Кіріспе
Шифрлау класы Криптография тарихында тор шифрлау - ашық мәтінді шифрлау әдісі, оны перфорацияланған парақ арқылы қағаз бетіне жазу (қағаз немесе картон немесе ұқсас). Ең ерте кездескен сипаттама 1526 жылы Жакопо Сильвестриге тиесілі. Оның ұсынысы - тікбұрышты штемпель, онда әртүрлі әріптер, сөз тіркестері немесе сөздер жазылады, содан кейін әртүрлі апертуралар арқылы оқылады. Жазбаша мәтіннің жазуы, жазуға жатпайтын сөздерді немесе әріптерді жазу арқылы, жазудың жазылу нүктелерін толтыру арқылы жасырылуы мүмкін. Бұл нұсқа да көптеген тор шифрлары сияқты стеганографияның үлгісі болып табылады.
In the history of cryptography, a grille cipher was a technique for encrypting a plaintext by writing it onto a sheet of paper through a pierced sheet (of paper or cardboard or similar). The earliest known description is due to Jacopo Silvestri in 1526. His proposal was for a rectangular stencil allowing single letters, syllables, or words to be written, then later read, through its various apertures. The written fragments of the plaintext could be further disguised by filling the gaps between the fragments with anodyne words or letters. This variant is also an example of steganography, as are many of the grille ciphers.
Бір әріпті торлар
Барлық шифрлар басқалармен қарым-қатынас жасау үшін пайдаланылмайды: жазбалар мен ескертулер шифрланған түрде автордың ғана пайдалануы үшін сақталуы мүмкін. Мұндай жағдайда кілт сөз немесе кілт нөмірі сияқты қысқаша ақпаратты қорғау үшін торды оңай қолдануға болады. Егер хабарлау желілік шифр арқылы жүргізілсе, жіберуші де, алушы да желілік шифрдың бірдей көшірмесіне ие болуы тиіс. Тордың жоғалуы сол тормен шифрланған барлық құпия хат-хабардың жоғалуына әкеледі. Хабарларды оқуға болмайды (яғни, шифрланған) немесе оларды басқа біреу (жоғалған тормен) оқи алады. Мұндай тордың қосымша қолданылуы ұсынылды: бұл бұрыннан бар мәтіннен псевдокезекті реттіліктерді жасау әдісі. Бұл пікір Войнич қолжазбасына байланысты айтылған. Бұл Дэвид Канның "энигматология" деп атаған криптографияның бір саласы және доктор Джон Дидің шығармаларына және Шекспирдің шығармаларына енген шифрларға қатысты. Бұл Фрэнсис Бэконның оларды жазғанын дәлелдейтін, Уильям Фридман зерттеген және сенімсіз деп таныған.
Д'Агапеев шифры
1939 жылы сынақ ретінде қойылған шешілмеген Д'Агапеев шифры 14x14 диномынан тұрады және Сакконың бөлінген шифрлық мәтінді тор арқылы көшіру идеясына негізделген болуы мүмкін.
Криптоанализ
Кардано грилі ерлердің жеке хат алмасуы үшін әдеби құрылғы болған. Оның қолданылуы туралы кез келген күдік жасырын хабарламалар жоқ жерде жасырын хабарламаларды табуға әкелуі мүмкін, осылайша криптоаналитикті шатастырады. Кездейсоқ тордағы әріптер мен сандар мазмұнсыз форма алады. Шабуылшының басты мақсаты - тордың өзіне қол жеткізу. Бірақ егер решетканың көшірмесін алу мүмкін болмаса, бәрі жоғалмайды. Кардано торларының кейінгі нұсқалары барлық транспозициялық шифрларға ортақ проблемаларды тудырады. Жиіліктілікті талдау әріптердің қалыпты таралуын көрсетеді және жазық мәтін жазылған тілді көрсетеді. Бұл қиындық, оңай айтылса да, оңай орындалмайды, транспозиция үлгісін анықтау және шифрланған мәтінді шешу. Бір решетті пайдаланып жазылған бірнеше хабарламаның болуы айтарлықтай көмек болып табылады. Гейнс қол шифрлары мен олардың криптоанализі туралы стандартты еңбегінде транспозициялық шифрлар туралы ұзақ баяндады және бұрылу торысына бір тарау арнады.