мен жақтастары жаңа сот процесін өткізу үшін петиция жинауды жалғастыруда.
On May 31, 1999, al Amin was pulled over while driving in Marietta, Georgia by police officer Johnny Mack for a suspected stolen vehicle. During a search, al Amin was found to have in his pocket a police badge. He also had a bill of sale in his pocket, explaining his possession of the stolen car, and he claimed that he had been issued an honorary police badge by Mayor John Jackson, a statement which Jackson verified. Despite this, al Amin was charged with speeding, auto theft and impersonating a police officer. On March 16, 2000, in Fulton County, Georgia, Sheriff's deputies Ricky Kinchen and Aldranon English went to al Amin's home to execute an arrest warrant for failing to appear in court over the charges. After determining that the home was unoccupied, the deputies drove away and were shortly passed by a black Mercedes headed for the house. Kinchen (the more senior deputy) noted the suspect vehicle, turned the patrol car around, and drove up to the Mercedes, stopping nose to nose. English approached the Mercedes and told the single occupant to show his hands. The occupant opened fire with a .223 rifle. English ran between the two cars while returning fire from his handgun, and was hit four times. Kinchen was shot with the rifle and a 9 mm handgun. The next day, Kinchen died of his wounds at Grady Memorial Hospital. English survived his wounds. He identified al Amin as the shooter from six photos he was shown while recovering in the hospital Another source said English identified him shortly before going into surgery for his wounds. Both of the Sheriff's deputies were black. After the shootout, al Amin fled Atlanta, going to White Hall, Alabama. He was tracked down by U. S. Marshals who started with a blood trail at the shooting site, and arrested by law enforcement officers after a four day manhunt. Al Amin was wearing body armor at the time of his arrest. He showed no wounds. His lawyers argued he was innocent of the shooting. Defense attorneys noted that al Amin's fingerprints were not found on the murder weapon, and he was not wounded in the shooting, as one of the deputies said the shooter was. A trail of blood found at the scene was tested and did not belong to al Amin or either of the deputies. A test by the state concluded that it was animal blood, but these results have been disputed because there was no clear chain of custody to verify the sample and testing process. At al Amin's trial, prosecutors noted that he had never provided an alibi for his whereabouts at the time of the shootout, nor any explanation for fleeing the state afterward. He also did not explain why the weapons used in the shootout were found near him during his arrest. He was sent to Georgia State Prison, the state's maximum security facility near Reidsville, Georgia. Otis Jackson, a man incarcerated for unrelated charges, claimed that he committed the Fulton County shootings, and confessed this two years before al Amin was convicted of the same crime. The court did not consider Jackson's statement as evidence. Jackson's statements corroborated details from 911 calls following the shooting, including a bleeding man seen limping from the scene: Jackson said he knocked on doors to solicit a ride while suffering from wounds sustained in the firefight with deputies Kinchen and English. Jackson recanted his statement two days after making it, but later confessed again in a sworn affidavit, stating that he had only recanted after prison guards threatened him for being a "cop killer". Al Amin appealed his conviction on the basis of a racial conspiracy against him, despite both Fulton County deputies being black. In May 2004, the Supreme Court of Georgia unanimously ruled to uphold al Amin's conviction. In August 2007, al Amin was transferred to federal custody, as Georgia officials decided he was too high profile for the Georgia prison system to handle. He was first held in a holdover facility in the USP Atlanta; two weeks later he was moved to a federal transfer facility in Oklahoma, pending assignment to a federal penitentiary. On October 21, 2007, al Amin was transferred to ADX Florence, a supermax prison in Florence, Colorado. He has been under an unofficial gag order, prevented from having any interviews with writers, journalists or biographers. On July 18, 2014, having been diagnosed with multiple myeloma, al Amin was transferred to Butner Federal Medical Center in North Carolina. as of March 2018, he is incarcerated at the United States Penitentiary, Tucson. However, the 11th Circuit Court of Appeals rejected his appeal on July 31, 2019. In April 2020, the U. S. Supreme Court declined to hear an appeal from al Amin. His family and supporters continue to petition for a new trial.
Die Nigger Die! : A Political Autobiography, Westport, CT: Lawrence Hill Books, 1969; London: Allison & Busby, 1970. Revolution by the Book: The Rap Is Live, 1993.