Кіріспе
Жоқ, Үндістанның тау-кен өнеркәсібі - бұл Үндістан экономикасына елеулі үлес қосатын негізгі экономикалық қызмет. Тау-кен өнеркәсібінің жалпы ішкі өнімге (ЖІӨ) үлесі 2,2% -дан 2,5% -ға дейін ғана өзгереді, бірақ жалпы өнеркәсіптік сектордың ЖІӨ-не үлесі шамамен 10% -дан 11% -ға дейін. Тіпті шағын көлемде жүргізілетін тау-кен өндірісі пайдалы қазбаларды өндірудің жалпы шығындарының 6% құрайды. Үндістанның тау-кен өнеркәсібі 700 мыңға жуық адамға жұмыс орындарын ұсынады. 2012 жылы Үндістан - табақ миканың ең ірі өндірушісі, 2015 жылы темір кенінің, алюминий тотығының, хромит пен бокситтің әлемдегі төртінші ірі өндірушісі. Көмір мен темір кенінің жобасы әлемдегі бесінші ірі қорға жатады. 2010 жылы Үндістанның металл және тау-кен өнеркәсібі 106,4 миллиард долларға бағаланды. Үндістанда тау-кен өндірісі ежелгі заманнан бері кең тараған. Бұл сала елдің экономикасына елеулі үлес қосатыны белгілі. Алайда, Үндістанның тау-кен өндірісі адам құқықтары мен қоршаған ортаны ластау үшін де атақты. Соңғы уақытта тау-кен өндірісі саласы бірнеше ірі жанжалдардан зардап шекті. Д. Р. Кхуллар Үндістанда кен өндіру 3100 шахтаға байланысты, оның ішінде 550 шахта отын шахтасы, 560 шахта металл шахтасы және 1970 шахта металл емес кен өндіруге арналған. С.Н. Падидің мәліметінше, "600-ға жуық көмір шахтасы, 35 мұнай жобасы және әр түрлі көлемдегі 6000 металл шахтасы бар, олар күн сайын орта есеппен бір миллионнан астам адамды жұмыспен қамтып отыр". Ашық кен қазу және жер асты кен қазу операциялары жүргізіледі, сұйық немесе газ тәрізді отын алу үшін бұрғылау/сұру жүргізіледі. Министрлік елдегі өнеркәсіптік тау-кен өндірісінің әр түрлі аспектілерін бақылайды. сондай-ақ министрліктің бақылауында болады. Милан университетінің П. Биаги мен М. Кремаски 1985-1986 жылдар аралығында археологиялық қазбаларда Хараппа карьерлерінің бірқатар табылған. Biagi (2008) карьерлерді былайша сипаттады: "Жер бетінен карьерлер тақташалардан тұратын, тақташалар тақташалардан тұратын, талшықтармен толтырылған, Тар шөлінің құмдық бөктерінен соққан, және тақташалар тақташалар тақташалар, тақташалар тақташалар, тақташалар, тақташалар және тақташалар. Осы құрылыстардың айналасында қыш құймалары бар, олардың арасында Хараппаның ұзын қақпақтары мен өте тар қақпақтары бар ұңғылар бар". 1995 және 1998 жылдар аралығында Zyzyphus cf. Қазбаларда табылған көмірдің сандық шоғыры бұл іс-әрекеттің біздің заманымыздан бұрын 1870-1800 жылдар аралығында жалғасқанын дәлелдеді. Кейіннен минералдар үнді әдебиетінде айтылған. Джордж Роберт Рапп Үнді әдебиетінде айтылған минералдар туралы былай дейді: Санскрит мәтіндерінде рецепттерде битум, тас тұзы, сары орпимент, сақина, алюминий, бисмут, каламин, реальгар, стибнит, сольпетр, цинабар, мырыш, күкірт, сары және қызыл охр, қара құм және қызыл балшық қолданылғаны туралы айтылған. Пайдаланылған металдардың арасында алтын, күміс, мыс, сынап, темір, темір рудасы, пирит, қалайы және мыс болды. Меркурий ең жиі қолданылған болып көрінді және мәтіндерде бірнеше атаумен аталады. Сынаптан сынапқа немесе оның кендеріне көз жеткізбейді. Бұл оның импортталған болуы мүмкін деген тұжырымға әкеледі.
The mining industry in India is a major economic activity which contributes significantly to the economy of India. The gross domestic product (GDP) contribution of the mining industry varies from 2.2% to 2.5% only but going by the GDP of the total industrial sector, it contributes around 10% to 11%. Even mining done on small scale contributes 6% to the entire cost of mineral production. Indian mining industry provides job opportunities to around 700,000 individuals. As of 2012, India is the largest producer of sheet mica, 2015 the fourth largest producer of iron ore, alumina, chromite, and bauxite in the world. A coal and iron ore project is in the fifth largest reserve in world. India's metal and mining industry was estimated to be $106.4 billion in 2010. Mining in India has been prominent since ancient times. The field is noted for significantly contributing to the economy of the nation. However, the mining in India is also infamous for human rights violations and environmental pollution. The industry has been hit by several high profile mining scandals in recent times. D. R. Khullar holds that mining in India depends on over 3,100 mines, out of which over 550 are fuel mines, over 560 are mines for metals, and over 1970 are mines for extraction of nonmetals. The figure given by S. N. Padhi is: 'about 600 coal mines, 35 oil projects and 6,000 metalliferous mines of different sizes employing over one million persons on a daily average basis.' Both open cast mining and underground mining operations are carried out and drilling/pumping is undertaken for extracting liquid or gaseous fuels. The ministry oversees the various aspects of industrial mining in the country. are also controlled by the ministry. P. Biagi and M. Cremaschi of Milan University discovered a number of Harappan quarries in archaeological excavations dating between 1985 and 1986. Biagi (2008) describes the quarries: 'From the surface the quarries consisted of almost circular empty areas, representing the quarry–pits, filled with aeolian sand, blown from the Thar Desert dunes, and heaps of limestone block, deriving from the prehistoric mining activity. All around these structures flint workshops were noticed, represented by scatters of flint flakes and blades among which typical Harappan elongated blade cores and characteristic bullet cores with very narrow bladelet detachments.' Between 1995 and 1998, Accelerator mass spectrometry radiocarbon dating of Zyzyphus cf. nummularia charcoal found in the quarries has yielded evidence that the activity continued into 1870 1800 BCE. Minerals subsequently found mention in Indian literature. George Robert Rapp—on the subject of minerals mentioned in India's literature—holds that:
Sanskrit texts mention the use of bitumen, rock salt, yellow orpiment, chalk, alum, bismuth, calamine, realgar, stibnite, saltpeter, cinnabar, arsenic, sulphur, yellow and red ochre, black sand, and red clay in prescriptions. Among the metals used were gold, silver, copper, mercury, iron, iron ores, pyrite, tin, and brass. Mercury appeared to have been the most frequently used, and is called by several names in the texts. No source for mercury or its ores has been located. Leading to the suggestion that it may have been imported.
Географиялық таралуы
Елдегі минералдардың үлестірілуі тепе-тең емес және минералдық тығыздық аймақтан аймаққа өзгереді. Минералдық белдеудің орналасуы Солтүстік-шығыс арал белдеуінде, Жота-Нагпур алқаптасында және Одиша алқаптасында табылған минералдар Жарханд, Батыс Бенгал және Одиша штаттарын қамтиды. Көмір, темір кені, марганец, мика, боксит, мыс, кианит, хромит, берил, апатит және т.б. Бұл аймақты Үндістанның минералды орталығы деп атайды және зерттеулерге сілтеме жасап былай дейді: "Бұл аймақта Үндістанның 100 пайыз кьяниті, 93 пайыз темір кені, 84 пайыз көмір, 70 пайыз хромит, 70 пайыз мика, 50 пайыз от балшығы, 45 пайыз асбест, 45 пайыз қытай балшығы, 20 пайыз әк тас және 10 пайыз марганец бар. "Орталық белдеу - Шаттисгарх, Андхра Прадеш, Мадхья Прадеш және Махараштра. Манганий, боксит, уран, әк тас, мәрмәр, көмір, асыл тастар, мика, графит және т.б. Бұл аймақтағы пайдалы қазбалардың нақты көлемі әлі анықталмаған. Бұл - елдің минералды кен орындары бойынша екінші орында. Оңтүстік белдеуі - Карнатака алқаптары мен Тамил Наду. Темірлі минералдар мен боксит. Түрлілігі төмен. Оңтүстік-Батыс белдеуі, Карнатака және Гоа. Темір кені, гранат және балшық. Солтүстік-батыс белдеуі - Аравали жотасының бойындағы Раджастан мен Гуджарат. Темір емес минералдар, уран, мика, бериллий, аквамарин, мұнай, гипс және зөміргүл. Үндістанның теңіз аумағы, тау жоталары мен Ассам сияқты бірнеше штаттардағы пайдалы қазба байлықтарын әлі толық зерттеуге тура келеді. 2008 жылғы тау-кен министрлігінің бағалауы бойынша: "Үндістан хромит өндірушілердің арасында екінші орынға көтеріліп, өндірісін арттырды. Бұдан басқа, Үндістан көмір және қоңыр көмір өндіруде 3-ші, барит өндіруде 2-ші, темір кенінде 4-ші, боксит пен шикі болат өндіруде 5-ші, марганец кенінде 7-ші және алюминий өндіруде 8-ші орында тұр". Үндістан әлемдегі торийдің 12 пайызын өндіреді. Бұл әлемдегі ең ірі мика өндірушісі және экспортері болып табылады, ол әлемдегі мика өндірісінің 60% құрайды, оны Ұлыбритания, Жапония, Америка Құрама Штаттары және т.б. экспорттайды. Темір кенін өндіруші және экспорттаушы әлемнің ең ірі елдерінің бірі ретінде оның экспорттық басым бөлігі Жапония, Корея, Еуропа және Таяу Шығысқа бағытталады. Жапонияның темір кенінің экспорты Үндістанның жалпы экспортының үштен төртіне жуық бөлігін құрайды.
Құқықтық және конституциялық база
Үндістан өндіруші өнеркәсіптердің ашықтығын қамтамасыз ету жөніндегі бастамаға қол қоймаған. Алайда, ұлттық деңгейде минералды секторды басқару үшін құқықтық және конституциялық база бар. Тау-кен өндірісі 1957 жылғы Тау-кен және минералдарды (даму және реттеу) туралы заңмен реттеледі. Кен байлықтарының иелері ретінде мемлекеттік органдар кен концессиясын береді және 1957 жылғы "ММДР" заңының ережелеріне сәйкес роялти, өлі рента және алымдар алады. Бұл кірістер мемлекеттік заң шығарушы орган оларды бюджет процестері арқылы пайдалануға рұқсат бергенге дейін мемлекеттік үкіметтің шоғырландырылған қорында сақталады. Жоғарғы Соттың соңғы шешімінде "минералды кендерге меншік жердің иесіне тиесілі, ал оны мемлекет иеленуіне болмайды" деп көрсетілген. "Меңдеу және минералдық реттеу" тақырыбы S. No. Конституцияның VII кестесіне кіретін 23 штаттың тізіміне кіреді. Алайда, Конституция бұл өкілеттікті шектейді, Парламентке No. VII кестедегі Орталық тізімнің 54-тармағына сәйкес заңнаманы қабылдау үшін, және осы шамада, штаттар Орталық заңнамамен байланысты болады. 1957 жылғы Тау-кен және минералдық (өндірісі және реттеу) туралы заң - бұл сектор үшін қолданыстағы негізгі орталық заңнама. Заң 1957 жылғы өнеркәсіптік саясат туралы қаулы осы салаға басшылықты жүргізген кезде қабылданды, сондықтан ол металл өндіруші мемлекеттік сектор кәсіпорындарына минералдық концессиялық режимді ұсынуға бағытталған. 1991 жылы либерализациядан кейін 1993 жылы жеке ұлттық минералды саясат жарияланды, онда жеке сектордың барлау мен тау-кен өндірісінде рөлі айқындалды және ММДР заңы 1993 жылғы NMP-ге сәйкес барлау мен тау-кен өндірісіне ТШИ-ді қоса алғанда, жеке сектордың инвестициясын тарту үшін қолайлы концессиялық режимді қамтамасыз ету үшін бірнеше рет өзгертілді. Тау-кен және минералдарды (регуляциялау және дамыту) туралы заң 1957 жылы (қысқаша айтқанда, 1957 жылғы MMDR заң) Одақтың бақылауындағы тау-кендерді және минералдарды дамытуды реттеу үшін қабылданды. Заң 1972, 1986, 1994 және 1999 жылдары минералдық кен өндіру саясатындағы өзгерістерге сәйкес өзгертілді. 1999 жылғы Тау-кен және минералдық кенді реттеу және дамыту туралы заңға өзгерту енгізу арқылы (а) барлау мен іздестіруден бөлек барлау операцияларының жаңа тұжырымдамасын енгізу; (б) қалайы тасқа минералдық концессиялар беру бойынша өкілеттіктерді мемлекеттік органдарға беру; (с) тығыз емес және жалғаспайтын жерлерде минералдық концессиялар беру; (d) іздестіру лицензиялары мен тау-кен орнын жалға алу үшін ең жоғары аумақ шектерін ырықтандыру; (e) мемлекеттік органдарға заңсыз тау-кен өндірісін тоқтату үшін ережелер шығаруды ұсыну. Заңға 2015 жылы өзгерістер енгізілді. Осы өзгерістердің мақсаты - минералдық концессияларды беруде дискрециялық құқықтарды жою және ашықтықты арттыру. ММДР туралы 1957 жылғы Заңға енгізілген өзгерістерге сәйкес, кен концессиялары тек қана аукцион арқылы ұсыныстар негізінде беріледі. 2015 жылы аукциондық рәсімдер үшін мәлімделген жаңа минералдық (аукциондық) ережелер Сонымен қатар, сонымен бірге хабарланған минералдар (минералдық құрамының дәлелдемесі) қағидалары техникалық талаптарды анықтайды.
The policy level guidelines for mineral sector is given by the National Mineral Policy of 2008. Mining operations are regulated under the Mines and Minerals (Development and Regulation) [MMDR] Act of 1957. The State Governments, as owners of minerals, grant mineral concessions and collect royalty, dead rent and fees as per the provisions of MMDR Act 1957. These revenues are held in the Consolidated Fund of State Government until the state legislature approves their use through budgetary processes. In a recent development, the Supreme Court has said that "Ownership of minerals should be vested with the owner of the land and not with the government." The subject of ‘mineral regulation and development’ occurs at S. No. 23 of the State list in the VIIth schedule to the Constitution. However, the Constitution circumscribes this power, by giving Parliament the power under S. No. 54 of the Central list in the VIIth schedule, to enact legislation, and to this extent, the States will be bound by the Central legislation. The Mines and Mineral (Development and Regulation) Act 1957 is the main Central legislation in force for the sector. The Act was enacted when the Industrial Policy Resolution 1957 was the guiding policy for the sector, and thus was aimed primarily at providing a mineral concession regime in the context of the metal making public sector undertakings. After the liberalization in 1991, a separate National Mineral Policy was promulgated in 1993 which set out the role of the private sector in exploration and mining and the MMDR Act was amended several times to provide for a reasonable concession regime to attract the private sector investment including FDI, into exploration and mining in accordance with NMP 1993. The Mines and Minerals (Regulation and Development) Act, 1957 (MMDR Act 1957 in short) was enacted so as to provide for the regulation of mines and development of minerals under the control of the Union. The Act has been amended in 1972, 1986, 1994 and 1999 in keeping with changes in the policy on mineral development. The Mines and Minerals (Regulation and Development) Amendment Act, 1999, inter alia, provides for (a) introduction of a new concept of reconnaissance operations distinct from prospecting; (b) delegation of powers to the State Governments to grant mineral concessions for limestone; (c) granting of mineral concession in non compact and non contiguous areas; (d) liberalizing the maximum area limits for prospecting licences and mining leases; (e) empowering the State Governments to make rules to curb the illegal mining etc. The Act was amended in the year 2015 with the intention of removing discretion and introducing more transparency in the grant of mineral concessions. The amendments now made to the MMDR Act, 1957 provide that mineral concessions will be granted only on the basis of bidding at an auction, for the prospecting stage or mining stage as the case may be. New Mineral (Auction) Rules notified in 2015 for the auction procedures. The Minerals (Evidence of Mineral Contents) Rules, also notified at the same time specifies the technical requirements.
Тау-кен өндірісімен байланысты мәселелер
Үндістанның тау-кен өндірісі саласындағы ең күрделі мәселелердің бірі - бұл Үндістанның табиғи ресурстарын бағалаудың жоқтығы. 1993 жылы Үкімет тау-кен өндірісін либерализациялау мақсатында алғашқы ұлттық минералды саясатты жариялады. 1993 жылғы Ұлттық минералды саясат жеке инвестицияларды тартуды және барлау мен тау-кен өндірісіне жаңа технологияларды енгізуді ынталандыруды көздеді. Он бесжылдықтың орта мерзімді бағалауы бойынша, саясаттың жетіспеушілігінің негізгі себептері минералды концессиялар үшін өтініштерді қараудың кешігуі және кен өндіру аймақтарында тиісті инфрақұрылымның болмауы болып табылады. Минералды секторды дамытуға қатысты барлық мәселелерді қарастыру және инвестициялық ахуалды жақсарту бойынша шараларды ұсыну үшін орта мерзімді бағалауда жоғары деңгейдегі комитет құру ұсынылды. Осыған сәйкес 2005 жылы 14 қыркүйекте Үндістан Үкіметі Жоспарлау комиссиясының мүшесі Анварул Ходаның төрағалығымен комитет құрды. 2006 жылдың желтоқсан айында комитет өзінің барлық тапсырмалары бойынша нақты ұсыныстар жасады. Жоғары деңгейдегі комитеттің ұсыныстары негізінде Үкімет 1993 жылғы Ұлттық минералды саясатты 2008 жылғы 13 наурызда жаңа Ұлттық минералды саясатпен алмастырды. Британдықтардың тұсында 1894 жылы құрылған сарапшылар комитеті тау-кен қауіпсіздігі туралы ережелерді әзірледі және Үндістанда тау-кен өндірісін реттейтінін қамтамасыз етті. Ауыр жарақат алу немесе өлім-жітімге әкелетін оқиғалардың негізгі себептері - шатырдың құлауы, метан газының жарылуы, көмір шаңының жарылуы, көмірқышқыл қышқылымен улану, көлік апаттары, құлау/сығылу және сүйрету оқиғалары. Соңғы онжылдықта тау-кен өнеркәсібі ауқымды көшіру мәселелеріне, D + C Development and Cooperation журналында үнді журналисі Адити Рой Гатактың хабарлауынша, жергілікті тұрғындардың қарсылығына, Бала еңбегі немесе мәжбүрлі еңбекпен өндірілетін тауарлар тізімі хабарлаған келісімшарттық еңбек сияқты адам құқықтары мәселелеріне және ластану, жемқорлық, орманды жою және жануарлардың мекеніне қауіп төндіретін экологиялық мәселелерге тап болды.
Өмірбаян
Тау-кен өндірісі Үндістанның өнеркәсіп саласында маңызды рөл атқарады, ол 1990 жылдары ЖІӨ-нің 3% -ын құрайды, ал қазір ЖІӨ-нің 2% -ын құрайды. Үндістанның Гоа штатында темір кенінің қоры 1000 млн. тоннаны құрайды, сондықтан ол жерде тау-кен өнеркәсібі дамыған. Ол жыл сайын 30 млн. тонна темір кенін экспорттайды. ХХІ ғасырдың басында Қытайдан темір кеніне сұраныс күрт өсті, соған сәйкес Гоадан темір кенінің экспорты да өсті. Осы арада Үндістан үкіметі темір кенінің саудасына қатысты ережелерді жеңілдетті. Бұл факторлар, сонымен қатар, спот келісімшарт сияқты басқа да факторлар темір кенінің экспортын 2005-2010 жылдар аралығында екі есеге көбейтуге әкелді. Тау-кен өндірісінің тұрақтылығын сақтау үшін Үндістан үкіметі 1987 жылы Парламент актісіне енгізілген бірқатар ережелерді енгізді. Парламент актісіне сәйкес, тау-кен компаниялары ең көп дегенде 20 жылға Үндістан үкіметінен жалға алуы керек еді, әйтпесе олардың тау-кен ісіне рұқсат етілмейтін.
Гоа қаласының корпоративтік әлеуметтік жауапкершілік және минералдық қоры
Корпоративтік әлеуметтік жауапкершілікке келгенде, Үндістан үкіметі компанияларды әлеуметтік іс-қимыл жасауға шақырды. 2013 жылғы "Компаниялар туралы" заңға сәйкес, әрбір компания жыл сайын өзінің таза табысының 2%-ын әлеуметтік бағдарламаға жұмсауы керек еді. Дискретті корпоративтік әлеуметтік іс-қимылдар дегеніміз - корпоративтік әлеуметтік іс-қимылдар компаниялардың негізгі стратегиясының бөлігі емес, сондықтан компаниялар өздерінің негізін құру арқылы әлеуметтік іс-қимылдар жасауға ықтимал. Гоаның минералдық қоры (МФГ) - 2000 жылдың 12 желтоқсанында 16 шахта операторы құрған коммерциялық емес ұйым. МФГ-ның басты мақсаты - кен өндіру аймағына жақын жердегі қауымдастықтар мен тұрғындарға әр түрлі жолдармен көмек көрсету арқылы әлеуметтік жауапкершілікті жүзеге асыру. Олардың ең көп қолданатын бағыты - әлеуметтік және экологиялық жобаларға, мысалы, экологиялық тұрақтылыққа, денсаулық сақтау мен білім беруді қолдау сияқты. Мысалы, MFG компаниясы жалпы құны 500 мың теңгеге инвестиция салды. 2000-2010 жылдар аралығында экологиялық тұрақтылық жобасына 10 млн. Олар осы жобалар арқылы қоғамға көп нәрсеге үлес қосты, мысалы, су қоймаларын құрды, мектептерге кітаптар мен құрал-жабдықтар берді. Алайда, MFG олардың нәтижелерін сақтау үшін қосымша қолдау көрсетуге дайын емес еді. Екінші жағынан, шаруалар кен өндіруші компаниялардан ақша алуды, ал кен өндіруші компаниялар техникалық көмек көрсетуді жөн көреді.
Тыйым салу
2010 жылы Шах комиссиясы Гоаға барып, Гоаның тау-кен өнеркәсібінде болған бірнеше маңызды фактілерді тапты. Кейбір тау-кен компаниялары жалға беру шарттарының мерзімі біткеннен кейін де кен өндіруді жалғастырды, кейбіреулері рұқсат етілген кен өндіру аймағынан тыс жерлерде кен қазып жатты, кейбіреулері суару арналары мен суару арналары арасындағы қажетті қашықтықты сақтамады. Осыған байланысты, темір кен өндірісі рұқсат етілген өнімнен 15%-дан астамға артты. Тау-кен өнеркәсібінің осы теріс әсеріне байланысты, мемлекеттік үкімет Гоада барлық 90 темір кен орнын жапты. Кейіннен Жоғарғы Сот Гоада кен өндіруге уақытша тыйым салды.
Нәтиже және қорытынды
Тау-кен өнеркәсібінің жабылуы тікелей мемлекеттік кірістердің құлдырауына әкелді, яғни, 25 млрд. 50,000 соты (8 миллиард доллар) Бұдан басқа, тау-кен өндірісіне тыйым салу 2013 және 2014 жылдары Үндістанның ЖІӨ-не әсер етті. Сонымен қатар, жұмыссыз қалған адамдар балық аулау мен егіншілік сияқты бұрынғы кәсіптеріне қайта оралғысы келмегендіктен, әлеуметтік проблемалар туындады. Бұл зерттеудің нәтижесі бойынша, егер негізгі стратегия корпоративтік әлеуметтік жауапкершілікпен қайшы келсе, компаниялар өндіретін әлеуметтік пайда олардың қалыпты жұмыс істеуін қамтамасыз ете алмайды. Гоадағы жағдайға қарағанда, кейбір тау-кен компаниялары мен ұйымдар, мысалы, MFG корпоративтік әлеуметтік іс-қимыл жасаса да, тау-кен компанияларының көпшілігі көбірек пайдаға бағытталған. Мемлекеттік құжаттар мен қадағалаудың жоқтығына байланысты шахта операторлары оппортунистік көзқарас танытты, басқаша айтқанда, компаниялар заңсыз әрекеттерді жасау қаупіне ие болып, көбірек пайда табуға бейім болды. Сонымен қатар, әлеуметтік іс-шаралар жеткіліксіз болуы мүмкін. Су сапасы біршама жақсарғанына қарамастан, кейбір кезеңдерде судағы темір кенінің концентрациясы әлі де қолайсыз болды.