Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Цинк антимониді (ZnSb), (Zn3Sb2), (Zn4Sb3) - органикалық емес химиялық қосылыстар. Zn Sb жүйесінде алты металл аралық элемент бар. Индий антимониді, алюминий антимониді және галлий антимониді сияқты ол жартылай өткізгіш металдар аралық қосылыстар. Ол транзисторларда, инфрақызыл детекторларда және жылулық бейнелеу аппараттарында, сондай-ақ магнит резистентті құрылғыларда қолданылады.
Zinc antimonide (ZnSb), (Zn3Sb2), (Zn4Sb3) is an inorganic chemical compound. The Zn Sb system contains six intermetallics. Like indium antimonide, aluminium antimonide, and gallium antimonide, it is a semiconducting intermetallic compound. It is used in transistors, infrared detectors and thermal imagers, as well as magnetoresistive devices.
Мырыш-антимон қорытпалары мен мырыш антимонидінің тарихы
Цинк-антимон қорытпаларының алғашқы қолданылуы Т. Ж. Сибектің термоэлектрлік туралы алғашқы еңбегінде болды, ол кейін Сибек эффектіне өз есімін берді. 1860 жылдары америкалық өнертапқыш Мозес Г. Фармер тұңғыш жоғары қуатты термоэлектр генераторын құрастырды. Ол бұл генераторды 1867 жылы Париж көрмесінде көрсетті, онда оны мұқият зерттеді және көшірді (кішігірім өзгерістермен), соның ішінде Клемонд. 1870 жылы Фермер генератордың патентін алды. Джордж Х. Коув 1900-ші жылдардың басында Zn Sb қорытпасына негізделген термоэлектрлік генераторды патенттеді. Оның патенті алты "қосылымның" кернеуі мен ток 3 В және 3 А болатындығын мәлімдеген. Бұл термоэлектрлік жұптан күтілетіннен әлдеқайда жоғары шығыс болды және термофотоэлектрлік әсердің алғашқы көрсетілімі болды, өйткені ZnSb үшін жолақты аралық 0,56eV, бұл идеалдық жағдайда диодқа 0,5V-ға жақын болуы мүмкін. Материалмен жұмыс істеген келесі зерттеуші 1930 жылдары Питтсбургтегі Вестингхауста болған кезде Мария Телкс болды. 1990 жылдары жоғары жолақты Zn4Sb3 материалды табумен қызығушылық қайта жанданды.
The first reported use of zinc antimony alloys was in the original work of T. J. Seebeck on thermoelectricity, a scientist who would then give his name to the Seebeck effect. By the 1860s, Moses G. Farmer, an American inventor, had developed the first high powered thermoelectric generator based on using a zinc antimony alloy with a composition very close to stoichiometric ZnSb. He showed this generator at the 1867 Paris Exposition where it was carefully studied and copied (with minor modifications) by a number of people including Clamond. Farmer finally received the patent on his generator in 1870. George H. Cove patented a thermoelectric generator based on a Zn Sb alloy in the early 1900s. His patent claimed that the voltage and current for six "joints" was 3V at 3A. This was a far higher output than would be expected from a thermoelectric couple, and was possibly the first demonstration of the thermophotovoltaic effect, as the bandgap for ZnSb is 0.56eV, which under ideal conditions could yield close to 0.5V per diode. The next researcher to work with the material was Mária Telkes while she was at Westinghouse in Pittsburgh during the 1930s. Interest was revived again with the discovery of the higher bandgap Zn4Sb3 material in the 1990s.