Күшті үштік: Рок музыкасындағы аспаптық үйлесім

Кіріспе

Электр гитарасы, бас және барабан құралы бар рок-топ форматы, Джон Хикс, Сесил Макби және Элвин Джонс альбомы.

Power trio – электр гитарасы, бас гитарасы және барабан жиынтығынан тұратын рок-н-ролл тобының форматы, онда арнайы вокалист немесе қосымша ритм-гитара немесе клавишалы аспаптар болмайды, олар көбінесе квартеттер мен квинтеттердегі басқа рок-музыка топтарында қолданылады. Ірі рок-топтар көбінесе дыбысты аккордтар мен гармониялық бөліктермен толықтыру үшін бір немесе бірнеше қосымша ырғақ бөлімдерін пайдаланады. Хард-рок және хеви-метал музыкасындағы көптеген power trio-лар электр гитарашыны екі рөлде қолданады: әннің көп бөлігінде олар ритм-гитарада ойнайды, әннің аккорд прогрессиясын орындайды және әннің маңызды риффтерін тартады, содан кейін гитара солосы кезінде жетекші гитара рөліне ауысады. Топ мүшелерінің бірі немесе бірнешесі аспаптарда ойнап ән салғанмен, хард-рок және хеви-метал музыкасындағы power trio-лар әдетте вокал мен мәтінге қарағанда аспаптық орындалуына және жалпы дыбыстық әсеріне басымдық береді. Power trio мысалы – Motörhead, оның бас вокалисі Лемми бас-гитарада ойнап, жетекші вокалды орындады. The Who немесе Led Zeppelin сияқты төрт мүшелі топтар үш аспапшы және арнайы вокалистпен power trio ретінде жұмыс істей алады, бірақ бұл топтар көбінесе power trio деп есептелмейді.

Тарих

1960 жылдары қуатты трионың дамуы, электр гитарасы мен бас гитараның дыбысын күшейткен күшейткіш технологиясының жетістіктерінің арқасында мүмкін болды. Әсіресе, электр бас гитарасының кең таралғаны төмен жиілікті дыбысты анықтады және олқылықтарды жойды. Күшейтілген бас енді күштірек дыбыс бере алатындықтан, топтың қалған мүшелері де бас дыбысын естіп тұрып, жоғарырақ дыбыспен ойнай алатын болды. Бұл үш адамнан тұратын топтың үлкен топқа қарағанда бірдей күшті дыбыс беруіне мүмкіндік жасады, бірақ бұл импровизация мен шығармашылыққа көбірек орын берді, күрделі аранжировкалардың қажеті болмады. Органдық трио сияқты, 1960 жылдардағы соул-джаз тобы күшейтілген Hammond органына негізделген, үш адамнан тұратын топ үлкен рок-н-ролл тобына қарағанда әлдеқайда арзан бағаға үлкен барды немесе клубты күшті дыбыспен толтыра алатын болды. Power trio, әсіресе оның блюз-рок нұсқасында, Мэдди Уотерстің триосы сияқты Чикаго стиліндегі блюз топтарынан дамыған деп есептеледі. Технологиялық жетістіктерден басқа, қуатты трионың дамуына түрткіс болған нәрсе – Эрик Клэптон, Джимми Хендрикс және Рори Галлахер сияқты гитаристтердің шеберлігі болды, олар тікелей эфирде ритм-гитара мен жетекші гитараның екеуінің де рөлін орындай алатын. 1964 жылы Фрэнк Заппа Пол Вудс (бас) және Лес Папп (добыл) қатысқан Muthers атты қуатты триода гитарада ойнады. 1966 жылы эралық рок-трио Cream құрылды, оның құрамында Эрик Клэптон (гитара/вокал), Джек Брюс (бас/вокал) және Джинджер Бейкер (добыл) болды. 1960 жылдардағы басқа да ықпалды блюз-рок/хард-рок трио топтары: Jimi Hendrix Experience, Blue Cheer, Grand Funk Railroad, Джо Уолш қатысқан James Gang және Taste. 1970 жылдардағы танымал қуатты триолардың қатарында Канаданың прогрессивті рок топтары Rush және Triumph, американдық ZZ Top, ағылшындық Motörhead және Robin Trower Band бар. Emerson, Lake & Palmer (сондай-ақ Emerson, Lake & Powell) әдетте қуатты трио саналады, өйткені Кит Эмерсон гитаристке жүктелетін ритм мен жетекші партияларды клавиатурада орындады, ал басист (және кейде гитарист) Грег Лейк вокалға жауапты болды. 1968 жылы Аргентинада Manal қуатты триосы құрылды және испан тілінде блюз музыкасын орындаған алғашқы топ болды. 1970 жылдан кейін "қуатты трио" термині жаңа толқын тобы The Police, гранж тобы Nirvana, экстремалды металл топтары Hellhammer және Gallhammer, альтернативті рок топтары Hüsker Dü және Concrete Blonde, мод жандарушылар The Jam, хард-рок/прогрессивті металл тобы King's X, пост-гранж тобы Silverchair, альтернативті топтар The Presidents of the United States of America, Goo Goo Dolls, Primus, Everclear, Muse және Eve 6, поп-панк топтары Green Day, Blink 182, Alkaline Trio және MxPx, сондай-ақ аргентиналық рок топтары Soda Stereo, Divididos, A. N. I. M. A. L. және From Power Project сияқты топтарға қолданылды. Сонымен қатар, 1990 жылдарға қарай рок триолары әртүрлі аспаптарды пайдалана бастады, мысалы, Morphine тобы электр гитарасының орнына баритон саксофонды, ал Ben Folds Five гитараның орнына әртүрлі клавиатураларды, әсіресе фортепианоны қолданды.

The rise of the power trio in the 1960s was made possible in part by developments in amplifier technology that greatly enhanced the volume of the electric guitar and bass. Particularly, the popularization of the electric bass guitar defined the bottom end and filled in the gaps. Since the amplified bass could also now be louder, the rest of the band could also play at higher volumes while still being able to hear the bass. This allowed a three person band to have the same sonic impact as a large band but left far more room for improvisation and creativity, unencumbered by the need for detailed arrangements. As with the organ trio, a 1960s era soul jazz group centered on the amplified Hammond organ, a three piece group could fill a large bar or club with a big sound for a much lower price than a large rock and roll band. A power trio, at least in its blues rock incarnation, is also generally held to have developed out of Chicago style blues bands such as Muddy Waters' trio. In addition to technological improvements, another impetus for the rise of the power trio was the virtuosity of guitarists such as Eric Clapton, Jimi Hendrix, and Rory Gallagher, who could essentially cover both the rhythm guitar and lead guitar roles in a live performance. In 1964, Frank Zappa played guitar in a power trio, the Muthers, with Paul Woods on bass and Les Papp on drums. In 1966, the prototypical blues rock power trio Cream was formed, consisting of Eric Clapton on guitar/vocals, Jack Bruce on bass/vocals, and Ginger Baker on drums. Other influential 1960s era blues rock/hard rock power trio bands were the Jimi Hendrix Experience, Blue Cheer, Grand Funk Railroad, the James Gang featuring Joe Walsh, and Taste. Well known 1970s era power trios include the Canadian progressive rock groups Rush and Triumph, the American band ZZ Top, the English heavy metal band Motörhead, and the Robin Trower Band. Emerson, Lake & Palmer (as well as its offshoot Emerson, Lake & Powell) is usually considered a power trio as Keith Emerson fulfilled the rhythm and lead playing on the keyboards that would usually fall on the guitarist, while bassist (and occasional guitarist) Greg Lake on vocals. In 1968, the power trio Manal was formed in Argentina, and were the first group that composed blues music in Spanish. After the 1970s, the phrase "power trio" was applied to the new wave group the Police, grunge band Nirvana, extreme metal bands Hellhammer and Gallhammer, alternative rock bands Hüsker Dü and Concrete Blonde, mod revivalists the Jam, hard rock/progressive metal band King's X, post grunge band Silverchair, alternative bands the Presidents of the United States of America, Goo Goo Dolls, Primus, Everclear, Muse, and Eve 6, pop punk bands such as Green Day, Blink 182, Alkaline Trio and MxPx, and Argentine rock bands like Soda Stereo, Divididos, A. N. I. M. A. L., and From Power Project. Also, by the 1990s, rock trios began to form around different instrumentation, from the band Morphine, featuring a baritone saxophone instead of an electric guitar, to Ben Folds Five's replacing the guitar with various keyboards, principally the piano.