Wallace H. Robinson

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының теңіз жаяу әскерінің генерал-лейтенанты генерал Уоллес Х. Робинсон (11-ақпан 1920 жыл - 17-тамыз 2013 жыл) - Америка Құрама Штаттарының теңіз жаяу әскерінің генерал-лейтенанты. Генерал-лейтенант Уоллес Екінші дүниежүзілік соғыста жауынгерлік қызмет атқарған. Ол 20-шы әскери-теңіз флотының генерал-квартирмейстері (1969-1971) және Қорғаныс жабдықтау агенттігінің директоры (1971-1976) болды.

Өмірбаян

Уоллес Робинсон 1920 жылы 11 ақпанда Вашингтон қаласында дүниеге келді. Ол Вирджиния политехникалық институтына, Блэксбургке, Вирджинияға оқуға түсіп, 1940 жылы азаматтық инженерлік ғылым бакалавры дәрежесімен бітірді және 1940 жылы маусымда теңіз жауынгерлерінің екінші лейтенанты болып тағайындалды.

Әскери қызмет

1941 жылы ақпанда Филадельфиядағы Базалық мектепті бітіргеннен кейін, ол Куантикодағы Вирджиниядағы Теңіз жауынгерлері мектебінің базалық қару курсына қатысты. 1941 жылы маусымда бітіргеннен кейін, ол Теңіз жауынгерлері корпусының рекруттар қоймасы Паррис аралында, Оңтүстік Каролинада 5-ші қорғаныс батальонына қосылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде екінші қорғаныс батальонында, 2-ші теңіз жаяу әскерлері бригадасында, флоттық теңіз күшінде (FMF) шетелде қызмет еткенде, ол лейтенанттан майорға дейін көтеріліп, Самоа, Уоллис және Эллис аралдарын басып алуға және қорғауға қатысты. Осы кезеңде артиллерия және автоматты қару ұйымдарының взвод, батарея және топ командирі болып қызмет етті. 1943 жылдың қарашасында, әлі де Екінші қорғаныс батальонында, бірақ 2-ші теңізшілер дивизиясына қосылды, ол шабуылға және кейіннен Гилберт аралдарындағы Тараваны басқарған және қорғаған, Бетио топтамасының атқарушы офицері ретінде. 1944 жылдың наурыз айында Гавай аралдарына, Кауаиға оралғаннан кейін, ол Екінші зениттік артиллерия батальонының атқарушы, содан кейін командалық офицері болып, қазан айында АҚШ-қа оралғанға дейін қызмет етті. 1945 жылы, Құрама Штаттарда тоғыз ай бойы нұсқаушы, содан кейін Солтүстік Каролинадағы ЛеЖун лагеріндегі офицерлер зениттік артиллерия мектебінің директоры болып тағайындалғаннан кейін, Тынық мұхитқа оралды және қысқа уақытқа Гавайидегі Тынық мұхит штабының G 4 штабының көмекшісі болды. Ол Солтүстік Қытайға атқарушы офицер, содан кейін командалық офицер, 1-ші жеке инженерлік батальон, III амфибиялық корпус, FMF, ол жерде ол III амфибиялық корпус аймағындағы ірі құрылыс жобаларын басқарды, Пекин, Тенцин және сол аймақтағы басқа қалаларды басып алды. 1946 жылы тамызда батальонын АҚШ-қа қайтарып, ол кейіннен Калифорниядағы Пендлтон лагерінде базалық инженер және техникалық қызмет көрсету офицері болып тағайындалды, ол кезде теңіз жаяу әскерлерінің ең үлкен базасы болды. 1947 жылы Оңтүстік Каролинадағы Парис аралында орналасқан теңізшілер корпусының рекруттар депосына көшіп, 1949 жылдың қазанына дейін базалық техникалық қызмет көрсету офицері болып қызмет етті. Сол кезде подполковникке көтерілгеннен кейін, ол Вашингтон қаласындағы штаб-пәтерде орналасқан теңізшілер корпусына қайта тағайындалды. 1950 жылы Корея соғысы басталғанда ол Теңіз жаяу әскерлерінің жағалауды зерттеу тобының No 1 офицері болып тағайындалды, ол Таяу Шығыстың Парсы шығанағы аймағындағы зерттеу жұмыстарын басқарып, 1951 жылдың соңында Теңіз жаяу әскерлерінің штаб-пәтерінде АҚШ-қа оралды. Содан кейін ол Қарулы Күштердің өндірістік колледжіне тағайындалды және 1959 жылы бітіргеннен кейін, 1962 жылдың наурызына дейін теңізшілер корпусының генерал-квартирмейстерінің арнайы көмекшісі болып тағайындалды. Сол кезде ол Теңіз флоты департаментінің басқаруын тексеру үшін Теңіз флоты хатшысының жоспарлау штабының мүшесі болып тағайындалды. Оқу біткеннен кейін Окинавадағы 3-ші теңізшілер дивизиясына 3-ші әскери қызмет полкының командирі болып тағайындалды. 1964 жылы ол Филадельфияда, Пенсильванияда, Теңіз жаяу әскерінің жабдықтау қызметі штабының бастығы болып қызмет атқару үшін АҚШ-қа оралды. Генерал Робинсон 1966 жылы 14 наурызда бригадир генерал болып тағайындалды, сол күні ол Жеткізу қызметінің командасын алды. 1967 жылдың 1 тамызында осы қызметте жүріп, генерал-майор дәрежесіне көтерілді. 1969 жылдың қаңтарында генерал Робинсон штаб-пәтерлерге көшірілді, онда ол 1969 жылдың 1 наурызында теңіз жаяу әскерінің жиырмасыншы генерал-квартирмейстері ретінде міндетін атқарды. Осы қызметте жүріп, ол генерал-лейтенант лауазымына көтерілді, оның ұсынысын президент Никсон 1971 жылдың ақпан айында мақұлдады, ал АҚШ Сенаты 1971 жылдың 12 наурызында растады. Ол үшінші жұлдызды 1971 жылы 1 тамызда Вирджиния штатының Александрия қаласындағы Камерон станциясының қорғаныс жабдықтау агенттігінің директоры болып тағайындалғаннан кейін алды. Ол 1976 жылдың 1 қаңтарында зейнеткерлік тізімге енгізілді, бірақ 1976 жылдың 11 ақпанына дейін теңіз жаяу әскерінің қолбасшысының арнайы көмекшісі ретінде қызмет тоқтатусыз белсенді қызметке қайта оралды. Генерал-лейтенант Уоллес Х. Робинсон, 1976 жылы 1 қаңтарда зейнеткерлік тізімге енгізіліп, 1976 жылы 11 ақпанда белсенді қызметтен босатылды. Ол 2013 жылдың 17 тамызында қайтыс болды және қазір Арлингтон қорымында әйелі Ирин Робинсонмен бірге жерленген.

After completing The Basic School, Philadelphia, Pennsylvania, in February 1941, he attended the Base Weapons Course, Marine Corps School, Quantico, Virginia, and on graduation in June 1941, joined 5th Defense Battalion, Fleet Marine Force, at Marine Corps Recruit Depot Parris Island, South Carolina. While serving overseas during World War II in the Second Defense Battalion, 2nd Marine Brigade, Fleet Marine Force (FMF), he rose from lieutenant to major, participating in the occupation and defense of Samoan, Wallis, and Ellice Islands. During this period, he served variously as platoon, battery and group commander in artillery and automatic weapons organizations. In November 1943, still with the Second Defense Battalion, but attached to the 2nd Marine Division, he participated in the assault and later the occupation and defense Tarawa, Gilbert Islands, as Executive Officer, Betio Groupment. Returning to Kauai, Hawaiian Islands, in March 1944, he served as Executive, then Commanding Officer of the Second Antiaircraft Artillery Battalion until returning to the United States in October. In 1945, after nine months in the United States assigned as instructor, then Director of the Officers Antiaircraft Artillery School at Camp LeJeune, North Carolina, he returned to the Pacific and served briefly as Assistant G 4, Headquarters, FMF, Pacific, in Hawaii. He was transferred to Northern China as Executive Officer, then Commanding Officer, 1st Separate Engineer Battalion, III Amphibious Corps, FMF, where he directed major construction projects throughout the III Amphibious Corps area, incident to the occupation of Peking, Tientsin, and other cities in that area. Bringing his battalion back to the United States in August 1946, he subsequently was assigned as the Base Engineer and Maintenance Officer, Camp Pendleton, California, then the largest base in the Marine Corps. Moving to the Marine Corps Recruit Depot Parris Island, South Carolina, in 1947, he served as Base Maintenance Officer until October 1949 when, after promotion to lieutenant colonel, he was reassigned to Headquarters Marine Corps, in Washington, D. C., where he assumed duties as Assistant Director of the Utilities and Public Works Division, Supply Department. At the onset of the Korean War in 1950, he was assigned as Officer in Charge, Marine Corps Coastal Survey Team #1, directing survey work in the Persian Gulf area of the Middle East, and returned to the United States in his former billet at Headquarters Marine Corps in late 1951. He was then selected for assignment to the Industrial College of the Armed Forces and upon graduation therefrom in 1959, was named Special Assistant to the Quartermaster General of the Marine Corps until March 1962, when he was selected to serve as a member of the Secretary of the Navy's Planning Staff for review of the Management of the Department of Navy. After that study was completed, he was assigned to the 3rd Marine Division, FMF, on Okinawa, as Commanding Officer, 3d Force Service Regiment. In 1964, he returned to the United States for Duty as Chief of Staff, Marine Corps Supply Activity, Philadelphia, Pennsylvania. General Robinson was promoted to brigadier general on March 14, 1966, on which date he assumed command of the Supply Activity. While serving in that assignment, on August 1, 1967, he was promoted to major general. Detached in January 1969, General Robinson moved to Headquarters Marine Corps where he assumed duty as the twentieth Quartermaster General of the Marine Corps on March 1, 1969. While serving in this capacity, he was nominated for promotion to lieutenant general, his nomination was approved by President Nixon in February 1971, and confirmed by the United States Senate on March 12, 1971. He received his third star upon assuming duties as Director, Defense Supply Agency, Cameron Station, Alexandria, Virginia, on August 1, 1971. He was placed on the retired list on January 1, 1976, but was returned to active duty without interruption of service as Special Assistant to the Commandant of the Marine Corps until February 11, 1976. Lieutenant General Wallace H. Robinson, Jr., was placed on the retired list on January 1, 1976, and was released from active service on February 11, 1976. He passed away on August 17, 2013 and is now buried at Arlington Cemetery with his wife, Irine Robinson.

Білім

Инженерлік білімімен қатар, генерал Робинсон 1961 жылы Джордж Вашингтон университетінен бизнес-әкімшілік магистрі дәрежесін алды. Ол сонымен қатар азаматтық және өнеркәсіптік инженер болып тіркелген.