Кіріспе

Джозеф Эндрю Кларк (20 қыркүйек 1869 - 27 шілде 1941) - Канадалық саясаткер және заңгер. Ол Альберта штатының Эдмонтон қаласының мэрі болып екі рет қызмет етті, Канаданың Төменгі палатасына және Альбертаның Заң шығарушы жиналысына сайлауға үміткер болды және Юкон аумақтық кеңесінің мүшесі болды (Юконның заң шығарушы жиналысының алғысы).

Ерте өмір

Кларк Онтарионың Оснабрук орталығында дүниеге келген. Ол Прескотта және Броквиллде (Онтарио) білім алып, 1892 жылы Регинада (Саскачеван) Солтүстік-Батыс атлы полициясына қосылды. Ол көп ұзамай Онтариоға оралды, тек оны RNWMP дезертирлікпен айыптады. Оған 100 доллар айыппұл салынды, бірақ одан әрі жаза қолданылмады, себебі судья оның ағасы еді. Қысқа полициялық мансабынан кейін Кларк Торонтодағы (Онтарио) Осгуд Холл заңгерлік колледжінде заңгерлік мамандықты оқыды. Мектепті бітірген соң ол Клондайк алтынға құштарлыққа қатысып, Юконға көшіп барады. Ол жерде ол адвокаттық заңгерлікпен айналысып, екі жыл (1903-1904) Юкон аумақтық кеңесінің мүшесі болып тағайындалды. 1908 жылы заңгерлік қызметпен айналысу үшін Эдмонтонға көшіп келеді. Ол 1911 жылы 9 қазанда Гвендолен Асбериге үйленді; жұптың үш баласы болды.

Эдмонтон саясаты

Джозеф Кларк жалпы жиырма жеті рет Эдмонтонның муниципалдық сайлауына қатысты, бұл бұрын да, кейін де кез-келген адамнан көп (ежелгі уақытта Эдмонтонның муниципалдық сайлауы төрт жылда бір рет өткізілетіндіктен, бұл рекордты бұзу мүмкін емес). Барлығы он жеті рет қала әкімі (бес рет жеңіп) және он рет кенеш (үш рет сайланды) болды. Кларктың муниципалдық қызметке алғашқы әрекеті 1912 жылдың ақпан айындағы сайлау кезінде болды, ол Эдмонтон қалалық кеңесінің кенші лауазымына үміткер болды. Ол бір жылдық мерзімге сайланды. Келесі сайлауда қайта сайлануға тырысудың орнына, ол мэрлікке үміткер болып, үш үміткердің ішіндегі соңғы орынға ие болды. Ол 1913 жылғы сайлауда екі жылдық мерзімге сайланғаннан кейін қалалық кеңеске оралды. Осы кеңес мерзімінде ол қаладан жезөкшелік пен құмар ойындарды қуып шығаруға тырысқандарға қарсы мэр Уильям Макнамарамен уақытша одақ құрды. Екі жақты кеңес отырысында ұрысып, одақ ыдырап кетті. Кларк қайта сайланудан жеңіліп, 1915 жылғы сайлауда он төрт үміткердің сегізіншісінде қалды. 1916 және 1917 жылдары мэрлікке сәтсіз үміткер болды, 1918 жылы ол сол лауазымға сайланды. Бірінші мерілік кезінде Кларк 1919 жылғы Виннипег жалпы ереуілін қолдауға арналған бүкіл қалалық ереуілге тап болды. Кларк ереуілшілерге жанашырлық танытты және федералды үкіметтің өндірістік қатынастар жөніндегі корольдік комиссиясы (Матер комиссиясы) Эдмонтонда тоқтаған кезде, ол еңбек лидерлеріне жиырма тоғыз талаптың тізімін ұсынуға қосылды, соның ішінде ұжымдық келіссөздер жүргізу құқығы, сегіз сағаттық жұмыс күні, бағаны бақылау және жұмысшылардың мемлекеттік лауазымға түсу және тұру құқығы. Ол сонымен қатар ереуілге қарсы күреске қарсы болды (Эдмонтон сауда және кеңес мүшесі Чарльз Гранттың күшті қолдауына қарамастан), ол үшін Эдмонтон журналы мен Эдмонтон бюллетені оны Эдмонтон сауда және еңбек кеңесінің (ET&LC) "совет өкіметіне" мойынсұнды деп айыптады. Оның орнына ол және кенеш мүшесі Дж. А. Кинни ET&LC ереуіл комитетімен келіссөздер жүргізді (оның ішінде болашақ қала әкімдері Элмер Эрнест Ропер мен Дэниел Кеннеди Кнот және болашақ кенеш Альфред Фармило бар) белгілі бір қызметтерді жалғастыруға мүмкіндік беру үшін. Кларк 1919 жылғы сайлауда қайта сайланды, бірақ Сауда кеңесі мен екі жергілікті газеттің бірлескен күш-жігері 1920 жылғы сайлауда Дэвид Дагганнан жеңілді. 1922 жылғы сайлауда бұрынғы жұмысын қайта алуға тырысқанда, ол алты үміткердің ішінен екінші орынға ие болды. Ол 1924 жылы екі жылдық мерзімге сайланды, бірақ 1925 жылы мэрлікке үміткер болу үшін бір жылдан кейін орнынан кетті. Ол алты үміткердің ішінен үшінші орынға ие болды. Ол 1934 жылы сайлауда мэр лауазымына қайта оралғанға дейін, саяси далада он жыл өтті, ол мерлікке (1926, 1927, 1932 және 1933) және кенештікке (1928, 1929, 1930 және 1931) сәтсіз жүгірді. Ол он төрт жыл бұрын ұйымдасқан еңбекке тым мейірімді болғандықтан, кеңседен айырылған болса да, 1934 жылы оның қарсыластарына Кнотт пен еңбек кеңесшісі Райс Шепард кірді. Ол 1935 және 1936 жылдары қайта сайланды (болашақ мэр және еңбек қорғаушысы Гарри Дин Айнлейді екінші рет жеңіп алды). Осы мерзімде ол жабық федералды түрмеде футбол стадионының іргетасын қалады. Бұл стадион ақырында оның құрметіне Кларк стадионы деп аталды. Жозеф Кларк 1937 жылғы сайлауда Джон Уэсли Фрайдан жеңілді. Ол өмірінің соңына дейін барлық муниципалдық сайлауларға қатысқан (әкімдікке 1938 жылы және кенестікке 1939 және 1940 жылдары), бірақ ешқашан саяси лауазымға ие болған жоқ.

Облыстық саясат

Джозеф Кларк Альбертаның заң шығарушы жиналысына бес рет провинциялық деңгейде үміткер болды. Ол алғаш рет 1913 жылы Альбертаның жалпы сайлауында Чарльз М. О'Брайеннің Альбертаның Социалистік партиясы үшін даулы Клирвотер сайлау округінде парашютпен үміткер ретінде жарысты. Ол Пембинаның либералдық кандидаты Генри Уильям МакКенниден жеңілді. Кларк 1917 жылы сайлауда Эдмонтон шығысынан тәуелсіз ретінде қатысқан. Ол төрт үміткердің ішінде үшінші орынды иеленді. Ол жеңіске жеткен жалғыз үміткер - Кларктың бұрынғы Социалистік партиясының мүшесі Сидней Килинг. Ол 1926 жылы Альбертаның жалпы сайлауында Эдмонтон округінде тәуелсіз либерал ретінде тағы да жарысты. Ол бірінші санақта он сегіз үміткердің төртіншісін аяқтады, бұл көпшілік дауыс беру жүйесі бойынша бес орынның біреуін жеңу үшін жеткілікті болар еді; алайда округ жалпы танымал үміткерлерге оны кейінгі санақтарда өткізуге мүмкіндік беретін бір ғана ауыстырылатын дауыс жүйесін қолданды. Бұл үшін үміткерлердің бірі Дэвид Дагган, 1920 жылы мэрлікке қайта сайлану үшін Кларкты жеңген кәсіпкер еді. Кларк провинциялық қызметке төртінші рет 1930 жылғы сайлау кезінде, ол Эдмонтонда тәуелсіз ретінде сайлауға үміткер болды. Ол 17 үміткердің ішінен 16-шы орынды иеленді. Осылайша ол STV дауыстарын санау процесінің басында жойылған. Кларктың соңғы провинциялық сайлауы 1937 жылы Эдмонтондағы сайлау болды, бұл либералдық Г. Х. Ван Алленнің өліміне байланысты болды. Кларк "Халық кандидаты" ретінде жарысқа түсті және жаңа Альберта әлеуметтік несие партиясының үкіметі қолдау тапты, ол кандидатты ұсынбады. Ол екінші орынды иеленді, өйткені либералды көшбасшы Эдвард Лесли Грей өзінің партиясы үшін орынды сақтады, оны консерваторлар "Бірлік қозғалысы" деп атады. Кларк сол кезде Эдмонтон қаласының әкімі болып сайланған.

Федералды саясат

Кларк федералды сайлауда төрт рет сәтсіз үміткер болды. Ол алғаш рет Канаданың Төменгі палатасына кандидат ретінде 1902 жылы Юкон сайлау округінде консервативті кандидат ретінде үміткер болды. Ол Джеймс Гамильтон Росспен жеңілді. Ол 1908 жылы федералды сайлауда Юконда өмір сүріп жатқан кезде екінші рет үміткер болды және бұл жолы Фредерик Конгдоннан жеңілді. Кларк 13 жылдан кейін, 1921 жылғы федералды сайлауда Канаданың Либералды партиясы үшін Эдмонтон шығысында (ол сол кездегі Либералды көшбасшы және жақын арада премьер-министр Уильям Лайон Маккензи Кингтің жеке досы болды) федералды қызметке тағы бір рет қатысқан жоқ. Ол прогрессивті кандидат Дональд Фердинанд Келлнерден кейін екінші орын алды. Оның соңғы федералды қызметке қатысуы 1926 жылғы Канадалық федералды сайлауда Канаданың Либералды партиясы үшін қайтадан Бейбітшілік өзенінде болды. Ол Дональд Макбет Кеннедиден жеңіліп, үш үміткердің ішінен үшінші орынға ие болды.

Жеке өмірі, өлімі және мұрасы

Кларк спортта жақсы өнер көрсетті, лакросс, футбол, атлетикада үздік болды. Ол сондай-ақ зорлық-зомбылықпен танымал болды, сондықтан оны "Жауынгер Джо" деп атады. Ол өзінің саяси мансабын бүлдірген жезөкшелік пен құмар ойындармен айналысқаны үшін айыпталды. Джозеф Эндрю Кларк 1941 жылы 26 шілдеде, соңғы сайлауға қатысқаннан кейін бір жылдан аз уақыт өткен соң, ұйқыда қайтыс болды. Кларк стадионы мен Джо Кларк атлетика алаңына оның құрметіне ат қойылды. Оның әйелі Гвендолен 1942 жылдан 1943 жылға дейін, ол қайтыс болғаннан кейін, Эдмонтон қалалық кеңесінде қызмет етті.