Joseph Barcroft

Кіріспе

Физиолог, қанның оттегімен қоректенуін зерттеді Сэр Джозеф Баркрофт (26 шілде 1872 - 21 наурыз 1947) - британдық физиолог, қанның оттегімен қоректенуін зерттеген.

Өмір

Ньюриде, Даун графтығында квакер отбасында дүниеге келген ол Генри Баркрофт DL және Анна Ричардсон Малкомсонның Глендегі Ньюридегі баласы болды. Ата-анасына анасының ағасы Джон Грубб Ричардсон сатып алған және Бессбруктағы өз қожалығына жанасатын мүлік. Ол бастапқыда Йорк қаласындағы Бутэм мектебінде, кейін Кейбридждегі Лейс мектебінде білім алған. 1903 жылы сэр Роберт С. Боллдың қызы Мэри Агнетта Боллға үйленді. Ол 1896 жылы Кембридж университетінен медицина және ғылым мамандығы бойынша білім алып, бірден гемоглобинді зерттей бастады. 1910 жылы мамыр айында ол Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. Бірінші дүниежүзілік соғыста да, Екінші дүниежүзілік соғыста да ол Солсберидің маңындағы Портон Даундағы газ соғысы орталығында бас физиологтың беделді рөлін атқарды. 1936 жылы Витватерсранд университетінің физиология профессоры Артур Дайтон Стаммерс оны қанның тыныс алу қызметі мен көкбауырдың қызметі туралы еңбегі үшін физиология немесе медицина саласындағы Нобель сыйлығына ұсынды. Ол зерттеу барысында өзін сынақ ретінде қолдануға асықты. Мысалы, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол сол кездегі Корольдік инженерлік эксперименттік станциясына (Солсберидің маңында) тұншықтыратын газды зерттеуге шақырылған болатын. Тағы бірде ол адам ағзасының тіршілік етуіне қажетті ең аз оттегі мөлшерін есептеу үшін жеті күн бойы шыны камерада қалды, ал тағы бірде өзін соншалықты төмен температураға ұшыратты, ол есінен танып қалды. Сондай-ақ, ол өте биіктіктегі оттегімен қамтамасыз ету физиологиясын зерттеді, осы мақсатта ол Тенерифе шыңына (1910), Монте-Розаға (1911) және Перу Анд тауына (1922) экспедиция ұйымдастырды. 1902-1905 жылдары ол Лейтон Парк мектебінің, Редингтегі квакер мектебінің губернаторы болды. 1925 жылдан 1937 жылға дейін Кембридж университеті физиология кафедрасын басқарды. 1933 жылы бастаған соңғы зерттеулері ұрықтың тыныс алуына қатысты болды. Ол 1918 жылы туған күніне орай Ұлыбритания империясының орденінің командирі (CBE) болып тағайындалды, ал 1935 жылы туған күніне орай шейіт атағын алды. Екінші дүниежүзілік соғыстың алғашқы жылдары ол қайтадан Портон-Даунға химиялық қару туралы кеңес беруге шақырылды. Ол 1947 жылы Кембридж қаласында қайтыс болды.

Born in Newry, County Down into a Quaker family, he was the son of Henry Barcroft DL and Anna Richardson Malcomson of The Glen, Newry – a property purchased for his parents by his mother's uncle, John Grubb Richardson and adjoining his own estate in Bessbrook. He was initially educated at Bootham School, York and later at The Leys School, Cambridge. He married Mary Agnetta Ball, daughter of Sir Robert S. Ball, in 1903. He received his degree in Medicine and Science in 1896 from Cambridge University, and immediately began his studies of haemoglobin. In May 1910 he was elected a Fellow of the Royal Society

In both the First World War and Second World War he had the prestigious role of Chief Physiologist at the Gas Warfare Centre at Porton Down near Salisbury. In 1936 he was nominated, unsuccessfully, by Professor Arthur Dighton Stammers, Professor of Physiology in the University of the Witwatersrand, for the Nobel Prize in Physiology or Medicine, for his work on the respiratory function of the blood and the functions of the spleen. In the course of his research, he did not hesitate to use himself as a test subject. For example, during the First World War, when he was called to Royal Engineers Experimental Station (near Salisbury) to carry out experiments on asphyxiating gas, he exposed himself to an atmosphere of poisonous hydrogen cyanide. On another occasion he remained for seven days in a glass chamber in order to calculate the minimum quantity of oxygen required for the survival of the human organism, and another time he exposed himself to such a low temperature that he collapsed into unconsciousness. He also studied the physiology of oxygenation at extreme altitudes, and for this purpose he organized expeditions to the peak of Tenerife (1910), to Monte Rosa (1911), and to the Peruvian Andes (1922). Between 1902 and 1905 he was a Governor of Leighton Park School, the Quaker School in Reading. From 1925 to 1937 he held the chair of physiology at Cambridge. His final research, begun in 1933, concerned fetal respiration. He was appointed a Commander of the Order of the British Empire (CBE) in the 1918 Birthday Honours, and knighted in the 1935 Birthday Honours. During the first years of the Second World War he was again summoned to Porton Down to consult on chemical weapons. He died in Cambridge in 1947.