Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Александр Валентинович Вампилов (19 тамыз 1937 - 17 тамыз 1972) - совет драматургы. Оның "Елдің үлкен ұлы" пьесасы алғаш рет 1969 жылы қойылып, екі жылдан кейін ұлттық жетістікке қол жеткізді. Оның көптеген пьесалары Ресейде түсіріліп, теледидарда көрсетілді. Оның төрт толық пьесасы ағылшын тіліне аударылып, "Бүркеншік аулау" Лондонда және Вашингтонда (Арена сахнасы) қойылды.
Alexander Valentinovich Vampilov (Александр Валентинович Вампилов; 19 August 1937 – 17 August 1972) was a Soviet playwright. His play The Elder Son was first performed in 1969, and became a national success two years later. Many of his plays have been filmed or televised in Russia. His four full length plays were translated into English and Duck Hunting was performed in London and Washington DC (Arena Stage).
Өмір
Ванпиллов мұғалімдер отбасының төртінші баласы. Оның әкесі Валентин Никитич бурят ұрпағынан, ал анасы Анастасия Прокопиевна орыс, орыс православие шіркеуінің діни қызметкерінің қызы. Оның әкесі ұлтшылдық әрекеттері үшін тұтқындалған. Жас Александр өздігінен гитара мен мандолинаны үйренді, ал оның алғашқы комик әңгімелері 1958 жылы журналдарда жарық көрді, кейіннен "А. Санин" деген атпен "Шетелдер ағыны" деп жиналды. Иркутск мемлекеттік университетінің филология кафедрасында әдебиет және тарихты оқығаннан кейін, 1960 жылы бітіргеннен кейін, театрға бет бұрды. 1962-1964 жылдары Иркутск газетінің жауапты хатшысы болды, кейіннен танымал драматург Алексей Арбузовпен танысты. 1966 жылы Мәскеуде "Қараса, маусымда" атты алғашқы қойылымы сәтсіз өтті, бірақ 1970 жылдардың басында ол өте танымал болды, оның адамгершілігі мен көрегендігі Чеховпен салыстырылды. Ол 1970 жылдардың басында үйленді, 1972 жылы Байкал көлінде балық аулап жүргенде суға батып кетті. Өткен жылы жазғы Чуллимск оқиғасы оның соңғы ойыны болды.
Vampilov was the fourth child in the family of schoolteachers. His father, Valentin Nikitich, was of Buryat ancestry, and his mother, Anastasia Prokopievna was Russian, the daughter of a Russian Orthodox Church priest. His father was arrested for alleged nationalist activity. The young Alexander taught himself guitar and mandolin, and his first comic short stories appeared in magazines in 1958, later collected as A Confluence of Circumstances under the name "A. Sanin". After studying literature and history at the Department of Philology at Irkutsk State University, graduating in 1960, he turned to theatre. He was executive secretary of an Irkutsk newspaper from 1962 to 1964, and later formed an acquaintance with popular dramatist Aleksei Arbuzov. The first production of Farewell in June in Moscow in 1966 was unsuccessful, but by the early 1970s he was becoming very well known, and his humanity and insight has been compared with that of Chekhov. He married in the early 1970s, and drowned in 1972, while fishing on Lake Baikal. Last Summer in Tchulimsk was his final play.
Жастық шақ
Александр Валентинович Вампилов 1937 жылы 19 тамызда Шығыс Сібірдің Иркутск облысындағы Черемхово қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Валентин Никитич Вампилов 1898 жылы туған, жақын маңдағы Алар ауылынан шыққан бурят. Әкесінің өліміне байланысты он жеті жасар Валентин отбасылық мал шаруашылығын басқарады. Бір мезгілде гимназияны бітіріп, Иркутск мемлекеттік университетінің тарихи-филологиялық кафедрасына оқуға түседі. Валентин орыс тілі мен әдебиетін оқытып, Алар қаласынан отыз шақырым оңтүстікке қарай орналасқан Иркутск облысының орталығы Кутуликтегі орта мектептің директоры болды. Ванпиловтың туған жылы жазда ол Алар қаласына бас мұғалім болып ауысты. Валентиннің әйелі Анастасия Прокопевна Копылованың ата-анасы Прокопи Копылов пен Александра Африканovna Медведева орыс болды. Копылов әйелдер гимназиясында діни құқық мұғалімі және діни қызметкер болды, бірақ революциядан кейін ол өмір сүру үшін көшелерді сыпырып, ағаш шауып жұмыс істеді. 1937 жылы ол күлкілі, бірақ сол кездегі стандартты айыптаулар бойынша тұтқындалды. Қабылданғаннан кейін Александра Африкановна кіші қызы Анастасиямен, Александр Вампиловтың анасымен Кутуликке қоныс аударды. Александра Африкановна 92 жасқа дейін өмір сүріп, өзінің әйгілі немересіне, бала кезінде сүйіспеншілікпен қамқорлық көрсеткеніне, үш жыл бұрын қайтыс болды. Анастасия 1906 жылы дүниеге келген. Александр Вампилов әкесімен ешқашан танысқан емес, өйткені 1938 жылы 17 қаңтарда Валентин жалған айыптаулар бойынша тұтқындалған. Сол жылдың наурыз айында Иркутск қаласында атылып қаза тапты (ал 1957 жылы оңалтылды). Александр Пушкиннің туылған жылы ақынның өлімінің жүз жылдығы болғандықтан, оның құрметіне Александр деп аталды. Ол ұлына Пушкиннің сол жылы жарық көрген жинақталған шығармаларының жаңа басылымын сатып алды. Алғашқы есімнің соңғы таңдауында белгілі бір ирония бар, өйткені Вампилов, оның есімдесі сияқты, дерлік дәл сол жаста ерте қайтыс болды. Ванпиллов үш ұл мен бір қыздың ең кішісі болды. Балалық шағы мен жасөспірім шағын Кутулик қаласында өткізді. Бұл жерде отбасы мұғалімдер барактарының бір бөлмесінде тұрды. Вампилов 1944 жылы мектепке бара бастады және жақсы оқушы болды, бірақ ерекше емес. Ол жақсы сурет салып, ән айтуды жақсы көретін. Ол жақсы естиді, гитара мен мандолинада ойнауды өздігінен үйренді. Мектепте оркестрде, университетте халық аспаптары ансамблінде өнер көрсетті. Мектепте оқыған жылдары балық аулау, футбол, мектептің драма түлектерімен бірге, отбасынан жасырып, достарына оқып беретін өлеңдерін жазуға құштар болды. 1954 жылы Вампилов гимназияны бітіріп, Иркутск мемлекеттік университетінің тарихи филология кафедрасына түсу емтиханын тапсырды. Неміс тілінен емтихан тапсыра алмағандықтан, 1955 жылы қайтадан емтихан тапсыруға мәжбүр болды.
Aleksandr Valentinovich Vampilov was born in Cheremkhovo in the Irkutsk Oblast of eastern Siberia on 19 August 1937. His father, Valentin Nikitich Vampilov, born in 1898, was a Buryat from the nearby village of Alar. At his father's death, Valentin, who was seventeen, undertook the running of the family's cattle farm. He managed at the same time to graduate from the gymnasium and go on to study in the historical philological department of Irkutsk State University. Valentin taught Russian language and literature in, and became director of, the high school in Kutulik, the regional center of the Irkutsk oblast, some thirty kilometers south of Alar. In the summer of Vampilov's birth he was transferred to Alar as chief teacher. The parents of Valentin's wife, Anastasia Prokopevna Kopylova, Prokopi Kopylov and Aleksandra Afrikanovna Medvedeva, were Russian. Kopylov was a priest and teacher of religious law in a women's gymnasium, but after the Revolution he had to sweep streets and chop wood for a living. In 1937 he was arrested on ridiculous but standard charges for the time. Following the arrest, Aleksandra Afrikanovna, settled in Kutulik with her youngest daughter, Anastasia, Aleksandr Vampilov's mother. Aleksandra Afrikanovna lived to ninety two, dying only three years before her famous grandson, whom she had lovingly cared for when he was a child. Born in 1906, Anastasia studied at the gymnasium and then completed a teacher training course. Aleksandr Vampilov never knew his father, because on 17 January 1938, Valentin was arrested on fabricated charges. He was shot in Irkutsk in March of the same year (and rehabilitated in 1957). Aleksandr was named in honor of Aleksandr Pushkin since the year of his birth was the hundredth anniversary of the poet's death. For his son he bought the new edition of the collected works of Pushkin that was published that year. There is a certain irony in the final choice of first name, in that Vampilov, like his namesake, died prematurely, at almost exactly the same age. Vampilov was the youngest in the family of three sons and one daughter. He spent his childhood and adolescent years in the town of Kutulik, where the family lived in a room of the teachers' barracks, a log house that in earlier days had been a "forwarding point", the last place that prisoners would spend the night on their way to labor camps. Vampilov started school in 1944 and was a good student, but not outstanding. He drew well and enjoyed singing. He had a good ear and taught himself to play the guitar and mandolin. He took part both in the school orchestra and, in the university, in an ensemble of folk instruments. Other activities during his school years included fishing, soccer, the school's drama circle, and a passion for writing verses, which he hid from his family and read to friends sworn to secrecy. In 1954 Vampilov graduated from the gymnasium and took the entrance exams for the Department of Historical Philology at the Irkutsk State University. Since he failed the German exam, he had to take the entrance exams again in 1955.
Университет және жазушылық мансабының алғашқы жылдары
1955 жылы Ванпиллов Иркутск қаласына көшіп барып, университетке оқуға түседі. 1958 жылы студент кезінде Ванпиллов Санин деген атпен бірнеше газетте он әңгімесін жариялады. Тек бір шығармасы, "Гүлдер мен жылдар" (Цветы и годы) атты драмалық сахнасы ғана оның шын атымен жарық көрді. 1959 жылы "Советская молодежь" газетінде жұмысқа орналасты. Бір жылдан кейін университетті бітірген соң, ол газетке толық уақыт жұмыс істеді. Бірге газетте жұмыс істеу және TOM (Творческое обединение молодых), Жастар шығармашылық одағы, Вампилов үшін екінші университет ретінде қызмет етті, оны өмірді байқауға үйретті және жазуға мәжбүр етті. ТОМ-ға Вампиловтан айырмашылығы жоқ көптеген жас жігіттер кірді: Валентин Распутин, Вячеслав Шугаев, Дмитрий Сергеев, Юрий Скоп, олармен Вампилов достасты. Вампиловтың "Статуирование обстоятельств" атты алғашқы әңгімелер жинағы 1961 жылы А. Санин деген атпен жарық көрді. Бұл әңгімелер университетте оқып жүргенде жазылған. Келесі жылдары жас драматургтерге арналған бірқатар семинарларға қатысты. 1964 жылы Совет жастарынан кетіп, Иркутск авторларының екі әңгімелері мен эскиздер жинағына қатысып, драматург ретінде "Театр" журналының қарашалық санында "Егіндікке көзбен қараған үй" (Дом окнами в поле) атты шығармасымен дебют жасады. Осы жетістіктермен В. В. Вампилов 1965 жылы Вячеслав Шугаевпен бірге Мәскеуді жаулап алуға аттанды. Ол 1965-1967 жылдары Горький атындағы әдебиет институтының жоғары курстарына қатысып, "Қарар маусымда" (Прощание в июне) атты алғашқы нұсқасының көшірмесін алып, Мәскеудің барлық театрларында айналып жүрді. Бірақ оны ешкімге бермей, асырап алуға тырысты. Соған қарамастан, ол Александр Твардовскиймен танысып, Жазушылар одағына мүшелікке ұсынылды. Ол 1966 жылы ақпанда Одаққа қабылданды, сол жылы ол "Ақсақал ұлы" (Старший сын) атты шығармасын аяқтады, алдымен "Предместье" деп аталып, маусымда "Қош бол!" деп жарияланды. Соңғысы күзде Кеңес Одағының он театрында көрсетілді. Келесі көктемде Ванпилпов әдеби курстарды аяқтап, Иркутскке оралды.
In 1955 Vampilov moved to Irkutsk and enrolled in the university. In 1958, while still a student, Vampilov published ten stories in several newspapers under the pseudonym Sanin. Only one piece, a dramatic scene entitled “Flowers and Years” (“Цветы и годы”), appeared under his real name. Vampilov was hired by the newspaper Soviet Youth (Советская молодежь) in 1959 and when he graduated from the university a year later, he went to work for the newspaper full time. Together, work for the newspaper and TOM (Творческое обединение молодых), the Young People's Creative Union, served as a second university for Vampilov, training him to observe life and compelling him to write. TOM included a number of young men not unlike Vampilov—Valentin Rasputin, Vyacheslav Shugaev, Dmitri Sergeev, Yuri Skop—with whom Vampilov became friends. Vampilov's first collection of stories, A Coincidence (Стечение обстоятельств), appeared in 1961 under the pseudonym A. Sanin. He wrote most of these stories while still at the university. In the following years he participated in a number of seminars for young playwrights. In 1964 he left Soviet Youth, contributed to two collections of stories and sketches by Irkutsk authors, and made his debut as a playwright with the publication of The House with a View of the Field (Дом окнами в поле) in the November issue of Theatre (Театр). With that success under his belt, Vampilov set out with Vyacheslav Shugaev in 1965 to conquer Moscow. He attended advanced courses at the Gorky Literary Institute from 1965 to 1967 and made the rounds of all the theaters of Moscow with a copy of the first version of Farewell in June (Прощание в июне) that initially bore the title The Fair (Ярмарка). But he had no success in getting it adopted anywhere. Nevertheless, he made the acquaintance of Aleksandr Tvardovsky and was recommended for membership in the Union of Writers. He was accepted into the Union in February 1966, the year he completed The Elder Son (Старший сын), first titled The Suburb (Предместье) and published Farewell in June. The latter had its premier in ten theaters of the Soviet Union in the autumn. The following spring, Vampilov completed his literary courses and returned to Irkutsk.
Театрдағы мансабы
Ақырында Вампилов Сталиннің өлімінен кейін танымал болған драматургтардың ұрпағының басты тұлғаларының бірі ретінде танылды. Ол өзінің танымалдылығының шыңына жетпісінші және сексенінші жылдардың бірінші жартысында жетті, бірақ бұл процесс оның өмірінде басталды. 1967 жылы ол Мәскеуден Иркутскке оралған жылы "Қыстауым маусымда" он төрт театрда 700-ден астам қойылым болды және келесі жылдары кеңінен өндірілді. 1968 жылы "Ангара" журналында "Аға бала" (The Suburb) деген атпен жарық көрген "Ангара" кітабы одан да үлкен табысқа ие болды. 1970 жылы жеке басылым болып шықты, ал 1971 жылы он сегіз түрлі театрларда ойнаған, сол жылы мыңнан астам қойылыммен маусымның көшбасшыларының бірі болды. Бір актінің тағдыры, "Жеті минут періштемен" (Двадцать минут с ангелом) және "Тайпсетермен оқиға" (История с метранпажем) біршама өзгеше болды, ал "Бүркен аулау" (Утиная охота) және "Соңғы жаз Чулимскеде" (Прошлым летом в Чулимске) екеуі де Вампиловтың өлімінен кейін ғана танылды. 1962 жылы жазылған "Иі минут періштемен" 1970 жылы Ангара тілінде жарық көрді. 1968 жылы аяқталған "Тайпсеттермен болған оқиға" 1971 жылы жеке басылымда жарық көрді. Вампилов екеуін провинциялық анекдоттар () деп біріктірді, оларды алғаш рет 1972 жылы наурыз айында Ленинградтағы Үлкен драма театры (Большой Драматический Театр) А. Г. 1971 жылдың қысында Ванпилов БДТ репетицияларына қатысты. Ванпилловтың алғашқы пьесалары бүкіл елде кеңінен шығарылса да, ол әрқашан өз шығармаларын, әсіресе Мәскеу мен Ленинградта шығаруда қиындықтарға тап болды. Елена Якушкинамен (Ермолов театрының әдеби бөлімінде жұмыс істеген) хат алмасуы оның кездескен проблемаларын көрсетеді. Оның шығармалары өте танымал болғанымен, оларды сахнаға жеткілікті деңгейде түсірген режиссерлер аз болды. Шығармаларға жасалған сын-пикирлер режиссерлердің В.Вампиловтың пьесаларын қалай басқаруды білмей, шығарманың стилі мен мазмұнын дұрыс түсінбейтінін қайта-қайта айтады. Ванпиллов қайтыс болғаннан кейін он бес жыл өткен соң, Михаил Горбачевтің басшылығына кіргеннен кейін және оның өнерге бостандық беретін әсерін тигізген гласность саясатын енгізгеннен кейін, көптеген табысты және сәтсіз қойылымдарға қарамастан, Ванпилловтың пьесаларына қарау әдеттегі сахнадан тыс шықпады және олар толық түсінікпен ұсынылмады.
Eventually Vampilov emerged as one of the principal figures in the generation of dramatists who came to prominence following the death of Stalin. He reached the height of his popularity in the seventies and the first half of the eighties, but the process had begun already in his own lifetime. In 1967, the year he returned to Irkutsk from Moscow, Farewell in June had over 700 performances in fourteen theaters, and it continued to receive widespread production in the following years. The Elder Son, published in 1968 under the title The Suburb in the journal Angara (Ангара), enjoyed even greater success. It came out in a separate edition in 1970, and by 1971 was one of the leaders of the season playing in twenty eight different theaters with more than a thousand performances that year. The fate of the one acts, Twenty Minutes with an Angel (Двадцать минут с ангелом) and Incident with a Typesetter (История с метранпажем), was somewhat different, and both Duck Hunting (Утиная охота) and Last Summer in Chulimsk (Прошлым летом в Чулимске) gained recognition only belatedly, after Vampilov's death. Twenty Minutes with an Angel, written in 1962, was published in Angara in 1970. Incident with a Typesetter, finished in 1968, was published in a separate edition in 1971. Vampilov combined the two into Provincial Anecdotes(Провинциальные анекдоты), and they were first produced by the BDT, Big Dramatic Theater (Большой Драматический Театр), in Leningrad in March 1972, under the direction of A. G. Tovstonogov. During the winter of 1971, Vampilov took part in the rehearsals at the BDT. Although Vampilov's first plays were widely produced around the country, he always experienced difficulty getting his works produced, especially in Moscow and Leningrad. His correspondence with Elena Yakushkina (who worked in the literary department of the Ermolov Theater) reflects the problems he encountered. Likewise, although his works became very popular, few directors staged them adequately. Reviews of productions repeatedly note that directors do not quite know how to handle Vampilov's plays, for they misunderstand the style and content of the works. Even fifteen years after Vampilov's death, following the accession to leadership of Mikhail Gorbachev and the introduction of his policy of glasnost’ that had a liberating effect on the arts, and in spite of many productions, both successful and unsuccessful, the treatment of Vampilov's plays had not gone beyond conventional staging nor were they presented with full understanding.
Соңғы жылдары және өлімі
1970 жылы В. В. Вампилов Дубултиде жас драматургтар мен Ялтада жас жазушылар семинарына қатысты. Оның "Құйрық аулау" атты пьесасы осы жылы (Ангарада) жарық көрді, бірақ 1976 жылы Ригада сахнаға қойылды. Алайда оның басқа пьесаларының сын-пикирлері 1970 жылы жетекші журналдарда пайда болды: Театр (Театр), Комсомольская правда (Комсомольская правда) және Совет мәдениеті (Советская культура). Келесі жылы Вампилов "Валентина" (Валентина) - "Соңғы жаз Чулимскте" романының алғашқы нұсқасында жұмыс істеді. Сол жылы пьесаны аяқтады, бірақ оны ешқашан баспадан көрген жоқ, өйткені ол 1972 жылдың көктемінде әдеби альманахтан Сибирьден шығарылды. Ол 1973 жылға дейін орындалмаған. В. В. Вампилов 1972 жылдың қаңтар айынан мамыр айына дейін Мәскеуде болды. Ол Товстоноговпен бірге Станиславский театрында "Қарасақтарым" спектаклін сахналады. Наурыз айында ол Ленинградта "Екі анекдот" (облыстық анекдот) премьерасына қатысты, бірақ кейін Мәскеуге оралды, онда оған әйелі Ольга қосылды. Ванпилов көптен күткен кішігірім істермен айналысты, бірақ ең бастысы, ол өзінің пьесаларының алғашқы жинағын жариялауға жағдай жасады. Ол үнемі прозаға оралу, роман жазу, жаңадан бастау туралы тілегін айтса да, жаз айында Вампилов "Сыбайлассыз Наконечников" ("Несравненный Наконечников") атты тағы бір драмалық шығармасын құрастыруға кірісті. Мамыр айында ол Иркутскке барып, қыркүйекте Мәскеуге оралуды жоспарлаған. Бірақ тамыз айында суға батып кетті. 1972 жылдың 19 тамызында Александр Вампиловтың 35 жасқа толуы тиіс еді. Ол қонақтарға жас балықтан жасалған шұбат тағам - уханы ұсынды. Ол 17 тамызда досымен бірге Байкал көлінде балық аулауға барды. Қайтып келе жатқанда олар дауылға ұшырап, су астындағы бір бұтаққа соғылып, суға батып қалады. Ванпиловтың серігі, Иркутск жазушысы Глеб Пакулов кейіннен оның қалай ауған қайықты ұстағанын, бірақ Ванпилов, өте жақсы жүзуші, жағалауға қарай жүзіп кеткенін баяндады. Көлдің көзқарас нүктесінен Пакуловқа Ванпиллов жағаға жақындап қалғандай көрінді, бірақ оның өлі денесі кейіннен өте терең суда табылды, бұл оның қауіпсіз жерге жетпегенін көрсетеді. Қайта, ол батып кетті. Өлген кезде Ванпилов екінші әйелі Ольга Михайловна Ванпиловаға үйленген болатын, 1966 жылы қыздары Елена дүниеге келді. 1999 жылы жесір әйел 800 беттен тұратын оның еңбектері, жазбалары мен хаттары жинағын шығарды.
In 1970 Vampilov participated in a seminar for young playwrights in Dubulti and a seminar for young writers in Yalta. His play, Duck Hunting, was published this year (in Angara), but was not staged until 1976, in Riga. Reviews of his other plays, however, appeared in 1970 in leading journals: Theatre (Театр), Komsomol Truth (Комсомольская правда), and Soviet Culture (Советская культура). The following year Vampilov worked on Valentina (Валентина), the first version of Last Summer in Chulimsk. He finished the play that same year but never saw it in print, because it was withdrawn from the literary almanac, Siberia (Сибирь) in the spring of 1972. It was not performed until 1973. Vampilov was in Moscow from January until May 1972, working with Tovstonogov on the staging of Farewell in June at the Stanislavsky Theater, and taking part in rehearsals of The Elder Son at the Ermolov Theater. In March he was in Leningrad for the premiere of Two Anecdotes (Provincial Anecdotes) but then returned to Moscow, where his wife, Olga, joined him. Vampilov busied himself with a multitude of petty tasks that he had long postponed, but most importantly, he made arrangements for the first collection of his plays to be published. Although he persistently spoke of his wish to return to prose, to write a novel, to start afresh, in the summer Vampilov began composing another dramatic piece, a "vaudeville", The Incomparable Nakonechnikov (Несравненный Наконечников). In May he had gone to Irkutsk, with plans to return to Moscow in September. But in August he drowned. 19 August 1972 would have been Aleksandr Vampilov's 35th birthday. He decided to treat his invited guests invited to ukha, a soup made with fresh fish. In preparation, he went fishing with a friend on Lake Baikal on August 17. On the way back, the two were caught in a storm that was brewing, the boat struck an underwater log, and capsized. Vampilov's companion, the Irkutsk writer, Gleb Pakulov, described later how he seized hold of the overturned boat, but Vampilov, an excellent swimmer, swam towards the shore. From the vantage point of the lake, it appeared to Pakulov that Vampilov had nearly reached the shore, but his dead body was later found in quite deep water, which indicates that he had not made it to safety. Rather, his heart gave out and he drowned. At the time of his death, Vampilov was married to his second wife, Olga Mikhailovna Vampilova, with whom he had a daughter, Elena, in 1966. In 1999 his widow published a new collection, nearly 800 pages long, of his works, notebooks, and letters.
Тұлға
Ванпиллов туралы достары мен әріптестері, туыстары мен мұғалімдері жазған естеліктер көп. Олар Вампиловты ұялшақ, үндемейтін, ойлы, бірақ күлкілі және күлкілі тұлға ретінде суреттейді. Мемуарлар бірнеше рет Ванпилловтың қарапайымдылығына тоқталып, сонымен бірге оның өте араласпайтынына және әрқашан көптеген достарымен қоршалғандығына қайта-қайта тоқталып өтті. Ванпилловтың тартымдылығын түсіндіру оның адамдарға деген жанашырлығы мен сезімталдығында, оның өнерсіздігі мен табиғилығы мен достары арасында сирек қыжырланып немесе күйзеліп, әдетте күлімсіреп жүргенінде болуы мүмкін. Достары Вампиловтың үлкен сұлулығын атап өткеннен басқа, оның мінез-құлқында жалғандықтың жоқтығын жиі айтады. Олар оның қарақшы және әзілшіл жағы, әзіл-оспақ жасауға дайындығы және өздігінен жасалуы туралы да жазады. Мемуарлар Ванпилловтың мінез-құлқының жеңіл жақтарын ашады, сонымен қатар оны өмірде де, жұмыста да қорқынышсыз, шынайы, шынайы және қызу адам ретінде көрсетеді. Бірнеше адам оны көреген, дана, көреген және барлық түсінікті деп сипаттады. Автор және сібірлік Дмитрий Сергеев Вампиловтың ересек адамның даналығы, бірақ баланың тапқырлығы мен ізденісшілдігі бар екенін айтады. Көптеген адамдарға таңғалдырған Вампиловтың бір ерекшелігі - оның қысқаша сөйлеу қабілеті. Ванпилловтың ең көне және жақын достарының бірі жазушы Валентин Распутин болды. Олар университеттегі алғашқы жылдары танысып, "Совет жастары" газетінде бірге жұмыс істеді, бір мезгілде әңгіме жазуды бастады, 1965 жылы Читада жас жазушылар семинарында талқылауға қатысты, сол уақытта Жазушылар одағына қабылданды және жиі бірге саяхатқа шықты. Распутин Ванпилловтың өзін басқаларды тыңдауға мәжбүрлейтін түрде білдіруіне және оның тақырыпқа стандартты емес тәсілмен кірісуі арқылы байыту әңгімелеріне қатысты пікір айтады. Бірнеше рет "балалық" және "балалық" деген атаулар Вампиловтың мінез-құлқын немесе оның күлімсіреуін сипаттау үшін мемуарларда кездеседі. Оның сыртқы келбеті де жастық шақтағыдай еді. Дмитрий Сергеевтің айтуынша, Вампилов жасынан жас көрінді және кез-келген жиналыста ерекшеленді. Сол сияқты, драматург Алексей Симуковтың айтуынша, оны әрқашан таңғалдыратын - Вампиловтың адамдарға қараған көзқарасы, әрқашан сол бір кішкене мазақтау, сәл ұялған жартылай күлкімен бірге. Мемуарлар мен өмірбаяндық эскиздерде қайталанатын рефрен оның гитарада ойнау қабілетіне қатысты. Оның анасы оның музыка, спорт және мектептегі драма түлектерімен айналысқанын, гитара ойнап, ән салғандығын жазды. Биографтар Вампиловтың ешқашан гитарадан кетпегенін айтады, Симуков Вампиловтың гитарада "жақсы ойнағанын" айтады; басқалары оның керемет ән айтқандығын айтады. Алайда, Вампиловтың музыкаға деген қызығушылығы тек халық әндерімен шектелмеген. Ол классикалық музыканы, әсіресе Моцартты, сондай-ақ Бетховен мен Глинканы жақсы көретін. В. В. Вампилов әдебиетінің дәстүрлі түріне де бейімделген. Анасы оның көп оқығанын, Пушкин, Лермонтов, Чехов, Есенин және Толстой кітаптарын оқығанын айтады. Дмитрий Сергеевтің айтуынша, Вампилов орыс және халықаралық, қазіргі және тарихи драманың кең ауқымын білетін. Сондай-ақ, ол поэзияны кеңінен білетін, әсіресе Тютчевтің өлеңдерін жақсы көретін. Сергеев Ванпилловтың Гогольге деген қызығушылығын атап өтіп, Ванпиллов Достоевскийдің "Жер астынан жазбалар" романын оқып, оны оқып болған оқиғасын айтады. Владимир Жемчужниковтің айтуынша, Вампиловтің сүйікті жазушылары Гоголь, Чехов, Сухово Кобылин, Найденов және Булгаков болды. Көптеген жазушылардың ішінде Вампилов Пруст пен Хемингуэйді оқыған, ал Ануилді жақсы көрген. Бұл жазбалардан Ванпилповтың көптеген және әртүрлі көздерден шабыт алғаны анық көрінеді. Оның әртүрлі стильдердегі жазбалары оқығандарын тиімді қолданғанын көрсетеді. Ол көптеген көздерден элементтерді алып, оларды өзінің ерекше ерекшеліктерімен біріктіріп, есте қаларлық пьесалар мен әңгімелер құрастырды.
There are many memoirs about Vampilov by his friends and colleagues, and several by relatives and teachers. The picture they paint of Vampilov is one of a shy, taciturn and thoughtful individual, yet with a sense of irony as well as of fun. The memoirs comment repeatedly on Vampilov's modesty, while at the same time remarking over and over again that he was very sociable and was always surrounded by many friends. The explanation for Vampilov's attractiveness may lie in his sympathy for and sensitivity to people, in his artlessness and naturalness, and in the fact that he was rarely sullen or depressed among friends, but rather usually smiling. In addition to noting Vampilov's huge charm, friends frequently remark on the absence of falsity in his behavior. They also write about his mischievous and sarcastic side, his readiness to crack jokes, and his spontaneity. While the memoirs reveal the lighter aspects of Vampilov's personality, they also present him as a serious, sincere and ardent person, fearless in life and in his work. Several characterize him as perceptive, wise, far sighted and all understanding. The author and fellow Siberian Dmitri Sergeev states that Vampilov had the wisdom of a mature person, yet the ingenuousness and inquisitiveness of a child. A trait of Vampilov's that impressed many was his faculty for succinct statement. One of Vampilov's oldest and closest friends was the writer Valentin Rasputin. They met in their first years at the university, worked together on the newspaper Soviet Youth, began to write stories at almost the same time, took part in discussions at the seminar for young writers in Chita in 1965, were accepted into the Union of Writers around the same time, and fairly often ended up on trips together. Rasputin comments on Vampilov's expressing himself in a way that compelled others to listen to him and on his enriching conversations by taking a non standard approach to the subject at hand. Several times the adjectives "boyish" and "childlike" appear in the memoirs to describe Vampilov's behavior or his smile. His appearance too was youthful. Dmitri Sergeev states that Vampilov looked younger than his years and stood out in any gathering. Similarly, the playwright Aleksei Simukov admits that he was always struck by Vampilov's glance, which seemed to go right through people, accompanied always by the same slightly mocking, slightly embarrassed half smile. A repeated refrain in the memoirs and biographical sketches concerns his ability to play the guitar. His mother writes that he was carried away by music, sports, and the drama circle in school and that he played the guitar and sang. Biographers note that Vampilov never parted from his guitar, and Simukov says that Vampilov played the guitar "strikingly"; others state that he sang excellently. Vampilov's taste in music was not confined, however, to popular songs. He loved classical music, especially Mozart, but also Beethoven and Glinka. Vampilov leaned towards the classics as well in his literary tastes. His mother writes that he read a lot, and she lists Pushkin, Lermontov, Chekhov, Esenin, and Tolstoy among his reading matter. Dmitri Sergeev tells us that Vampilov was familiar with a wide range of drama, both Russian and international, and contemporary and historical; and likewise had a broad knowledge of poetry, with a particular fondness for the verses of Tyutchev. Sergeev refers to Vampilov's attraction to Gogol and tells of an instance when Vampilov read Dostoevsky's Notes From the Underground and upon finishing the work immediately re read it. Vladimir Zhemchuzhnikov claims that Vampilov's favorite authors were Gogol, Chekhov, Sukhovo Kobylin, Naidenov and Bulgakov. Other writers, among many, whom Vampilov read are Proust and Hemingway and evidently he loved Anouilh. From these accounts it is clear that Vampilov had numerous and varied sources to draw on for inspiration. His eclectic style testifies to his having made effective use of what he read. He took elements from many sources and combined them with his own, original features to create a memorable body of plays and stories.