Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
The History Boys - 2006 жылы түсірілген британдық комедиялық драмалық фильм. Алан Беннетт сол есімді пьесасынан түсірген. Оны режиссерлік еткен Николас Хитнер, ол Лондонның Корольдік ұлттық театрында алғашқы қойылымды режиссерлік еткен, және онда пьесаның алғашқы актерлік құрамы бар. Мектеп сахналары Уотфордта екі мектепте түсірілді, Уотфордтың ұлдар және қыздар үшін грамматикалық мектебі. Фильмде Уотфорд Бойздың киім-кешегі қолданылады. Элланд пен Галифакс қалалары, Батыс Йоркшир, Шеффилдтің кең пейзажын құру үшін пайдаланылады. Беннетттің 2005-2015 жылдардағы күнделіктері мен басқа да бірнеше очерктерінен тұратын "Қойылып қалу" кітабында "Тарих жігіттері, кино күнделігі" деген тарау бар, онда Беннет фильм түсіру кезінде және одан кейін көп ұзамай өзінің тәжірибелері мен ойларын жазады. Бұл күнделік 2005 жылдың 14 шілдесінде басталады және 24 тамызына дейін бірнеше күн сайын жазылады, содан кейін 2005 жылдың 1 қарашасында соңғы жазба жасалады.
The History Boys is a 2006 British comedy drama film adapted by Alan Bennett from his play of the same name, which won the 2005 Olivier Award for Best New Play and the 2006 Tony Award for Best Play. It was directed by Nicholas Hytner, who directed the original production at the Royal National Theatre in London, and features the original cast of the play. The school scenes were filmed in Watford in two schools, Watford Grammar School for Boys and Watford Grammar School for Girls. The film uses the uniform of Watford Boys. Locations in Elland and Halifax, West Yorkshire, are used to create the broader landscape of Sheffield in which the story is set. Bennett’s book Keeping On Keeping On, which consists of his diaries from 2005 to 2015 with a few other essays, contains a chapter, “The History Boys, Film Diary”, in which Bennett records his experiences and reflections during, and shortly after, the making of the film. This diary starts on 14 July 2005 and continues with entries every few days up to 24 August, followed by the final entry on 1 November 2005.
Сюжет
1983 жылы Шеффилдтегі ұлдар гимназиясында студенттер Кроутер, Познер, Дакин, Тиммс, Актхер, Локвуд, Скриппс және Рудж жақында мектептің ең жоғары A деңгейін алды және Оксфордқа немесе Кембриджге кіруге үміттенеді. Жалпы білім беретін мұғалім, қызметкерлерге де, ұлдарға да "Гектор" деген лақап атымен танымал, ол өте сүйікті және олардың басшысының орынбасары және тұрақты тарих мұғалімі Линтотт ханыммен бірге жұмыс істейді. Барлығы "Феликс" деп атаған директор балаларға көмектесу үшін уақытша мұғалім Том Ирвинді тағайындайды. Ирвин өзінің Оксфордтағы Джесус колледжінде болғанын, онымен директор сұхбат құрған. Қабылдау емтихандарынан бұрын ол Дакинге Корпуста (Корпус Кристи колледжінде) болғанын айтады. Дакин Оксфордтағы сұхбаттасу күнінде Ирвиннің қатыспағанын біледі. Ирвин өзінен сәл ғана үлкен, бірақ ол батыл және талапшыл мұғалім болып табылады, ал оны таң қалдыру өте қиын. Жалпы білім беру курсының бір бөлігі ретінде сынып оқушылары романтика фильмдері мен әдебиеттердегі көріністерді ойнайды. Әр сабақтың соңында Гектор студенттердің біреуіне өзінің мотоциклін көтеріп алып кетуге мүмкіндік береді және ол оларды жолақта орынсыз қол тигізіп жатқаны жалпыға белгілі (алғашқыда әзіл ретінде қарастырылды). Тек бір ғана онымен бірге алып жүрмейтін - Познер, еврей жігіті, Дакинге деген махаббатын жасырмайды. Өзін жезөкше ретінде сипаттайтын Дакин қазіргі уақытта директордың хатшысы Фионамен қарым-қатынаста. Ол Познердің назарына наразы емес, бірақ өзін Ирвинге қызығушылық танытады. Бірте-бірте Дакиннің Ирвинге зияткерлік деңгейде әсер ету мақсаты оның жас мұғаліміне флиртпен, мүмкін жыныстық қатынаспен айналысуына айналады, ол Дакинге айқын тартылады. Осы арада Гектордың абайсыздығы шошынысты түрде ашылады және Феликс оған "ертерек зейнетке шығуын" тапсырады. Ұлдар оқуларын жалғастырып, Оксфорд пен Кембриджде орын алады, соның ішінде Рудж, Познер стипендияға ие болады, ал Дакин көрмеге қатысады (егерде Феликс пен Скриппс кейіннен оны стипендия деп атайды). Олар мектепте нәтижелерін алған күні Дакин Ирвинді Оксфордқа барғандығы туралы өтірігі туралы шақырады, Ирвин Бристольде оқығанын және Оксфордқа тек оқытушылық диплом үшін келгенін мойындайды, содан кейін Дакин оны ішімдікке шақырады, оған деген жыныстық қызығушылығын ашық көрсетеді, бұл Ирвиннің шатасуына және бағынған құлшынысына әкеледі. Олар сол жексенбіде кездесуге келіседі. Содан кейін Дакин директордың кеңсесіне барып, Феликстің Фионаны жыныстық жағынан қорлауын ашамын деп қорқытып, Гекторды қайта жұмысқа алуға мәжбүр етеді. Ұлдар грамматикалық мектептен кетуге дайындалғанда, Гектор мектепте тұратынын айтып, Дакинді "ежелгі күндер үшін" үйге мотоциклмен апаруға келіседі. Бірақ олар кетер алдында мектеп директоры олардың алдына жүгіріп келіп, Гектордың бірде-бір баланы алып кетпеуін сұрайды. Ол Гектордың Ирвинді алып кетуін ұсынды. Дакин оған құлпағын қуана береді, ал экран ақ түске айналып, олар қуана-қуана қол сілтеп, күліп жүреді. Экраннан тыс жерде мотоцикл апаты орын алады, Гектор өлтіріледі, бірақ Ирвин аяғы сынған күйінде аман қалады. Дакин (сөзбен) Ирвин ешқашан велосипедтің артқы жағында болмайтынын және сондықтан Гектордың тепе-теңдігінен шығып, апатқа себепкер болуы мүмкін екенін және сол жексенбіде Ирвин екеуінің ешқашан кездесуге мүмкіндігі болмағанын айтады. Хектордың ескерткіш қызметінде балалар "Бай-Бай-Блэкбирд" әнін айтады, ал директор жалпы баяндама жасайды. Содан кейін Линтотт ханым бұрылып: "Менің жерлеуіме олар келеді ме?" деп сұрайды. Мектеп залы тек ұлдар отырған күйде көрсетіліп, әрқайсысы өз өмірін баяндайды. Актхар - мектеп директоры, Кроутер - сот төрешісі, Тиммс - есірткі шегуші, химиялық тазалаумен айналысатын менеджер, ал Дакин - салық заңгері. Локвуд 28 жасында өз қолынан қаза тапты. Рудж - құрылысшы, Скриппс - журналист, ал Ирвин - тарихты теледидар бағдарламаларында көрсетеді, бірақ Линтотт мырза олардың көбінесе журналистикаға тән екенін айтады. Познер - мұғалім, ол да Гектор сияқты ұстанады, тек қол тигізуден басқа. Соңғы кадрда оқушылар мен мұғалімдер экскурсиялық алаңда тұрғанда, Гектордың дауысы оларды "оларды өткізіп жіберуге" шақырады.
In a boys' grammar school in Sheffield in 1983, students Crowther, Posner, Dakin, Timms, Akthar, Lockwood, Scripps, and Rudge have recently obtained the school's highest ever A Level scores and are hoping to enter Oxford or Cambridge, by taking a seventh term entrance exam in History. The General Studies teacher, known to staff and boys alike by his nickname "Hector", is much beloved, and works alongside their deputy head and regular History teacher, Mrs Lintott. The Headmaster, known by all as "Felix", appoints a temporary teacher, Tom Irwin, to help the boys. Irwin states that he was at Jesus College, Oxford, when interviewed by the Headmaster. Prior to the entrance examinations, he says to Dakin that he was at Corpus (Corpus Christi College). Dakin discovers on his interview day at Oxford that Irwin did not attend. Irwin is only a little older than his students but proves to be a bold and demanding teacher, and particularly difficult to impress. As part of their General Studies, the class acts out scenes from romantic films and literature. At the conclusion of each class, Hector offers a lift to one of the students on his motorbike and it is generally known (and initially dismissed as a joke) that he touches them inappropriately on the ride. The only one he never takes along is Posner, a slight Jewish boy, who doesn't hide his infatuation with Dakin. Dakin, who characterises himself as an aspiring lecher, is currently pursuing an affair with the headmaster's secretary, Fiona. He is not displeased by Posner's attention, but finds himself increasingly interested in Irwin. Gradually, Dakin's quest to impress Irwin on an intellectual level evolves into a flirtatious, potentially sexual pursuit of his young teacher, who is visibly attracted to Dakin. Meanwhile, Hector's indiscretions are shockingly revealed and Felix instructs him to "retire early". The boys continue their studies and all gain places at Oxford and Cambridge, including the dimwitted Rudge, with Posner winning a scholarship and Dakin an exhibition (although both Felix and Scripps later refer to it as a scholarship). On the day they gathered at school on receiving their results, Dakin calls out Irwin on his lie of attending Oxford, Irwin admits that he studied at Bristol and attended Oxford only for a teaching diploma, then Dakin asks him out for a drink, overtly revealing his sexual interest in him, much to Irwin's confusion and repressed enthusiasm. They agree to get together that very Sunday. Dakin then proceeds to the Headmaster's office and, by threatening to reveal Felix's own sexual harassment of Fiona, forces him to reinstate Hector. As the boys prepare to leave the grammar school, Hector, revealing that he is staying at the school, agrees to give Dakin a ride home on the motorbike "for old times' sake". However, before they leave, the headmaster runs out and stops them, saying that Hector should not take one of the boys. He suggests that Hector take Irwin instead. Dakin gladly hands the helmet to him, and the screen fades to white as they drive off, the boys waving happily and laughing. A motorcycle accident occurs off screen, and Hector is killed, although Irwin survives with a broken leg. Dakin (in voiceover) says that Irwin had never been on the back of a bike and so may have unbalanced Hector, causing the accident, and that he and Irwin never got a chance to meet that Sunday. The boys sing "Bye Bye Blackbird" at Hector's memorial service and the Headmaster gives a general speech. Mrs Lintott then turns and asks: "Will they come to my funeral, I wonder?" The school hall is shown with only the boys sitting and each recounts his life. Akthar is a headmaster, Crowther a magistrate, Timms a drug taking dry cleaning manager, and Dakin a tax lawyer. Lockwood, a junior army officer, was killed by friendly fire at the age of 28. Rudge is a builder, Scripps a journalist, and Irwin makes history TV programmes, though Mrs Lintott says they are more journalism. Posner is a teacher and takes the same approach that Hector did, save for the touching. The final shot shows the boys and teachers standing at the field trip lawn, with Hector's voice encouraging them to "pass it on".
Сыни пікірлер
"Time" журналының Рихард Шикель фильм түпнұсқа пьесадан жақсы деп бағалады. Ол фильмге айналудың өндірістің "ауысуын және жақындығын" жақсартқанын, сонымен бірге ол жеткізуге тырысатын хабарларды сақтағанын түсіндірді. Rolling Stone журналы фильмнің тақырыбымен танысудың кейбір сезімін түпнұсқалық пьесадан бір сағатқа жуық уақытқа дейін жоғалтып алғанын, бірақ автордың әдеттегі стиліне сәйкес диалог ақылға қонымды және өткір болып қалатынын атап өтті. Нью-Йорк фильмді "жақсы және жұқпалы" деп сипаттап, Алан Беннеттің әдеттегі өшпес әзіл-сықағына толы.
Richard Schickel of Time opined that the film is better than the original play. He explained that the transformation to film improved the "flow and intimacy" of the production, while preserving the messages it seeks to convey. Rolling Stone notes that some sense of familiarity with the subject of the film is lost in the cutting of nearly an hour from the original play, but the dialogue remains witty and pointed as is the customary style of the author. New York describes the film as "brilliant and infectious", and filled with Alan Bennett's customary deadpan humour.
Дау
Пьесаны сынға алып, студенттерді қорлайтын Гектор кейіпкері туралы айтыс туды. "The Independent" газетінің Ник Кларк: "Беннет өзінің жасөспірім оқушыларын қолғап алған мұғалім Гекторды симпатиялық бейнелеуімен көздің жауын көтерді". 2006 жылы The Guardian газетінің Дэвид Баттиге берген сұхбатында ол Беннетті "педофилияға көз жұмған кез келген ұсынысты күлді" деп сипаттады. Беннет: "Жігіттердің бәрі ерікті ересектер, ал Гектордың мінез-құлқы өте қауіпті емес. Оқушылар оны әзілге айналдырады және оның эксцентрикалық оқыту стилі үшін төлейтін баға ретінде қабылдайды. Мен оның өлімін күнәсін өтеу үшін емес, драманың жақсы өтуі үшін жаздым". 2013 жылы Беннетт "бала кезінде араласып, бірақ оған әсер етпегенін" айтты. Дэвид Батти The Guardian басылымы фильмді қатты сынға алып, "оның оқу тобындағы жасөспірім балаларды сериялы түрде қолмен ұстап жүрген Гектордың романтикалық бейнесі туралы ашуланып шықты" деп мәлімдеді. Ол жағдайды "әзіл-ақылсыз және қанағаттанғысыз" деп тапты және "Беннет бұл жерде қандай хабар беруге тырысады? Оқушыларды Оксфорд немесе Кембриджге оқуға көмектескенше, мұғалімдердің оларды қорлауына тыйым салына ма? Немесе аудитория Гектордың мінез-құлқын оның гомосексуализмді басқарған заманда өскенін дәлелдеп кешіре ме? Немесе қандай ниет болмасын, бұл тоқыраған көзбен, ностальгиялық тон осындай тікенді тақырыпты қарастыруға мүлдем сәйкес келмейді.
The play did receive some criticism and controversy revolving around the character of Hector, a teacher who molests the students. Nick Clark of The Independent wrote, "Bennett raised eyebrows with his sympathetic portrayal of Hector, the teacher forced to step down for fondling his teenage pupils". In a 2006 interview with David Batty of The Guardian, he described Bennett as "laugh[ing] off any suggestion he is condoning paedophilia." Bennet stated, "The boys are all consenting adults, and Hector's behaviour is very unthreatening. The boys all consider him to be a bit of a joke and just tolerate it as part of the price of his eccentric teaching style. I didn't write in his death to redeem his transgression, I did it to make the drama work." In 2013 Bennett revealed he was "interfered with as a child but was not greatly affected by the experience". David Batty of The Guardian strongly criticised the film stating he "came away bristling with annoyance at its romanticised portrayal of Hector, a teacher who serially gropes the teenage boys in his study group." He found the situation "bizarre and unsatisfactory" adding, "What's the message Bennett's trying to convey here? That it's OK for teachers to molest their pupils as long as they help them get into Oxford or Cambridge? Or is the audience meant to excuse Hector's behaviour on the grounds that he grew up in an age when homosexuality was repressed Whatever the intention, the misty eyed, nostalgic tone seems totally unsuited to addressing such a thorny topic."
Марапаттар
Ұлттық кинорежиссерлер комитеті 2006 жылғы "Тарих жігіттері" фильмін үздік он фильмнің бірі деп атады. Фильм 2007 жылы GLAAD Media Award сыйлығына үздік фильм шектеулі релиз номинациясына ұсынылды. Гриффитс пен де ла Тур BAFTA номинацияларына сәйкесінше ең үздік актер және ең үздік әйел рөлді ойнаған актер сыйлықтарына ие болды.
The National Board of Review of Motion Pictures named The History Boys one of the Top Ten Films in its 2006 awards. The film was nominated for the 2007 GLAAD Media Award for Outstanding Film – Limited Release. Griffiths and de la Tour received BAFTA nominations for Best Actor and Best Supporting Actress, respectively.
Саундтрек
Атауы "Л'Аккордеонист" Самуэль Барнетт, Джейми Паркер "Бейілген" Самуэль Барнетт, Джейми Паркер "Қазір Вояджер" Джейми Паркер Рахманинов: Пианинолық концерті No. 2 C минор Адагио sostenuto Джейми Паркер "Wish Me Luck (As You Wave Me Goodbye) " актерлік құрамы "Bye Bye Blackbird" Сэмюэл Барнетт, Джейми Паркер, актерлік құрамы "Wish Me Luck (As You Wave Me Goodbye) " Грейси Филдс "Көк дүйсенбі" Жаңа тәртіп "Бұл сүйкімді адам" Smiths "Мустафа биі" The Clash "Неver Stop (Discothèque) " Echo & the Bunnymen "Арман" Емдеу "Әкемнің жаңа шошқасы бар" Шошқа "Бейілген" Руфус Уэйнрайт
Title Performed by "L'Accordéoniste" Samuel Barnett, Jamie Parker "Bewitched" Samuel Barnett, Jamie Parker "Now Voyager" Jamie Parker Rachmaninov: Piano Concerto No. 2 in C Minor – Adagio sostenuto Jamie Parker "Wish Me Luck (As You Wave Me Goodbye)" Cast "Bye Bye Blackbird" Samuel Barnett, Jamie Parker, cast "Wish Me Luck (As You Wave Me Goodbye)" Gracie Fields "Blue Monday" New Order "This Charming Man" The Smiths "Mustapha Dance" The Clash "Never Stop (Discothèque)" Echo & the Bunnymen "A Forest" The Cure "Papa's Got a Brand New Pigbag" Pigbag "Bewitched" Rufus Wainwright