Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Цинк фосфаты - формуласы Zn3 ((PO4) 2) болатын органикалық емес қосылыс. Бұл ақ ұнтақ металл беттеріне коррозияға төзімді қабық ретінде кеңінен қолданылады, ол электромагниттік қаптау процесінің бөлігі ретінде немесе праймерлік пигмент ретінде қолданылады (қызыл қорғасынды да қараңыз). Ол көбінесе қорғасын немесе хромға негізделген улы материалдарды алмастырды және 2006 жылға қарай ол ең көп қолданылатын коррозия ингибиторы болды. Цинк фосфаты кристалдық құрылымға жалаңаш металға қарағанда жақсы жабылады, сондықтан тұқымдық агент көбінесе алдын ала өңдеу ретінде қолданылады. Бір кең таралған заттарды натрий пирофосфаты.
Zinc phosphate is an inorganic compound with the formula Zn3(PO4)2. This white powder is widely used as a corrosion resistant coating on metal surfaces either as part of an electroplating process or applied as a primer pigment (see also red lead). It has largely displaced toxic materials based on lead or chromium, and by 2006 it had become the most commonly used corrosion inhibitor. Zinc phosphate coats better on a crystalline structure than bare metal, so a seeding agent is often used as a pre treatment. One common agent is sodium pyrophosphate.
Минералдар
Цинк фосфатының табиғи түрлеріне хопеит және парахопеит минералдары жатады. Біршама ұқсас минерал - табиғаттағы сулы мырыш фосфаты тарбутит, Zn2 ((PO4) ((OH). Екеуі де Zn рудасы төсектерінің тотығу аймақтарынан белгілі және фосфатқа бай ерітінділердің болуы арқылы сфалериттің тотығуымен пайда болды. Сусыз түрі әлі күнге дейін табиғи түрде табылған жоқ.
Natural forms of zinc phosphate include minerals hopeite and parahopeite. A somewhat similar mineral is natural hydrous zinc phosphate called tarbuttite, Zn2(PO4)(OH). Both are known from oxidation zones of Zn ore beds and were formed through oxidation of sphalerite by the presence of phosphate rich solutions. The anhydrous form has not yet been found naturally.
Тіс дәрігерлігі
Цинк фосфатты цемент - бұл классикалық стоматологиялық цемент. Ол көбінесе тұрақты металл және цирконий диоксиді қалпына келтіру үшін және тіс қалпына келтіру үшін негіз ретінде қолданылады. Цинк фосфатты цемент инкрустацияларды, таждарды, көпірлерді және ортодонтиялық аспаптарды цементтеу үшін, кейде уақытша қалпына келтіру үшін қолданылады. Ол мырыш оксиді (ZnO) және магний оксиді (MgO) ұнтақтарын негізінен фосфор қышқылынан, судан және буферлерден тұратын сұйықтықпен араластыру арқылы дайындалады. Бұл стандартты цемент. Бұл тіс дәрігерлік саласында ең ұзақ қолданылған әдіс. Соңғы жылдары химиялық негіздегі жаңа жабысқақ цементтер қосылды (мысалы, шыны иономды цемент), бірақ олар классикалық фосфатты цементті алмастырмады, ол тіс нарығында қарапайым және қауіпсіз өңдеуімен және жақсы баға-әлеуметтік қатынасымен өз орнын иеленіп отыр. Цинк фосфат цементінің иілу беріктігі төмен және ол дентинге жабыспайды (бұл цемент, жабысқақ емес). Цинк фосфат цементінің қысылу беріктігі жоғары, қабаттың қалыңдығы төмен, ыстықпен ықшаюы және ыстықпен кеңейуі аз және биоқолайлы. Басқа жасанды материалдармен салыстырғанда, мысалы, шыны иономды цемент немесе композиттермен салыстырғанда, мырыш фосфаты цемент ылғалға аз сезімтал. Тіс реставрациясын цементтеу кезінде пайда болған артық қалдықты оңай алып тастауға болады. Цинк фосфат цементінің тіске, металға, тіпті цирконий оксидіне қатты жабысу қабілеті бар. Қатты қышқылдыққа қарамастан, мырыш фосфаты цементінің тұнбасына (немесе тіс жүйкесіне) тұнбалау кезеңінде зақым келтірмейді. Сондықтан ол композиттік толтырулар астындағы целлюлозаны қорғау үшін лайнер ретінде қолданылады. Германияда және әлемде мырыш фосфат цементінің дентальдық брендтері Гарвард цементі және Хоффманн цементі болып табылады. Отто Хоффман 1892 жылы осы цементті ойлап тауып, патенттеп алды. Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуына дейін ол цементпен бүкіл әлемде монополиялық жағдайға ие болды.
Zinc phosphate cement is the classic dental cement par excellence. It is commonly used for luting permanent metal and zirconium dioxide restorations and as a base for dental restorations. Zinc phosphate cement is used for cementation of inlays, crowns, bridges, and orthodontic appliances and occasionally as a temporary restoration. It is prepared by mixing zinc oxide (ZnO) and magnesium oxide (MgO) powders with a liquid consisting principally of phosphoric acid, water, and buffers. It is the standard cement to measure against. It has the longest track record of use in dentistry. In recent years, newer adhesive cements on a different chemical basis have been added (e. g. glass ionomer cement), but they have not displaced the classic phosphate cement, which continues to hold its own in the dental market with its simple and safe processing and good price performance ratio. Zinc phosphate cement has only a low flexural strength and it does not stick to the dentin (it is a cement and not an adhesive). Zinc phosphate cement has high compressive strength, low film thickness, minimal setting shrinkage and thermal expansion and is biocompatible. Compared to other luting materials such as glass ionomer cement or composites, zinc phosphate cement is less sensitive to moisture. The excess produced during the cementation of dental restorations can be easily removed. Zinc phosphate cement has a high adhesive capacity to the tooth, metal, or even zirconium oxide. Despite its strong acidity, zinc phosphate cement does not damage the pulp (or the tooth nerve) during the setting phase. It is therefore used as liner to protect the pulp under composite fillings. Well known dental brands in Germany and the world for zinc phosphate cement are Harvard cement and Hoffmann's cement. Otto Hoffmann invented this cement in 1892 and had it patented. Until the beginning of the First World War, he had a worldwide monopoly position with his cement.