Кіріспе

Польша суретшісі Владыслав Слевинский (1 маусым 1856, Новый Белянин 24 наурыз 1918, Париж) - поляк суретшісі. Ол Гогеннің шәкірті және жас поляк қозғалысының жетекші суретшісі болды.

Өмірбаян

Ол жер иелері отбасында дүниеге келген, ал анасы бала туғанда қайтыс болған. Оның ағасы, суретші Йозеф Чельмонски оның өнерге деген талантын байқап, әкесіне оны Войцех Герсонның сурет салу мектебінде оқуға жіберуді ұсынды. Әкесі басында қарсылық көрсеткенмен, ақырында келісті. 1886 жылы ол Pilaszkowice Pierwsze-дегі отбасылық меншігін мұра етті, бұл көп ұзамай оның қаржылық күйреуіне әкелді. Екі жылдан кейін, Ресей салық жинаушылары қуып келгеннен кейін, ол Парижге қашып кетеді, онда ол сурет салуды мансап ретінде таңдады. 1888 жылдан 1890 жылға дейін ол Академия Коларосси мен Академия Джулианда оқыды. 1889 жылы ол Пол Гогенмен достық қарым-қатынас құрды және Понт-Авен мектебінде оқыды. Ол 1895 және 1896 жылдары Салон де Индепендентеде көрмеге қатысқан. 1905-1910 жылдары Польшаға оралып, қысқа уақыт Варшава көркемсурет мектебінде профессор болып қызмет етті және өзінің жеке өнер мектебін ашты. 1910 жылы ол Францияға оралды. Ол Кочин ауруханасында қайтыс болды және Баньо қаласында жерленді.

Философия

Слевинскийдің өнер философиясы Гоген туралы өз сөзінен алынған: "Ол өнер адамы, оны толықтай қабылдау керек, әйтпесе оны қабылдамау керек. Мен оны сезінемін және оны толығымен қабылдай аламын, өйткені ол менің өнер мен сұлулық туралы идеяларыма сәйкес келеді". Алғашқы еңбектерінен бастап ол формаларды қарапайым етіп, жазық жерлерді суретке түсірді. Ол кейде түстерді түске араластыра отырып, контурлы аймақтарды қоршады. Кейде ол абстракцияға жақын болса да, оның жарықтандыруы табиғатты тікелей бақылаудан ешқашан мүлдем бас тартпады. Оның сурет салудағы тәсілі де осыған ұқсас, ол Татра тауларының кейбір пейзаждарында көрінеді. Мүмкін, синтетизмді таңдаулы қолданудан гөрі, Слевински үшін маңыздырақ, оның Гаугенге шабыттанған қарапайымдық пен шыншылдықты іздеуі болды. Склевинский өзінің өнерінде объектке шоғырланды, оның материалдықлығын суретшінің рефлективті сезімталдығымен араластырды. Суретші суреттің формасы мен түсіне қарап, оның атмосферасын анықтайды. Суретші негізінен жер түстерін қолданған, кейде күшті де күшті де аһәңді бояулармен жанданған. Ол бұрылысты контурлары бар формалардың репертуарын қолданды және сол дәуірге тән сызбасыз сурет салған.