Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джозеф Эндрю Кларк (20 қыркүйек 1869 - 27 шілде 1941) - Канадалық саясаткер және заңгер. Ол Альберта штатының Эдмонтон қаласының мэрі болып екі рет қызмет етті, Канаданың Төменгі палатасына және Альбертаның Заң шығарушы жиналысына сайлауға үміткер болды және Юкон аумақтық кеңесінің мүшесі болды (Юконның заң шығарушы жиналысының алғысы).
Canadian politician and lawyer
Joseph Andrew Clarke (September 20, 1869 – July 27, 1941) was a Canadian politician and lawyer. He served twice as mayor of Edmonton, Alberta, was a candidate for election to the House of Commons of Canada and the Legislative Assembly of Alberta, and was a member of the Yukon Territorial Council (precursor to the Yukon Legislative Assembly).
Ерте өмір
Кларк Онтарионың Оснабрук орталығында дүниеге келген. Ол Прескотта және Броквиллде (Онтарио) білім алып, 1892 жылы Регинада (Саскачеван) Солтүстік-Батыс атлы полициясына қосылды. Ол көп ұзамай Онтариоға оралды, тек оны RNWMP дезертирлікпен айыптады. Оған 100 доллар айыппұл салынды, бірақ одан әрі жаза қолданылмады, себебі судья оның ағасы еді. Қысқа полициялық мансабынан кейін Кларк Торонтодағы (Онтарио) Осгуд Холл заңгерлік колледжінде заңгерлік мамандықты оқыды. Мектепті бітірген соң ол Клондайк алтынға құштарлыққа қатысып, Юконға көшіп барады. Ол жерде ол адвокаттық заңгерлікпен айналысып, екі жыл (1903-1904) Юкон аумақтық кеңесінің мүшесі болып тағайындалды. 1908 жылы заңгерлік қызметпен айналысу үшін Эдмонтонға көшіп келеді. Ол 1911 жылы 9 қазанда Гвендолен Асбериге үйленді; жұптың үш баласы болды.
Clarke was born in Osnabruck Center, Ontario. He was educated in Prescott and Brockville, Ontario, and joined the North West Mounted Police in 1892 in Regina, Saskatchewan. He returned to Ontario shortly thereafter, only to be charged by the RNWMP with desertion. He was fined one hundred dollars, but received no further sanction in part because the magistrate was his uncle. After his brief policing career, Clarke studied law at Osgoode Hall in Toronto, Ontario. Upon graduating, he moved to the Yukon to take part in the Klondike gold rush. While there, he was admitted to the bar and spent two years (1903–1904) as an appointed member of the Yukon Territorial Council. He moved to Edmonton to practice law in 1908. Once there, he married Gwendolen Asbury on October 9, 1911; the pair had three children.
Эдмонтон саясаты
Джозеф Кларк жалпы жиырма жеті рет Эдмонтонның муниципалдық сайлауына қатысты, бұл бұрын да, кейін де кез-келген адамнан көп (ежелгі уақытта Эдмонтонның муниципалдық сайлауы төрт жылда бір рет өткізілетіндіктен, бұл рекордты бұзу мүмкін емес). Барлығы он жеті рет қала әкімі (бес рет жеңіп) және он рет кенеш (үш рет сайланды) болды. Кларктың муниципалдық қызметке алғашқы әрекеті 1912 жылдың ақпан айындағы сайлау кезінде болды, ол Эдмонтон қалалық кеңесінің кенші лауазымына үміткер болды. Ол бір жылдық мерзімге сайланды. Келесі сайлауда қайта сайлануға тырысудың орнына, ол мэрлікке үміткер болып, үш үміткердің ішіндегі соңғы орынға ие болды. Ол 1913 жылғы сайлауда екі жылдық мерзімге сайланғаннан кейін қалалық кеңеске оралды. Осы кеңес мерзімінде ол қаладан жезөкшелік пен құмар ойындарды қуып шығаруға тырысқандарға қарсы мэр Уильям Макнамарамен уақытша одақ құрды. Екі жақты кеңес отырысында ұрысып, одақ ыдырап кетті. Кларк қайта сайланудан жеңіліп, 1915 жылғы сайлауда он төрт үміткердің сегізіншісінде қалды. 1916 және 1917 жылдары мэрлікке сәтсіз үміткер болды, 1918 жылы ол сол лауазымға сайланды. Бірінші мерілік кезінде Кларк 1919 жылғы Виннипег жалпы ереуілін қолдауға арналған бүкіл қалалық ереуілге тап болды. Кларк ереуілшілерге жанашырлық танытты және федералды үкіметтің өндірістік қатынастар жөніндегі корольдік комиссиясы (Матер комиссиясы) Эдмонтонда тоқтаған кезде, ол еңбек лидерлеріне жиырма тоғыз талаптың тізімін ұсынуға қосылды, соның ішінде ұжымдық келіссөздер жүргізу құқығы, сегіз сағаттық жұмыс күні, бағаны бақылау және жұмысшылардың мемлекеттік лауазымға түсу және тұру құқығы. Ол сонымен қатар ереуілге қарсы күреске қарсы болды (Эдмонтон сауда және кеңес мүшесі Чарльз Гранттың күшті қолдауына қарамастан), ол үшін Эдмонтон журналы мен Эдмонтон бюллетені оны Эдмонтон сауда және еңбек кеңесінің (ET&LC) "совет өкіметіне" мойынсұнды деп айыптады. Оның орнына ол және кенеш мүшесі Дж. А. Кинни ET&LC ереуіл комитетімен келіссөздер жүргізді (оның ішінде болашақ қала әкімдері Элмер Эрнест Ропер мен Дэниел Кеннеди Кнот және болашақ кенеш Альфред Фармило бар) белгілі бір қызметтерді жалғастыруға мүмкіндік беру үшін. Кларк 1919 жылғы сайлауда қайта сайланды, бірақ Сауда кеңесі мен екі жергілікті газеттің бірлескен күш-жігері 1920 жылғы сайлауда Дэвид Дагганнан жеңілді. 1922 жылғы сайлауда бұрынғы жұмысын қайта алуға тырысқанда, ол алты үміткердің ішінен екінші орынға ие болды. Ол 1924 жылы екі жылдық мерзімге сайланды, бірақ 1925 жылы мэрлікке үміткер болу үшін бір жылдан кейін орнынан кетті. Ол алты үміткердің ішінен үшінші орынға ие болды. Ол 1934 жылы сайлауда мэр лауазымына қайта оралғанға дейін, саяси далада он жыл өтті, ол мерлікке (1926, 1927, 1932 және 1933) және кенештікке (1928, 1929, 1930 және 1931) сәтсіз жүгірді. Ол он төрт жыл бұрын ұйымдасқан еңбекке тым мейірімді болғандықтан, кеңседен айырылған болса да, 1934 жылы оның қарсыластарына Кнотт пен еңбек кеңесшісі Райс Шепард кірді. Ол 1935 және 1936 жылдары қайта сайланды (болашақ мэр және еңбек қорғаушысы Гарри Дин Айнлейді екінші рет жеңіп алды). Осы мерзімде ол жабық федералды түрмеде футбол стадионының іргетасын қалады. Бұл стадион ақырында оның құрметіне Кларк стадионы деп аталды. Жозеф Кларк 1937 жылғы сайлауда Джон Уэсли Фрайдан жеңілді. Ол өмірінің соңына дейін барлық муниципалдық сайлауларға қатысқан (әкімдікке 1938 жылы және кенестікке 1939 және 1940 жылдары), бірақ ешқашан саяси лауазымға ие болған жоқ.
Joseph Clarke ran in a total of twenty seven Edmonton municipal elections, more than any person before or since (as municipal elections in Edmonton now occur only every four years, this record is unlikely ever to be broken). In all, he ran for mayor seventeen times (winning five such elections) and for alderman ten times (being elected three times). Clarke's first attempt at municipal office took place during the February 1912 election, when he ran for the position of alderman on Edmonton City Council. He was elected to a one year term. Rather than seek re election in the next election, he ran for mayor, finishing in last place in a three candidate field. He returned to city council after being elected to a two year term as an alderman in the 1913 election. During this council term, he forged a temporary alliance with mayor William McNamara against those who wanted to drive prostitution and gambling out of the city. The alliance disintegrated after the two came to blows in a council meeting. Clarke lost his re election, bid, finishing eighth of fourteen candidates in the 1915 election. Unsuccessful bids for mayor followed in 1916 and 1917 before he was elected to that office in the 1918. During his first term as mayor, Clarke was confronted with a citywide strike in support of the Winnipeg General Strike of 1919. Clarke was sympathetic to the strikers, and when the federal government's Royal Commission on Industrial Relations (the Mather Commission) stopped in Edmonton, he joined labour leaders in presenting a list of twenty nine demands, including the right to collective bargaining, the eight hour day, price controls, and workers' rights to run and hold public office. He also resisted the use of strikebreakers (despite strong advocacy from the Edmonton Board of Trade and alderman Charles Grant), for which he was accused by the Edmonton Journal and Edmonton Bulletin of succumbing to the "Soviet power" of the Edmonton Trade & Labour Council (ET&LC). Instead, he and alderman J. A. Kinney negotiated with the ET&LC's strike committee (which included future city mayors Elmer Ernest Roper and Daniel Kennedy Knott and future alderman Alfred Farmilo) to allow the continued provision of certain services. Clarke was re elected mayor in the 1919 election, but a concerted effort by the Board of Trade and the two local papers saw him defeated by David Duggan in the 1920 election. His attempt to regain his old job in the 1922 election failed, as he finished second of six candidates. He was elected again as an alderman in the 1924 election for a two year term, but resigned after one year in order to run for mayor in the 1925 election. He finished third of six candidates. There followed a decade in the political wilderness, marked by unsuccessful runs for mayor (in 1926, 1927, 1932, and 1933) and alderman (in 1928, 1929, 1930, and 1931), before he was returned to the office of mayor in the 1934 election. While he had lost the office fourteen years earlier for being too friendly to organized labour, his opponents in 1934 included Knott and labour alderman Rice Sheppard. He was re elected in 1935 and 1936 (defeating future mayor and labour advocate Harry Dean Ainlay on this second occasion). It was during this term that he laid the groundwork for a football stadium on the site of a closed federal prison. This stadium was eventually named Clarke Stadium in his honour. Joseph Clarke was defeated in the 1937 election by John Wesley Fry. He ran in every municipal election until the end of his life (for mayor in 1938 and for alderman in 1939 and 1940) but never again held political office.
Облыстық саясат
Джозеф Кларк Альбертаның заң шығарушы жиналысына бес рет провинциялық деңгейде үміткер болды. Ол алғаш рет 1913 жылы Альбертаның жалпы сайлауында Чарльз М. О'Брайеннің Альбертаның Социалистік партиясы үшін даулы Клирвотер сайлау округінде парашютпен үміткер ретінде жарысты. Ол Пембинаның либералдық кандидаты Генри Уильям МакКенниден жеңілді. Кларк 1917 жылы сайлауда Эдмонтон шығысынан тәуелсіз ретінде қатысқан. Ол төрт үміткердің ішінде үшінші орынды иеленді. Ол жеңіске жеткен жалғыз үміткер - Кларктың бұрынғы Социалистік партиясының мүшесі Сидней Килинг. Ол 1926 жылы Альбертаның жалпы сайлауында Эдмонтон округінде тәуелсіз либерал ретінде тағы да жарысты. Ол бірінші санақта он сегіз үміткердің төртіншісін аяқтады, бұл көпшілік дауыс беру жүйесі бойынша бес орынның біреуін жеңу үшін жеткілікті болар еді; алайда округ жалпы танымал үміткерлерге оны кейінгі санақтарда өткізуге мүмкіндік беретін бір ғана ауыстырылатын дауыс жүйесін қолданды. Бұл үшін үміткерлердің бірі Дэвид Дагган, 1920 жылы мэрлікке қайта сайлану үшін Кларкты жеңген кәсіпкер еді. Кларк провинциялық қызметке төртінші рет 1930 жылғы сайлау кезінде, ол Эдмонтонда тәуелсіз ретінде сайлауға үміткер болды. Ол 17 үміткердің ішінен 16-шы орынды иеленді. Осылайша ол STV дауыстарын санау процесінің басында жойылған. Кларктың соңғы провинциялық сайлауы 1937 жылы Эдмонтондағы сайлау болды, бұл либералдық Г. Х. Ван Алленнің өліміне байланысты болды. Кларк "Халық кандидаты" ретінде жарысқа түсті және жаңа Альберта әлеуметтік несие партиясының үкіметі қолдау тапты, ол кандидатты ұсынбады. Ол екінші орынды иеленді, өйткені либералды көшбасшы Эдвард Лесли Грей өзінің партиясы үшін орынды сақтады, оны консерваторлар "Бірлік қозғалысы" деп атады. Кларк сол кезде Эдмонтон қаласының әкімі болып сайланған.
Joseph Clarke was a perennial candidate for the Legislative Assembly of Alberta, running provincially five times. He first ran in the 1913 Alberta general election as a parachute candidate in the controversial Clearwater electoral district for Charles M. O'Brien's Socialist Party of Alberta. He was defeated by Liberal Henry William McKenney, the incumbent M. L. A. for Pembina. Clarke next ran in the 1917 election as an independent in Edmonton East. He finished third of four candidates the only candidate he defeated was Sydney Keeling, of Clarke's old Socialist Party. He ran again in the 1926 Alberta general election as an independent Liberal in Edmonton district. He finished fourth of eighteen candidates on the first count, which would have been sufficient to win one of the riding's five seats under a plurality voting system; however, the district used a single transferable vote system that allowed more generally popular candidates to pass him on subsequent counts. One of the candidates to do so was David Duggan, the same businessman who had defeated Clarke in his mayoral re election bid in 1920. Clarke's fourth attempt at provincial office took place during the 1930 election, when he sought election in Edmonton as an independent. He finished sixteenth of seventeen candidates. He was thus eliminated early in the STV vote counting process. Clarke's final provincial election was a 1937 by election in Edmonton caused by the death of incumbent Liberal G. H. Van Allen. Clarke ran as a "People's Candidate" and was backed by the new Alberta Social Credit Party government, which did not field a candidate. He finished second, as Liberal leader Edward Leslie Gray retained the seat for his party, which was backed by the Conservatives under the so called "Unity Movement". Clarke was mayor of Edmonton at the time of this by election.
Федералды саясат
Кларк федералды сайлауда төрт рет сәтсіз үміткер болды. Ол алғаш рет Канаданың Төменгі палатасына кандидат ретінде 1902 жылы Юкон сайлау округінде консервативті кандидат ретінде үміткер болды. Ол Джеймс Гамильтон Росспен жеңілді. Ол 1908 жылы федералды сайлауда Юконда өмір сүріп жатқан кезде екінші рет үміткер болды және бұл жолы Фредерик Конгдоннан жеңілді. Кларк 13 жылдан кейін, 1921 жылғы федералды сайлауда Канаданың Либералды партиясы үшін Эдмонтон шығысында (ол сол кездегі Либералды көшбасшы және жақын арада премьер-министр Уильям Лайон Маккензи Кингтің жеке досы болды) федералды қызметке тағы бір рет қатысқан жоқ. Ол прогрессивті кандидат Дональд Фердинанд Келлнерден кейін екінші орын алды. Оның соңғы федералды қызметке қатысуы 1926 жылғы Канадалық федералды сайлауда Канаданың Либералды партиясы үшін қайтадан Бейбітшілік өзенінде болды. Ол Дональд Макбет Кеннедиден жеңіліп, үш үміткердің ішінен үшінші орынға ие болды.
Clarke was a perennial candidate in Federal elections, running unsuccessfully four times. He made his first bid for a seat in the Canadian House of Commons, running as a Conservative candidate in the a 1902 by election in the Yukon electoral district. He was defeated by James Hamilton Ross. He made his second bid while still living in the Yukon in the 1908 federal election and was once again defeated, this time by Frederick Congdon. Clarke did not make another run for federal office until 13 years later, when he ran in Edmonton East for the Liberal Party of Canada in the 1921 federal election (he was a personal friend of then Liberal leader and soon to be Prime Minister William Lyon Mackenzie King). He finished second to Progressive candidate Donald Ferdinand Kellner. His final run for federal office was in Peace River again running for the Liberal Party of Canada in the 1926 Canadian federal election. He was defeated by Donald MacBeth Kennedy finishing third in a field of three candidates.
Жеке өмірі, өлімі және мұрасы
Кларк спортта жақсы өнер көрсетті, лакросс, футбол, атлетикада үздік болды. Ол сондай-ақ зорлық-зомбылықпен танымал болды, сондықтан оны "Жауынгер Джо" деп атады. Ол өзінің саяси мансабын бүлдірген жезөкшелік пен құмар ойындармен айналысқаны үшін айыпталды. Джозеф Эндрю Кларк 1941 жылы 26 шілдеде, соңғы сайлауға қатысқаннан кейін бір жылдан аз уақыт өткен соң, ұйқыда қайтыс болды. Кларк стадионы мен Джо Кларк атлетика алаңына оның құрметіне ат қойылды. Оның әйелі Гвендолен 1942 жылдан 1943 жылға дейін, ол қайтыс болғаннан кейін, Эдмонтон қалалық кеңесінде қызмет етті.
Clarke was an accomplished athlete, and excelled at lacrosse, football, and track and field. He was also known for his penchant for violence, and was nicknamed "Fightin' Joe" as a result. He was accused of involvement in prostitution and gambling rings, which tarnished his political career. Joseph Andrew Clarke died in his sleep July 26, 1941, less than a year after contesting his last election. Clarke Stadium and Joe Clarke Athletic Grounds were named in his honour. His wife, Gwendolen, served on the Edmonton City Council from 1942 to 1943, after his death.