Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Зерельда Грей Сандерс Уоллес (6 тамыз 1817 - 19 наурыз 1901) - Индиананың бірінші ледиі 1837-1840 жылдар аралығында, сондай-ақ, еркек-еркек қатынастары, әйелдер сайлау құқығы және 1870 және 1880 жылдары илһамды спикер. Ол Индианаполистегі алғашқы христиан шіркеуінің (Мәсіхтің шәкірттері) құрылтайшысы болды. Оның күйеуі Дэвид Уоллес, Индиананың алтыншы губернаторы; Лью Уоллес, оның бір өгей ұлы, американдық Азамат соғысының генералы және жазушысы болды.
Zerelda Gray Sanders Wallace (August 6, 1817 – March 19, 1901) was the First Lady of Indiana from 1837 to 1840, and a temperance activist, women's suffrage leader, and inspirational speaker in the 1870s and 1880s. She was a charter member of Central Christian Church, the first Christian Church (Disciples of Christ) in Indianapolis, Indiana. Her husband was David Wallace, the sixth governor of Indiana; Lew Wallace, one of her stepsons, became an American Civil War general and author.
Ерте өмір және білім
Зерельда Грей Сандерс 1817 жылы 7 тамызда Кентукки штатының Миллерсбург қаласында дүниеге келген. Ол Джон Х., дәрігер және Поли С. (Грей) Сандерстің бес қызының ең үлкені болды. Грамматикалық мектепте білім алғаннан кейін, ол 1828-1830 жылдары Кентукки штатының Версаль қаласында интернат-мектепке барды. 1830 жылы Сандерс отбасы Индианаполиске көшіп барды, онда оның әкесі өзінің медициналық практикасын жалғастырды. Зерльда жастайынан кітап оқып, медицинаға қызығушылық танытқан.
Zerelda Gray Sanders was born on August 7, 1817, in Millersburg, Kentucky. She was the eldest of five daughters born to John H., a physician, and Polly C. (Gray) Sanders. After receiving a grammar school education, she attended a boarding school at Versailles, Kentucky, from 1828 to 1830. Around 1830 the Sanders family moved to Indianapolis, where her father continued his medical practice. Zerelda was an avid reader as a youth and had an interest in medicine.
Неке және отбасы
1836 жылы 25 желтоқсанда он тоғыз жасар Зерельда отыз жеті жасар Дэвид Уоллеске тұрмысқа шықты. Ол кезде ол Индиана штатының вице-губернаторы, бірінші некеден үш ұлы бар жесір еді. Зерльда Уоллес ұлдарының (Уильям, Лью және Эдвард) үшеуі үшін өгей ана болды. Олардың алты баласы болды, бірақ олардың үшеуі ғана (Мэри, Агнес және Дэвид) ересек жасқа дейін өмір сүрді. Дэвид қайтыс болғаннан кейін, Зерельда үйде қалған кішкентай балаларымен қарызға тіреліп қалған, бірақ ол басқа отбасы мүшелерінің көмегін қабылдамады. Бақытымызға орай, ол Индианаполистегі отбасылық үйді сақтап қалды және табыс табу үшін интернатты қабылдады. 1870 жылы ол босанғанда қайтыс болған Мэридің төрт баласына да қамқорлық жасауды міндетіне алды. Лью Уоллес, Зерельданың асырап алған ұлы, Америка Азамат соғысының генералы және "Бен-Хур: Христос туралы әңгіме" романының авторы болды. Бен-Хурдың анасының кейіпкері өз балаларына және өгей ұлдарына адал ана болған Зерельдадан үлгі алған деп есептеледі. Зерельда сондай-ақ Гатлинг қаруын ойлап тапқан Ричард Джордан Гатлингтің қайын інісі болды. Гатлинг Зерельданың кіші қарындасы Джемима Сандерске үйленді. Оның келіні опера әншісі, Дэвид Уоллес-дің әйелі Зельда Сегвен Уоллес болды. Зельда Уоллес Зельда Уоллес ұйымдастырған сайлау іс-шараларында өнер көрсетті.
On December 25, 1836, nineteen year old Zerelda married thirty seven year old David Wallace. At the time he was the lieutenant governor of Indiana and a widower with three sons from his first marriage. Zerelda became a stepmother to Wallace's sons (William, Lew, and Edward). The couple also had six children of their own, but only three of them (Mary, Agnes, and David) survived to adulthood. After David's death, Zerelda was left nearly penniless with young children still at home, but she refused assistance from other family members. Fortunately, she retained the family's residence in Indianapolis and took in boarders to earn an income. In 1870 she took on the additional task of caring for the four children of her daughter, Mary, who had died in childbirth. Lew Wallace, Zerelda's stepson, became an American Civil War general and author of the novel Ben Hur: A Tale of the Christ. It is believed the character of Ben Hur's mother is modeled after Zerelda, who was a devoted mother to her children and stepsons. Zerelda was also a sister in law of Richard Jordan Gatling, inventor of the Gatling gun. Gatling married Zerelda's younger sister, Jemima Sanders. Her daughter in law was an opera singer, Zelda Seguin Wallace, the wife of David Wallace Jr. Zelda Wallace performed at suffrage events hosted by Zerelda Wallace.
Дін қызметі
Ол ұялшақ әрі жеке амбициясы жоқ деп сипатталған, 1873 жылға дейін қоғамдық өмірде белсенді болуға қызығушылық танытпаған. Алайда ол Индианаполистегі алғашқы христиан шіркеуінің (Мәсіхтің шәкірттері) белсенді мүшесі болды. Ол қауымның құрылтайшы мүшесі, кейіннен шіркеудің диаконкасы болды. 1833 жылы ұйымдастырылған, ол Индианаполистегі басқа Мәсіх шәкірттерінің қауымдарының "ана шіркеуі" болды және 1879 жылы Орталық христиан шіркеуі деп қайта аталды. 1890 жылы қауым Форт-Уэйн даңғылы мен Уолнут көшесіндегі жаңа шіркеуді бағыштады, онда Уоллестің жерлеу рәсімі 1901 жылы өтті. 1880 жылдары Уоллес өзінің ұстамдылық мәселесі бойынша көзқарасын дәлелдеуден тартынбады. 1883 жылы ол шараптың орнына ашытқысыз жүзім шырынын ішпесе, қауымға кіруден бас тартты. Орталық христиан шіркеуі Индианаполистегі алғашқы Мәсіх шәкірттері шіркеуі болды, ол өзінің қауымдық қызметінде жүзім шырынын қолданды; Құрама Штаттардағы Мәсіх шәкірттерінің басқа қауымдары көп ұзамай оның ізімен жүрді. Уолес өз дәуірінің әлеуметтік реформаторларының арасында әкімші емес, шабыттандыратын спикер ретінде танымал болды. Уолес ұстамдылық пен сайлау құқығы туралы баяндамалары үшін ұлттық лекция сұлбасында танымал болды. Ол АҚШ-та сөйлеген сөздерімен Уоллеске табыс әкелді. Уоллестің әлеуметтік реформатор ретінде алғашқы күш-жігері ерігендік қозғалысына байланысты болды. 1874 жылы 3 наурызда ол Индианадағы әйелдер христиандық сабырлылық одағының ұйымдастырушыларының бірі болды. Уоллес Индиана бөлімінің бірінші президенті болып сайланды, 1874 жылдан 1876 жылға дейін қызмет етті, сондай-ақ 1879 жылдан 1882 жылға дейін оның президенті болды. 1874 жылы қарашада Уоллес Огайо штатының Кливленд қаласында өткен ұлттық WCTU конференциясына қатысты, онда ол суфражист Фрэнсис Уиллардпен кездесті. 1875 жылы 21 қаңтарда ол Индиананың Бас Ассамблеясының алдында куәлік етті, Индиананың қырық жеті округінің ұстамдылық петицияларына 21 050 қол қойды. Он жылға жуық уақыт бойы Индианаполис сайлау тобы ұлттық деңгейдегі нақты сайлау ұйымына ресми түрде қосылмады. Оның орнына Қоғам саяси белсенділігі бар бірнеше топтармен жұмыс істеуді жөн көрді: лоббилер, хат жазу науқаны, өтінішхаттар жинау және әйелдердің сайлау құқығы үшін сөйлеу. 1887 жылы бұл қоғам Ұлттық әйелдер сайлау құқығының қауымдастығына қосылды. 1880 жылы 23 қаңтарда Уоллес әйелдердің дауыс беру құқығы туралы АҚШ Сенатының сот комитетінің алдында куәлік еткен бірнеше адамның бірі болды. Ол өзінің баяндамасында былай деп түсіндірді: "Сіздер халықтық үкіметте дауыс беру барлық моральдық және әлеуметтік реформалардың ең күшті құралы екенін мойындауыңыз керек". 1881 жылы Уоллес Индиананың Бас Ассамблеясына штаттың конституциясына әйелдер сайлау құқығына түзету енгізуді мақұлдау үшін үгіт-насихат жасағандардың бірі болды. 1883 жылы келесі заң шығару сессиясында Индиананың өкілдер палатасы әйелдердің сайлау құқығын 53-42 дауыспен мақұлдады, бірақ Индиана Сенаты бұл туралы әрекет етуден бас тартты. Индиананың заң шығарушы органы 1920 жылға дейін әйелдердің сайлау құқығы туралы ешқандай шара қолданбады, ол АҚШ Конституциясының Он тоғызыншы түзетуін ратификациялады. Лью Уоллес өзінің өгей анасын "Уолес ана, тәбетті тілдің, сабырлылық пен реформаның елшісі" деп атап өтті.
Zerelda, who was described as shy and without personal ambition, showed little interest in becoming active in public life before 1873. However, she was an active member of the first Christian Church (Disciples of Christ) in Indianapolis. She was a charter member of the congregation, and later served as a church deaconess. Organized in 1833, it was the "mother church" of the other Disciples of Christ congregations in Indianapolis, and was renamed Central Christian Church in 1879. In 1890 its congregation dedicated a new church at Fort Wayne Avenue and Walnut Street, where Wallace's funeral service was held in 1901. By the 1880s Wallace was not hesitant to demonstrate her convictions on the issue of temperance. In 1883 she refused to take communion unless unfermented grape juice was substituted for wine. Central Christian Church became the first Disciples of Christ church in Indianapolis to switch to grape juice for its communion services; other Disciples of Christ congregations in the United States soon followed its lead. Better known as an inspirational speaker rather than an administrator among the social reformers of her era, Wallace was popular on the national lecture circuit for her speeches on temperance and suffrage. The speaking engagements she made throughout the United States also provided Wallace with an income. Wallace's first efforts as a social reformer were tied to the temperance movement. On March 3, 1874, she was among the organizers of the Women's Christian Temperance Union of Indiana. Wallace was elected the Indiana chapter's first president, serving from 1874 to 1876, and also served as its president from 1879 to 1882. In November 1874 Wallace attended the national WCTU conference at Cleveland, Ohio, where she met suffragist Frances Willard. On January 21, 1875, she testified before the Indiana General Assembly, presenting 21,050 signatures on temperance petitions from forty seven Indiana counties. For nearly a decade the Indianapolis suffrage group did not formally join a specific suffrage organization at the national level. Instead, the Society preferred to work with several different groups that were politically active in lobbying, letter writing campaigns, gathering petitions, and speechmaking on behalf of women's suffrage. The Society finally affiliated with the National Woman Suffrage Association in 1887. On January 23, 1880, Wallace was one of several who testified before the U. S. Senate Committee on the Judiciary on women's right to vote. As she explained in her address, "You must admit that in popular government the ballot is the most potent means of all moral and social reforms." In 1881 Wallace was among those who lobbied the Indiana General Assembly to approve a woman's suffrage amendment to the state's constitution. At the next legislative session in 1883, the Indiana House of Representatives approved the woman suffrage resolution by a 53 to 42 vote, but the Indiana Senate refused to act on it. The Indiana legislature took no further action on woman suffrage until 1920, when it ratified the Nineteenth Amendment to the U. S. Constitution. Lew Wallace memorialized his stepmother as "Mother Wallace, the sweet tongued apostle of temperance and reform."