Кіріспе
1763 жылы Гвианадағы құл көтерілісі 1762 жылы Голландияның Бербис колониясының халқына 3833 құл қара нәсілділер, 244 құл америка индеецтері немесе жергілікті халықтар және 346 ақ нәсілділер кірді. 1762 жылдың соңында қамалда ауру таралып, көптеген сарбаздар қайтыс болды немесе ауырып қалды. Әскерлер жергілікті одақтастардың көмегіне қарамастан, 8 немесе 9 тамызда көтерілісшілер азық-түлік жетіспеушілігіне байланысты кетуіне мәжбүр болғанға дейін аралды қайтара алмады.
In 1762, the population of the Dutch colony of Berbice included 3,833 enslaved Blacks, 244 enslaved Amerindians or indigenous people, and 346 whites. In late 1762, a disease had broken out in the fort, and many soldiers had died or fallen ill. The soldiers, despite aid by indigenous allies, were unable to recapture the island until the rebels were forced to leave on 8 or 9 August, likely due to lack of food.
Революция
1763 жылы 23 ақпанда Бербицедегі Канье өзенінің бойындағы Магдалененберг плантациясының құлдары қатал және адамгершіліксіз қарым-қатынасқа наразылық білдіріп, көтерілді. Олар плантациядағы үйді өртеп, Курантин өзеніне қарай бет алды. Сол жерде Суринам губернаторы Н.Н.Нолдың қолбасшылығындағы карибтер мен әскерлер шабуыл жасап, оларды өлтірді. 1763 жылы 27 ақпанда Лилиенбургтің жанында Бербице өзеніндегі Голландия плантациясында көтеріліс болды. Құлдар бірінен кейін бірі плантациялар құлап, голландиялық қоныстанушылар солтүстікке қарай қашып кетті, ал бүлікшілер аймақты өз қолдарына ала бастады. Бір жылға жуық уақыт бойы көтерілісшілер оңтүстік Бербицеде тұрды, ал ақ адамдар солтүстікте тұрды. Ақырында колонияда тұрған ақ нәсілді адамдардың жартысы ғана қалды.
Басып шығару
Коффи ван Хогенхайммен байланысып, шабуылға өкінгенін айтты және Бербицеді Еуропа мен Африка бөлігіне бөлуді ұсына отырып, бейбіт келіссөздерді бастады. Губернатор Амстердамның шешім қабылдауы керек екенін және бұл үш-төрт айға созылуы мүмкін екенін айтты. Сәуірде Барбадостан 200 әскер келді, өйткені Голландия колонияларында жеті плантацияға ие болған Гедни Кларкка хабар жіберілді, ал мамыр айында Синт-Евстатиус әскери көмек көрсетті. Осы арада Амстердамға хабар жетті. 1763 жылы 21 мамырда "Амстердамш Курант" құлдардың көтерілісі туралы хабарлады. Саудагерлер әрекет етуді талап етті, сонда барлығы 600 адаммен алты кеме Бербицеге жөнелтілді. 1764 жылдың жазында колонияны қайта басып алу және оның жауыздыққа ұшырауы. 1800-ге жуық көтерілісші қаза тапты, 24-і тірідей өртеп жіберді. Капитан Акара кешірілді, кейіннен бұрынғы қарсыласы Фургеудтың қол астында теңіз жауынгерлерімен бостандыққа шықты. 1764 жылдың қарашасында колонияның халқы 1308 ер құлға, 1317 әйел, 745 балаға және 115 аққұлаққа дейін азайды, бұл жаңадан сатып алынған құлдарды қамтиды.
Салдары
Бербиц құл көтерілісінен кейін өзгергені аз. Бербиц қоғамы көтерілістен кейін өлім жазасының саны туралы шағымданды, бірақ олар өздерінің беделі мен құнды құлдардың жоғалуы туралы алаңдаушылық білдірді. Бербиц қоғамы көтерілістен кейін күрделі қаржылық қиындықтарға тап болды және Голландия мемлекеттерінен (облыстық үкіметтен) қарыз алды. 1773 жылы Бербиц қоғамы 786 354 фунттың 134 815-ін қайтарып берді және төлемді кейінге қалдыруды сұрады, ол берілді. Қалған сома немесе пайыздар төленгені туралы дерек жоқ. 1765 жылдың ақпан айында Гедни Кларктың ұлы оның көмегі үшін 41.060 фунт стерлинг есеп-фактура жіберді, ол ешқашан төленбеген. Бірнеше жылдан кейін Суринамда Бони бастаған құлдар плантацияларға шабуыл жасады. Бони Ндюка мен Сарамака 1760 және 1762 жылдары алған бейбітшілік келісімін алуға тырысты, бірақ оның орнына соғыс жарияланды. 1770-ші жылдардың ортасында Бербице көтерілісін басқарған әскери офицерлер Суринамға жіберілді.
Мұра
Кофи 23 ақпанда Гайананың ұлттық батыры ретінде еске алынады. 1976 жылы Джорджтаун қаласында Революция алаңында қоладан ескерткіш орнатылды.