Кіріспе

Акорис (κωρις немесе κορίς); египет: Mer nefer (Ескі және Орта патшалықтар), Per Imen mat khent (Жаңа патшалық) немесе Dehenet (XXVI династиядан бастап) - қазіргі египет ауылының грек атауы (طهنا الجبل, ), Әл-Миниядан 12 км солтүстікке қарай орналасқан. Ежелгі жер қазіргі ауылдың оңтүстік-шығысында орналасқан.

Орналасқан жері

Акорис Нілдің шығыс жағалауында, Аль-Миниядан солтүстікке қарай 12 км жерде және оның астында орналасқан. Орналасқан жердің шығысындағы әктас жартастар мұнда (арабша الوادي الطهناوي) аңғарымен бөлінеді. Оңтүстік жартастан жатқан арыстанға ұқсайды. Ежелгі уақытта ол Антинополис қаласының солтүстігіндегі Цинополит Ном қаласында орналасқан.

Сайттың атауы

Бұл жер бірнеше атаумен аталды. Ескі және Орта патшалықтарда Мернефер (негізгі арна) қолданылған. Жаңа патшалық кезінде бұл жер Пер Имен м3т хент (Амонның ең басты арыстанның үйі) деп аталды. Кейінгі кезеңде (26-шы династиядан) ол T3 dehenet (тасқауыл түбінде) деп аталды. Грек заманында κωρις (Акорис немесе латынша Acoris) немесе Τῆνις (Tēnis) атаулары берілген. Акористің есімі Птолемей V Эпифанның осы жердегі тас стеласының үшінші жолында кездеседі. Акористі географ Птолемей де атаған, ал қала Табула Путингерияда кездеседі. Арабша атауы Тихна (طهنا) шыққан .

Тарих

Бұл жерде Ескі патшалық заманында адамдар қоныстанған. Бұл ежелгі Мысырдың барлық кезеңдерінде 17-ші жоғарғы Мысыр номосындағы маңызды әкімшілік қала болды. Бұл жерде көптеген тас үңгірлерінен жасалған қабірлер орналасқан, олар Ескі патшалықтың лауазымды адамдарына және соңғы кезеңнің діни қызметкерлеріне тиесілі. Археологиялық қалдықтар тек Жаңа патшалық және одан бұрынғы дәуірлерден ғана табылған. Жаңа патшалық кезінде Амон ғибадатханасын бұрынғы Ескі патшалық қабірінде Рамзес II құрып, Рамзес III кеңейткен. Қаланың стратегиялық орналасуына байланысты парсы дәуірінде осы жерде бекініс құрылған деп болжанады, бірақ бекіністің бірде-бір бөлігі қалмады. Акорис грек және рим дәуірінде маңызды қалаға айналды және оның аты Акориске өзгертілді. Қазіргі қоныс терісі римдік және копт дәуірінен қалған.

Ескерткіштер

Акористе бірнеше археологиялық ескерткіштер бар, соның ішінде Көне патшалық кезеңіндегі Фрейзер қабірлері деп аталатын (Акористен оңтүстікке қарай 2 км-дей жерде) қазбалар бар. Акорис сонымен қатар ертедегі Мысыр тарихынан (Жаңа патшалықтан Рим дәуіріне дейін) екі ғибадатхананы, аска шатырды (Аска шатыр C деп аталады), гректің жерлеу шатырды (бұрын Рим ғибадатханасы деп аталатын), Рамзес III-нің екі аска стеласын, Птолемей V Эпифанның аска стеласын, Диананың стеласы мен Егіз егіздер Кастор мен Полукс және грек және рим дәуірлерінен некрополь. Бұл ескерткіштер 3 км-ге жуық жерді қаптаған шөл дала мен әк тастарда орналасқан.

Құдайлар

Құдайлар тастардың орналасуы мен пішінімен байланысты. Бұл жердің ең алғашқы құдайы, бәлкім, арыстан құдайы болған шығар. Фрейзер қабірлерінен құдай Хатор, аңғардың кіреберісінің иесі, белгілі (Менкаура, 4-ші династия уақыты). XVIII династиядан бастап Амон құдайы, ең басты арыстан, құлшылық етілді. Собек құдайы Бехеттің (дала жолының аузының Иесі) Иесі 26-шы династияда қосылды және кейіннен бұл жердің басты құдайы болды. Тот, Изис және / немесе Мут, Озирис, Горус және Хонсу сияқты басқа құдайлар грек-рим дәуірінен бастап құлшылық етілген.

Тау-кен өндірісі

Акористің солтүстігіндегі және оңтүстігіндегі ұқсас жерлер сияқты бұл жер де ежелгі уақытта әк тас карьері ретінде пайдаланылған.

Қазба жұмыстары

Бұл жер туралы жазбалар Наполеонның Мысырға жасаған экспедициясы кезінде жасалған. 1850 жылдары Карл Ричард Лепсиус жүргізген неміс экспедициясы толығырақ зерттеу жүргізді. ХХ ғасырдың басында Ахмед Камал мен Густав Лефевр одан әрі зерттеулер жүргізді. 1981 жылдан бастап жаңа жан-жақты қазба жұмыстары Х. Каванишидің басшылығымен жапондық топпен жүргізілді. Олар Орта патшалық заманында жасалған ағаш қайықтың жақсы, бірақ бөлшекті үлгісін тапты. 2002 жылдан бастап топ сайттың оңтүстік бөлігін зерттеді және ТИП қалашығын ашып көрсетті. Фрейзер қабірлері деп аталатын бұл қабірлерді 1853 жылы неміс египтологы Генрих Брюгш ашқан, ал жарты ғасырдан кейін алғаш рет британдық инженер-құрылысшы Джордж Уиллоуби Фрейзер сипаттаған.